Tien minuten na ik mijn vorige blogpost online zwierde, ging het me-niet-goed-voelen van kwaad naar erger. Ik had heel veel pijn in mijn maag. Een pijn die ik niet kende en die echt veel zeer deed. Ik had me dan ook tijdens de speeltijd op de mat in de klas gelegd, waarna Elien binnenkwam en meteen zag dat het niet goed ging. Elien Lidea gaan halen. Lidea schoot direct in actie en masseerde mijn buik. Ik had een koliek. Ik kreeg pillekes, ze masseerde nog, ik mocht enkel warm water drinken en de taxi chauffeur kwam me halen in school om ons naar huis te doen. Daar gekomen moest ik rusten. Een ding was zeker, vrijdag op reis vertrekken zat er niet in. Vervelend, maar soms moet je naar je lichaam luisteren. Elien en Charlotte besloten om ook niet te vertrekken. Vrijdagnamiddag en zaterdag hebben we heel de dag gerust want ook Elien was niet goed geworden vrijdagnacht. Heel jammer want het was semana santa dus ons weekje vakantie begon best slecht. Jammer genoeg kan je er niet veel aan veranderen. Het grappige is dat ik hier al vaak heb gedacht dat ik best een flinke ben en alles zo zelf kan regelen. Awel, toen ik zo ziek was, ik voelde me weer even een heel klein kindje dat naar huis wilde, naar haar mama en papa. Den titel van den blog moet je bij deze vrijdag en zaterdag dus maar even wegdenken, want ik heb die dagen echt niet genoten.
Zondag hielden we ook nog een rustdag. Alhoewel… We voelden ons beter en ze vroegen of we mee wilden eten en spelen op de wei. Elien en ik gingen eerst naar de bank want we hadden geld nodig. Ahja, want reizen is jammer genoeg niet gratis. Daarna vroegen we of we konden helpen met iets klaar te maken voor de barbecue op de wei. Ja hoor, Mari gaf me een pot vlees in de handen en zei: ‘lavar la carne’. Verstond ik dat goed? Vlees wassen? Ja hoor, ik moest het bloed er af wassen. Natuurlijk braaf geluisterd en dat maar gedaan, maar wat voelde dat gek.
Daarna gingen we met zen allen naar vanachter. Daar hielden we de barbecue. Kei lekker vlees (eindelijk) maar ik mocht nog niet te veel eten. Jammer! Ze hadden ook een eigen ‘canopy’ gemaakt. Zalig hoe die zich amuseren. Heel de familie was er en de zon scheen volop. Wat een mooie dag! Tot de vaders zat waren… ons moeder kwaad en ’t feest was precies wel gedaan. Maar écht weer zo een leuke namiddag met de familie!
Maandagmorgen (zeg maar eerder nacht) vertrokken we om 4:30u met de taxi naar Puerto Barrios. Ja taxi, want dat is tijdsbesparing. Na een vlotte rit van 7u kwamen we daar aan. Daar namen we een boot naar Punta gorda in Belize. Eerst onze stempel gaan halen & we mochten binnen. We hadden een privéboot, want er zat niemand anders op. Der moest alleen nog nen dikke vent mee voor het gewicht. Zonder hem hadden we écht gevlogen. Het scheelde nu al niets. In punta gorda namen we dan een bus naar Placencia. Onze eindbestemming. In ons Maya beach hotel aangekomen waren we enorm blij met de grootheid en mooiheid van onze kamer. WAUW. Nog iets gegeten, zalig gedoucht en dan in een zalig bed met een echten dons! Airco aan & slapen als een roosje.
Dinsdagochtend waren we zoals altijd vroeg wakker. Elien en ik besloten om van de ochtend maar een mooie ochtend te maken. We gingen even hangen in de hangmatten in de ochtendzon. Wel? Zo wil ik elke dag wel om 6u uit mijn bed komen. Adembenemend.
Die dag ging Charlotte duiken. Elien en ik hadden een uitstap gepland naar ‘ruangana caye’. Een onbewoond paradijselijk eiland. De shuttle kwam ons oppikken en in Placencia centrum stapten we op de boot. We waren maar met 12. Zalig! Met de ochtendzon op onze snoet vaarden we naar het eiland. Onze gidsen waren ook geïnteresseerd en heel plezant. Toen het eiland goed in zicht kwam zag je al dat het een paradijs was. We klommen uit de boot en gingen op ontdekking. Al waren we wel op 2 minuten rond. Het was zooo schoon! We legden ons neer op de strandstoel maar al snel kwam de gids ons halen om te snorkelen. Elien en ik, niet echt twee helden met zeedieren, vonden toch dat we het eens gedaan moesten hebben. Wij ons zwemvliezen aan, duikbril op, adembuisje in de mond & hup daar gingen we. In ’t begin niet gemakkelijk en ik ben wel een paar keer bijna verzopen, maar na een tijdje was ik ermee weg. We zagen hele mooie vissen (hoe die allemaal noemen dat heb ik niet onthouden), een koraalkrab, een rog, een barracuda,… we schrokken van onszelf dat we niet zo bang waren. Je hangt daar tussen die beesten, maar je hebt vooral verwondering. Ook hoe blauw de zee werd op sommige stukken. Zo wauw! Op ’t einde mochten we ook een schelp opduiken. Terug op het eiland kregen we ons middageten. Best wel cava, buiten de bruin bonen gerekend. Daarna ons in de zon gelegd en wat gerelaxt. Er waren nog veel activiteiten die je mocht en kon doen. Wij kozen om eens te peddleboarden. Dat leek ons wel plezierig. Met volle moed op dat peddleboard. Dat rechtstaan ging al vele beter dan verwacht. Maar dat peddelen… man man man, dat is vermoeiend. Na nen tijd zaten we al ver in de zee, waar we niet moesten zitten. Ik zat een beetje voor Elien en de gids, onzen Elly, zei tegen Elien dat Elien alleen maar achteruit ging & ik ter plaatse bleef hangen. Oeps! We moesten dus wat harder peddelen en gingen er even bij zitten. Terug op het veilige deel nog wat geoefend en het lukte wel beter en beter. Ook weeral een toffe ervaring. Daarna bestelden we nog een hapje, drankje en wijntje om deze paradijselijke dag op het eiland af te sluiten. Wat wilde ik graag blijven… écht een van de schoonste en leukste dagen van mijn leven. We hebben echt genoten!Terug in Placencia dwaalden we nog even rond en namen de laatste bus terug naar het hotel. Eten, een cocktailtje, douche en bed in. Ah ja, ik ben voor den eerste keer echt eens serieus verbrand, dus voor ik in bed kroop een dikke laag aftersun voor mevrouw!
Woensdag hielden we een relaxdagje aan het strand aan het hotel. De dag begon heel mooi, maar na ons middageten was de zon verdwenen. Charlotte was naar het dorp met de mensen die ze had leren kennen. Elien en ik legden ons nog aan ’t zwembad aangezien het nog wel warm was! Daarna aten we nog een hapje en dronken we nog een colaatje om onze fantastische twee dagen af te sluiten. Dan kwam de shuttle ons halen om ons naar de luchthaven te brengen. We hadden besloten een vlucht terug te nemen van Placencia naar punta gorda om langer van onze dag te kunnen genieten, maar ook om het eens gedaan te hebben. Het was namelijk weer een unieke ervaring. Een luchthaven kon je het niet noemen. Het was een kotteke waar we niet eens gecontroleerd werden. Dan stapten we precies in een privéjet, met maar enkele anderen. Suuuuper tof om eens in zo een vliegtuigje te zitten, al was het maar voor de volle 15 minuten. Zalig! In de luchthaven kwamen die van ons hotel ons dan ophalen. Spullen op de kamer gedropt en gaan eten in nen Italiaan. Toffe mens, die heel gelukkig was dat hij volgende maand op cruise-wereldreis vertrok. Ik werd er zelf goedgezind van. Hij kwam van Guatemala dus sprak Engels en Spaans. Toen hij wist dat we Spaans konden praatte hij Engels en Spaans door elkaar. En… zelfs dat verstonden we. Zo besefte ik weer hoeveel talen wij wel niet kunnen en hoe handig dat is.
Donderdag reisden we terug naar Guatemala. Eerst met de boot (ja hoor, in de regen) naar Puerto Barrios en van daar met de taxi naar Antigua. Weer een lange reis maar het begint te wennen. We deden ook even een stopke bij de Mc Donalds. We lieten ons brengen naar Antigua, want daar hadden we vrijdag met de familie afgesproken voor de semana santa. We zagen meteen wat iedereen bedoelden met dat het druk zou zijn. WAT EEN DRUKTE. Ik heb maar snel een handtasje gekocht voor onder de kleren zodat ik daarin al mijn waardevolle spullen (lees: gsm) en geld in kon steken. Andere handtas erover en als ze die zouden pikken kregen ze niet meer dan maandverband en zakdoekskes (om er toch maar iets in te steken). We gingen naar ons geboekt hostel, maar we sliepen uiteindelijk bij iemand thuis. De hostels en hotels zullen op deze manier meer mensen kunnen leggen, want ook die zaten allemaal vol.
Na een nachtje slapen en na ons ontbijt belde Dina waar we zouden afspreken. Rond 10u waren we allemaal op ’t plein. Dina, Denis, David, ons moeder en Naomi. Daarmee gingen we op processiejacht. Ja, op jacht, want David nam ons mee naar de plekjes waar de processie langskwam. Dan gingen we naar San Felipe, daar gingen we bij familie slapen. Weliswaar, op de grond. Daar ook even middageten gegeten en terug naar de stad vertrokken. Na een tijdje ging de familie terug naar San Felipe terug om te rusten aangezien David pas om 3u in de nacht zou moeten dragen en we dus nog zolang zouden wandelen/wakker blijven. Wij bleven in Antigua en gingen eten. Naomi ging met ons mee. We wisselden ons shortje in voor warmere kleren, dronken een theetje of warme chocomelk en toen wilde ik naar Dina bellen om te vragen hoelaat ze waar zouden zijn. Tevergeefs, er was geen signaal… Te veel mensen. We drongen ons door het massa volk aan het plein, maar zagen dat we er niet door zouden geraken. Goed geduwd en met vele ‘disculpe’ geraakten we in een straat erachter zodat we om zouden lopen om op het plein te geraken. We dachten dat de familie ook wel zo zou denken om dan maar daar elkaar te vinden zonder signaal. Na een tijdje ze toch kunnen bereiken en na een lange tijd de familie teruggevonden. We bleven tot half 2 in Antigua, maar wij en Naomi zijn dan teruggekeerd naar huis. Ons moeder en Dina met Denis gingen nog terug om te kijken naar David.. Toen we Lidea vorige week vertelden dat we met de familie naar Antigua gingen voor de semana santa, draaide ze eens met haar ogen. Nu snap ik waarom. Het was ook echt om met uw ogen te draaien. Ik haat veel volk, dus dit was echt niets voor mij. Maar ik vind dat je dan volwassen moet kunnen zijn en gewoon moet kunnen mee genieten met de familie. De familie doet zoveel voor ons, dat het enigste wat we kunnen doen is om ook respect te tonen voor hun cultuur en meedoen wat zij graag doen. En uiteindelijk hebben we goed gelachen, ons goed geamuseerd met hen en best nog goed geslapen op de grond. Ook was het wel plezant om de befaamde ‘semana santa’ zo in het echt te ervaren. Veel foto’s van de drukte en de nacht heb ik niet, aangezien ik het veiliger vond om mijn gsm onder mijn kleren te laten zitten. De tapijten die ze maken voor de processies zijn trouwens zooooo mooi!
