Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt

Lieve volgers van mijn blog en dus ook lieve volgers van mijn avontuur.

Ik ben nu 4 dagen thuis, maar mijn verhaal was nog niet helemaal af.. Dit is wel degelijk het einde van mijn avontuur en dus ook het einde van mijn blog.

Vrijdagmorgen was het onze laatste dag in de klas. We namen afscheid van onze kleuters en van hun ouders met een afstudeerfeestje. De kleuters zongen liedjes, deden een dansje,… toen studeerden ze af en kreeg ieder apart zijn hoed en zijn verdiend applaus. Het afscheid verliep niet zonder traantjes. De ouders bedankten ons uitgebreid, hadden cadeautjes bij, de kindjes namen ons voor de allerlaatste keer eens goed vast… ja het deed raar & ja ‘k zen toch soms een emotionele. Al zeker als het om afscheid gaat heb ik ontdekt. Ook het afscheid van de petekindjes vond ik heel moeilijk….

Vrijdagavond namen we met ons etentje afscheid van de collega’s. Het was een gezellige avond en het stoofvlees met frieten was echt geslaagd. Tijdens het etentje besefte ik meer en meer hoe hard ik deze collega’s ging missen. Ze zijn zo grappig, zo goedlachs en zo dankbaar voor alles. Wij kregen een dankwoordje en een cadeautje. Al een chance waren we goed voorbereid dus wij namen ook even het ‘afscheidswoord’ en hadden een cadeau voor de school voorzien. Dit als bedankje voor de enorm fijne ervaring daar.

Het werd dus vrij laat vrijdag dus kropen snel in ons bed. Zaterdag kropen we daar dan snel weer uit om onze afscheidsbrunch voor de familie voor te bereiden. Naar de winkel en dan snel alles klaarmaken. Fruitsla, yoghurt met aardbeien, pannenkoeken, cornflakes, eieren met spek, brood, warme chocomelk, fruitsap,… de familie was weer enthousiast en aten weer goed hun buikjes vol. Wij stiekem ook wel!

De kinderen hadden een afscheidsfeestje voorbereid dus daarom mochten we zeker niets plannen. ’s Avonds gegeten en dan was het feest. Ik voelde me een beetje de laatste avond op chirokamp. Ieder had iets voorbereid: dansjes, zingen,… maar ook namen sommigen, waaronder Dina, Mari en ons moeder, het woord. En van lieve woorden wordt ne mens al eens emotioneel. Hup daar gingen we weer. Katy en de andere kinderen, maar ook volwassenen hadden het heel erg moeilijk die avond: dikke tranen, veel knuffelen… het doet jezelf ook wel pijn en veel verdriet en het maakt het afscheid er niet makkelijker op. We hadden wel echt een enorm mooie laatste avond.

Zondag werden we voor de laatste keer wakker in Comalapa. Het begin van ’t einde. Ontbeten, koffers helemaal klaar gemaakt, nog wat met de kinderen gespeeld, geknutseld,… En toen na het middageten stond Lidea voor de deur. Die ging normaal mee naar het vliegveld, maar omwille van weinig tijd en omdat ze dacht het afscheid niet aan te kunnen aan de luchthaven kwam ze afscheid nemen. Ik had het persoonlijk heel moeilijk met afscheid nemen van Lidea. Ik heb echt een enorm goede band opgebouwd met haar en ik vind Lidea ook gewoon een topvrouw, met een groot hart voor de school, de kinderen en hun families. We kregen oorverwarmers, zelfgemaakt, voor in het koude België.

Daarna vertrokken we met Ana, Elsa, Adalberto, Teresa, Mama, David, Emilie, Naomi, Katy, Sonja en Diego naar de luchthaven. Een heel busje vol die maar al te graag afscheid van ons wilden nemen op het allerlaatste moment. Aan de luchthaven de allerlaatste knuffels uitdelen aan die lieve mensen/vrienden/ familie, de laatste woordjes tegen hen voor een lange tijd, de laatste keer die mooie mensen zien… Ik moet er geen tekeningetje bij maken. De tranen vloeiden rijkelijk.

Na een lange vlucht en een tussenstop in Madrid kwamen we na ongeveer 24 uren reizen eindelijk aan in Zaventem. Ik had echt veel kriebels op de vlucht van Madrid naar huis en dat werden er meer en meer toen ik door den uitgang wandelde. Daar stonden mama, papa, Marjolein, Jolien, dotje en Lara me op te wachten. Oh man, ik was zo gelukkig om die allemaal terug te zien. Mijn verdriet van het afscheid in Guatemala was even helemaal vergeten. Ik was zo blij om thuis te komen, om ze te zien, om in mijne zaligen douche te stappen en om in mijn eigen bedje te kruipen.

Ik wil jullie graag ook nog kort vertellen hoe deze drie maanden voor mij zijn geweest.

Het klinkt heel cliché, maar dit is echt de ervaring van mijn leven geweest. Ik heb enorm veel gezien, enorm veel geleerd en beleefd.

Ik heb mooie plekken gezien. Ik heb goed gereisd en dat ga ik niet ontkennen. Als je daar bent moet je van iedere vrije moment gebruik maken om een stukje van ’t land te zien. Want ook reizen maakt je rijker.

Maar het is me al opgevallen dat wanneer ik begin te vertellen het meeste over het project gaat. Het eerste wat in me op komt over onze stage, gaat ook degelijk over onze stage en over de dingen die ik in Comalapa heb gezien en beleefd. De stage heeft echt een enorme indruk achtergelaten.

Ik heb vele dingen gezien die mijn ogen hebben geopend. Ik wist dat wij het goed hebben, maar zo met eigen ogen zien dat anderen het niet zo goed hebben… Nee, gewoon niet goed hebben. Dat is beklijvend, dat is iets wat ik voor de rest van mijn leven meedraag en nooit ga vergeten. Dat zijn de dagen dat ik net iets stiller was, dat ik even niet goed wist wat zeggen. Dat pakt mij echt.Daarom ben ik blij dat ik zelf een kindje kan helpen en dat ook vele familie en vrienden van me een petekindje hebben genomen.

Ik heb ook gezien en beseft dat het in België soms een beetje ‘te’ is. Dat er een beetje te veel wordt verwacht van de kindjes. Ik ga niet zeggen dat het onderwijs beter is in Guatemala, want dat zou een leugen zijn. Ik heb wel geleerd dat wij het ook allemaal niet bij het juiste eind hebben. Ik heb geleerd dat het er best soms eens losser aan toe mag gaan. Ik wil dat ik in mijn kleuterklas bereik dat mijn kleuters gelukkig zijn, dat ze iets leren, maar dat ze kind kunnen zijn. Dat er niet teveel druk ligt op de kinderen en dat de kinderen vooral graag naar school komen. Maar ook het werken in team: ik heb gezien dat de sfeer tussen de collega’s ooh zo belangrijk is en dat zou ik later graag ook hebben en bereiken. Dat je met uw collega’s in een enorme gezellige, grappige en relaxte sfeer kan werken en dat dat ook heel belangrijk is om graag te blijven werken.

Ik heb ervaren hoe mensen die je niet kent zo lief voor je zijn, er voor je willen zijn, je willen helpen,… Ik heb ervaren hoe vreemden, vrienden werden op een hele korte tijd, hoe moeilijk afscheid nemen is van mensen die drie maanden toch wel veel voor je hebben betekend. Ik had persoonlijk nooit gedacht dat ik op die drie maanden het zo moeilijk zou hebben met afscheid nemen. Dat ik er zo een goede vrienden moest gaan achterlaten.

Ik heb geproefd van een ander leventje. Een heel ander leventje. Waar onze basisbehoeften zelfs geen voorwaarde zijn, dus waar er van onze luxe al zeker geen sprake is. Ik heb geleefd in een familie van Comalapa en ik denk dat dit mij ook alleen maar rijker heeft gemaakt en mijn avontuur ook vollediger heeft gemaakt. Zonder in een familie te leven zou het helemaal niet meer ’t zelfde zijn geweest. Het leven in de familie is een groot stuk geweest in mijn avontuur.

Ik heb ook zoveel geleerd op het vlak van lesgeven natuurlijk, op vlak van mezelf, op het vlak van Spaans,… Ik ben gegroeid. Niet in centimeters, maar wel op sociaal vlak, emotioneel vlak, cognitief vlak,… Ik ben enorm veel gegroeid. Soms leek het wel eventjes of ik ook gegroeid was in de lengte, want man wat waren we daar groot. Terug in België viel het op: we zijn nog altijd even klein als daarvoor.

Ik heb zoveel beleefd, geleerd, ervaren dat ik vast en zeker vele dingen vergeet te vertellen die ik  ook zo ontzettend belangrijk vind, maar dat is omdat het allemaal veel is. Omdat je op drie maanden wel écht veel beleefd die je niet in één keer en ook niet alles kan vertellen. Je moet veel zelf ervaren voor je begrijpt wat ik bedoel.

‘ja, gij gaat op buitenlandse stage, das vele gemakkelijker dan de lange stage hier’. Dit zinnetje, dat hoor ik niet graag. Er is namelijk ook niets van waar. Ver van huis, ver van je vrienden en familie, ver van het vertrouwde, op een plek waar de mensen je taal niet spreken, waar de mensen anders leven, waar je helemaal van nul af aan je plan moet gaan trekken, waar je een plekje moet verdienen, waar de medische wereld niet hetzelfde is als in België,… Ik daag je uit, doe het eens zelf, trek je stoute schoenen aan. Makkelijk is het met momenten écht niet. Het is alleen heel plezant en heel leerrijk, maar dat is niet hetzelfde als gemakkelijk… Dat kan je alleen ervaren als je het zelf doet. Als je zelf die stap durft zetten. En awel, ik ben zo blij dat ik die stap heb gezet. Ik ben zoveel keer rijker teruggekomen (de portemonnee wel niet, maar ja ?) en anders had ik heel mijn leven gedacht: ‘wat als?, wat als ik toen wel was vertrokken?’

Als laatste zou ik graag nog wat mensen willen bedanken. Allereerst Gust en Gislaine, voor het vertrouwen in ons om ons naar Guatemala, naar hun project te laten gaan. Ook aan mama en papa uiteraard dat ze me deze kans hebben gegeven. Aan de mensen in Guatemala, van het Liceo Nuevo horizonte, aan onze gastvrije familie daar en aan Vorselaar. Last but not least: jullie! Bedankt om mijn blogjes te lezen en mij op de voet te volgen. Dat deed me echt deugd. Het was leuk hoe jullie samen met mij genoten van dit avontuur.

Ondertussen ben ik alweer gewend aan mijn leventje hier in België. Het gaat er nog heel rustig aan toe en ik kan op mijn gemak iedereen terug zien. Ik kan weer genieten van nen boterham met frikadellekoek, van boerenkost, van de zetel, van het samen eten met het gezin, van de zoete invallen van iedereen,… ik geniet daar precies echt meer van. Dat is waarschijnlijk omdat ik dat allemaal lang heb moeten missen. Ik ben het hier met andere woorden al terug helemaal gewoon en ik ben zo graag thuis.

Ik sluit mijn avontuur hierbij af, al zal ik dit natuurlijk nooit van mijn leven vergeten. Ik stop al die herinneringen diep in mijn hart, want wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt. Dat zit daar veilig en voor altijd.

Dit was het dan. Gek hé?
Adios!
Hannelore (live vanuit België, met trui en zonder zonnetje)

Dreams really do come true

Vrijdag vroeg Lidea of we al niet in de voormiddag konden gaan winkelen. Charlotte vond het niet erg om in de klas te blijven, dus ik ging maar al te graag mee met Elien en Lidea. Lidea is echt eentje geworden die ik enorm ga missen aangezien we der echt wel een enorme band mee hebben opgebouwd. Het is echt een vrouw die zich ten volle inzet voor de school, die alle families kent, die weet waar de noden liggen,… We gingen dus op stap naar de markt. Daar kochten we schoenen en kledij voor de kindjes van Paya, het bergdorpje. 12 paar nieuwe sportschoenen en 10 T-shirten was Paya rijker. Dankjewel Bomma en nonkel van Elien, want dankzij jullie centjes hebben de kindjes van Paya weer wat beters om aan te trekken.

Vrijdag namiddag zaten we nog even bij Teresa om wat speluitleg te schrijven. Ze helpt ons maar al te graag.

Zaterdag was een rustige dag. Wat genoten van de familie, maar we hebben ook gepoetst en opgeruimd. We hebben al wat gesorteerd welke kleren we terug meenemen naar België, welke we bij de familie laten en welke we aan Paya geven. Ook het inpakken was al begonnen….

Zondag gingen we naar Chichi. Dit dorpje staat bekend om zijn grote traditionele markt. Geschikt om dus de laatste souvenirs te kopen. We namen Angie (18) van de familie mee. Ze was er nog nooit geweest. Met de chickenbus voor de allerlaatste keer. Het was me een ritje, maar de heenweg viel dan uiteindelijk nog beter mee dan de terugweg. De markt in chichi is werkelijk mooi. Het is moeilijk om hier rond te lopen als ge niet alles kunt kopen, maar ik ben best flink geweest. Ik moest ook wel want ik had niet zo heeeel veel geld meegepakt. Maar wat ik allemaal heb gekocht is zooo mooi. Ik hou van dit land en zijn stijl, zijn spullen,… Weer een leuke dag. Onze allerlaatste uitstap. Gek hé? Zondagavond zeiden Sonja en ons mama: “volgende week zondag zitten jullie hier niet meer”. Dat was even voetjes op grond….

Maandag vlogen we er weer in. Al was ik precies die dag veel uit de klas. Ik printte onze evaluatiepapieren en bracht deze naar Adalberto, Elien en ik deelden verder schoenen en kleren uit aan de kindjes van Paya (oh wat waren ze ons dankbaar en wat fonkelden de oogjes),… In de klas maakten de kleuters een vlinder door met de dubbelvouwtechniek te doen. Dit hadden we vrijdag niet meer kunnen doen. Ook speelden de kleuters het vlinderspel om de cijfers te oefenen.

Ik schreef samen met Elien al alle uitleg op het bord voor de namiddag. Toen Charlotte met de kids in de speeltuin ging spelen zetten we ook de tafels klaar met al onze spullen. We gingen Lidea nog even vragen om ons Spaans om te zetten naar helemaal correct Spaans. Moet ge nu is iets weten? Ze vond maar enkele foutjes.

In de namiddag maakten we eerst bedank kaartjes, voor iedereen die we hier persoonlijk willen bedanken.

Daarna was het dan zover. Onze ‘bijscholing’ aan de leerkrachten van preprimaria en primaria primero en directie (Lidea). Ik had er best wel wat stress voor. Den eerste keer in drie maanden stress. De stress verdween al snel eens we bezig waren. De leerkrachten waren oprecht enorm geïnteresseerd in onze manier van werken en stelden vele vragen omdat ze echt wel graag op deze manier willen werken. Het waren vooral praktische vragen waar we snel antwoord op wisten. We hadden wat chipkes en cola voorzien om het gezellig te houden. Na de uitleg hoe we werken en wat wij belangrijk vinden in een klas legden we ook de spelletjes uit die we allemaal hebben gemaakt en die we hier zullen achterlaten. Het was écht een leuke twee uur waarin we veel wat we geleerd hadden in België konden doorgeven aan de leerkrachten van hier. Het was ook echt fijn om te zien hoe geïnteresseerd ze waren en hoe graag ze mee willen in deze manier. Al is het niet makkelijk aangezien ze een totaal andere opleiding hebben gehad. We hebben ze ook verteld dat wij hier ook enorm veel van hun hebben geleerd, dat wij het in België ook niet allemaal beter weten. Dat het echt een verrijking was om in de school te mogen meedraaien, om te zien hoe gelukkig je kan zijn en hoe mooi je kan omgaan met de kinderen. Daarna nog eventjes gebabbeld en dan naar huis gewandeld.

’s Avonds kroop ik voor de verandering eens eerst in bed. Ik voelde niet goed. Goed verkouden, heel veel hoofdpijn… dan doet het deugd om te gaan liggen na een hele lange en drukke dag op school. Net voor ik naar bed ging kwam Emelie ons allerdrie nog een kaartje geven, eentje met een wenende emoji en ‘adios Hanaloren’ op. Weer krop in de keel. Wat ga ik de schatjes missen, meer en meer kwam het besef dat we écht naar huis gaan.

Na (weeral) een slechte nacht gingen we er weer tegenaan. Dit keer ging ik al vroeger naar school. Het plan was om daarna nog naar de markt cadeautjes te gaan kopen zoals Charlotte en Elien, maar van Gloria wist ik nog niet wat ze nodig had dus besloot ik alles maar vrijdag te gaan kopen. Om half 9 begon de klasdag dan weer. De kleuters maakten deze dag pomponnen (voor hun afstudeerhoedjes), moesten rupsen meten en speelden met de rest van het speelgoed. Daarna moesten Elien en ik elk in een klas van het tweede gaan helpen met brieven voor peetouders in België. Wat gek was dat wij ze mee moesten nakijken, in ’t Spaans. Uiteindelijk moesten we dus gewoon zeggen of de inhoud goed was. Wij nemen deze kaartjes mee naar België aangezien de post niet macheert. Toen ik even binnen ging in preprimaria zag ik dat de juf in hoeken aan het werken was aan tafels. Ook nam ze ideetjes van onze spelletjes mee. Zalig om te zien dat ze iets van onze namiddag uit zichzelf meenemen naar hun klas.

In de namiddag wilde seño Brenda graag eens op onze manier werken in onze klas. We hielpen uiteraard graag. Al snel merkte we dat Brenda niet goed tegen spelende (en dus een beetje luidruchterige) kinderen kon. Ze zijn het gewoon niet gewoon. Dus ook beseften we dat het misschien moeilijk is voor hen om de werking helemaal om te slaan. Ook zit zij met 25 kinderen in de klas en de klaslokalen zijn de helft groot als bij ons… we zochten samen naar een andere manier zodat het toch speelser kan, maar ook rustiger. We gaan voor haar voor vrijdag 3 spelletjes maken in de leerstof die zij vrijdag zou aanbieden. Nu gaat ze niet een uurtje dit, een uurtje dat doen, maar alles tegelijk aanbieden in hoeken aan tafels. Soms kan ze dan ook blokken, de auto’s of het keukentje aanbieden en buiten een andere hoek maken met deze spullen. Brenda is echt dankbaar voor alle hulp en het lijkt me echt eentje die veel initiatief neemt.

 

Woensdag speelden we verder in de klas. We gingen van fruit meer over naar feestvieren. We maakten duidelijk a.d.h.v. de weekkalender dat het vrijdag feest is omdat wij zondag naar België gaan en het dus de laatste dag in onze klas is. Daarom moesten we dus vlaggetjes en afstudeerhoedjes maken. De kleuters verfden vlaggetjes met stipjes met hun vingers, ze kozen kleuren voor hun hoed en speelden nog met andere spelletje. Ook moesten ze hun naam schrijven voor op de hoed. Dat bracht grappige taferelen met zich mee: zo was ons Gloria bang om te schrijven, moet ik dit echt alleen doen? En nog vele meer. We speelden ook nog even buiten om wat te bewegen want ze hadden veel energie mee gebracht.

In de namiddag gingen we op huisbezoek bij vele kindjes waarvan Elien of ik de peetouders van kennen. Eerst stopten we bij Lisbeth. Dit kindje hadden we al bezocht (ja hoor, de plek waar we toen flauw vielen). En de zon scheen hard. Goed voorbereid met koekjes, chocola,.. wandelden we rustig naar boven. Han en haar familie zullen hier enorm kunnen helpen, want het is een hele arme familie.

Daarna stopten we bij Sheyly, het petekindje van de mama en papa van Elien. Daar waren we ook al eens geweest om foto’s te nemen van Sheyly. Overal waar we komen is hulp van belang, alsook hier.

Daarna was ’t mijnen toer. We gingen langs bij Roberto. Het petekindje van Lara en co. Ook daar waren we al bezoek geweest voor foto’s. De mama maakt van die traditionele kleren om te verkopen en de papa is niet veel thuis en werkt niet veel… de mama was Lara heel dankbaar en ze waren allemaal blij dat zo een knappe ‘madrina’ is.

Daarna een stop bij Fatima. Het petekindje van tante Sabine en gezin. Hier ook veel dankbaarheid. de papa heeft nen hele uitleg gedaan, waar ik toch niet alles van begreep, want als ze over God beginnen dan wordt het soms moeilijk. Maaaar het kwam erop neer dat ze mijn tante enorm dankbaar zijn en dat ze hen al het goede toewensen.

De laatste stop was voor het petekindje van ons vake en Lilianne, Linda. Linda verloor twee maanden geleden haar papa in een ongeluk. De mama is enorm jong. Linda is al 9 en de mama 22 of 23… je kan zelf wel tellen. Ze werkt heel de dag door en Linda was niet thuis. De oma, mama en kleine zus wilden wel even een foto voor vake maken.

Merci iedereen om dit project te steunen. Je hebt mijn woord dat het goed terecht komt!

Wat was ik moe na deze dag. Toch maakten we er nog een grappige avond van met de familie. ‘Soy una serpiente’ met zen allen. Lachen geblazen. Ik was echt moe, maar ’t zijn de laatste dagen hier dus moesten we er wel alles uit halen.

Donderdag begon ik al wat op te ruimen in de klas en probeerde ik een soort Kindvolgsysteem te maken als voorbeeld hoe ze nog kunnen beoordelen zonder punten te moeten geven. De kinderen maakten ballonnen, we maakten verder de afstudeerhoedjes, ze puzzelden, speelden, we maakten foto’s,… Meer en meer begon het tot ons door te dringen. Dit was onze voorlaatste dag in de klas, het afscheid komt dichtbij.
Donderdagnamiddag maakten we onze stoofvlees. Eerst naar de winkel. Charlotte was al naar school. Elien en ik kochten eerst ajuinen en gingen op zoek naar bruin bier. Dat vonden we sneller als verwacht. Dan naar de supermarkt en dan naar de slagerij. Daar werd het even spannend. Is dit echt wel het juiste vlees voor stoofvlees? Hebben we het niet fout geformuleerd?… En daar stonden we. Met vele volle zakken. Een meneer in den beenhouwer zei wijs: ‘voor 6 quetzal kan je een tuktuk nemen hier, je moet die gewoon tegenhouden’. ‘Ja ja, meneer. Dat wisten we al, we zijn hier al 3 maanden’. Het zijn drukke en dus ook tuktukdagen. Wat is nen auto toch handig als ge een feestje geeft voor 50 man. Daarna maakten we ons stoofvlees. Dat lukte verdekke heel goed. Het gekke is dat als we hier koken dat altijd lukt ookal heb je hier niet alle etenswaren dat je in België hebt. Lidea hielp ons mee.
Bomma en bompa namen ook nog een petekindje en Lidea wilde met me toch nog even op bezoek gaan. Jammer genoeg waren ze niet thuis en ik weet ook nog niet hoe het meisje eruit ziet. Een fotootje volgt nog wel op Facebook. We maakten donderdag toen het stoofvlees stond te pruttelen ook nog spelletjes die Brenda vandaag kan uitproberen om als een soort hoekenwerk te werken. Het werd dus een late dag op school.
Ik kreeg van mijn petekindje haar mama een enorm mooi cadeautje dat ze zelf had gemaakt. Een tasje met 2 meisjes op: Gabriela en Hannelore. Oh man, wat ga ik mijn dutske missen. Daarom pak ik ze nog heeeeel goed vast.
Thuis gegeten, nog wat gebabbeld, nog wat geknutseld,… Toen Katy een kaartje kwam afgeven ‘ik vergeet jullie nooit’ en waar sonja had opgeschreven: Katy gaat jullie heel hard missen. Had ik het enorm moeilijk… Het komt plots allemaal zo dichtbij en ik heb het daar moeilijker mee dan ik ooit had gedacht. We zijn hier zo ingeburgerd, we zijn zo één van hen geworden. En nu is het tijd om te gaan.

Vandaag is het nog heel vroeg als ik deze blog erop zet, aangezien het een drukke dag gaat worden. Eerst ga ik nog naar de markt alle cadeautjes kopen voor allemaal petekindjes. We hebben vandaag afscheidsfeest in onze klas, afscheidsfeest met de collega’s. De dag van afscheid op school is gearriveerd. En dat ’t pikt.

 

Alee, dit was het dan. Dit was mijn groots avontuur. Dit was ‘Hannelore in Guatemala’. Ik heb hier zeker en vast een stuk van mijn hart verloren. Het is werkelijk zo een schoon land, ‘the underdog’ in mijn ogen. Mijn hart zal altijd een beetje bij de grappige en vrolijke collega’s zijn, bij onze lieve familie, bij alle mensen en families die ik heb ontmoet, bij mijn petekindje en bij dat van al die anderen, bij de schatjes van kinderen van onze klas en bij zoveel meer. Ik heb hier met voorsprong den tijd van mijn leven gehad, de ervaring van mijn leven gehad en ik had geen betere keuze kunnen maken om ‘ja’ te zeggen tegen deze kans. Dromen worden pas werkelijkheid als ge de ballen hebt om ze achterna te gaan, want ge hebt er in mijn ogen best wel wat lef voor nodig.

Maar ik ga niet onder stoelen en banken steken dat het voor mij tijd is om naar huis te gaan. Ik heb hier samen met Elien en Charlotte het onderste uit de kan gehaald, ons uiterste best gedaan en ook al kan je hier nog zoveel helpen, nog zoveel doen…. ik voel me klaar, het voelt goed om Guatemala zo achter ons te laten, het voelt echt alsof we hier iets hebben kunnen betekenen voor zovelen en ik zou het op geen enkele andere manier opnieuw doen.

Wat zeker is, is dat ik naar huis ga. Naar waar mijn hart volledig is. Waar ik hoor en dat is (dat weet ik nu zekerder dan ooit) in Zandvliet en omstreken. bij mijn familie, bij mijn vrienden. Ik ga naar huis en oh dat voelt  zo goed ook al doet het afscheid ook zoveel pijn.

Maar ooit keer ik terug naar de plek waar ik een stuk van mijn hart verloren ben, ooit keer ik terug naar hier. Naar Guatemala, naar Comalapa, naar de collega’s, vrienden, familie, petekindjes.

Vandaag, morgen en zondag zullen de moeilijkste dagen van mijn verblijf hier worden. Afscheid nemen van vele nieuwe vrienden, de school, de kindjes, de familie… het zal nog hard worden, er zullen nog vele vele tranen rollen, want wat een prachtmensen hebben wij hier ontmoet en deze ‘adios’ zeggen… het zal enorm zwaar vallen. Nu dat het dichtbij komt, nu dat onze afscheidsfeestjes werkelijkheid worden voel je dat pas echt.

Tot in België! Misschien volgt er dan nog wel een allerlaatste blogje, om het af te leren en om jullie over mijn afscheid hier en het terug thuiskomen te vertellen.

 

Tot heel heel heeeeeel snel en hou jullie klaar voor de dikste knuffels!

Hannelore (voor de laatste keer uit Guatemala) xoxo

We rise by lifting others

Zondag na mijn blog online te zetten ging ik samen met Elien naar de markt. We gingen inkopen doen voor de soep. Groenten, bouillon,… we zorgden voor veel plezier bij de marktkramers. Gesukkel met al onze zakken in onze handen. Nu snappen we waarom die mensen dat allemaal op het hoofd zetten, zo kunnen ze tenminste hunne portemonnee nog nemen. De tuktuks reden niet dus het werd een zware tocht naar huis. We moesten er halverwege eventjes bij gaan zitten. Dat snel afgezet thuis en naar de bakker een beetje verder. Daar kochten we wijt heel de bakker leeg voor €2,5. Ja, soms blijven de prijzen verbazen. Het grappige is ook dat als we bijna thuis waren we dachten: ‘oh ja, zou er nog genoeg water zijn thuis?’. In België is dat allemaal vanzelfsprekend dat je hebt, want dat komt uit de kraan. Hier niet zenne, maar er was nog genoeg water. Gelukkig! Dan maakte we tomaten-groenten soep. Het viel in de smaak bij de familie en ook voor ons deed het deugd nog eens een soepke te eten. Lekker broodje erbij & weer een hele familie en onszelf gelukkig gemaakt.

In de namiddag hielden we een SPA. Katy zei toen we in Antigua waren dat ze graag eens naar een SPA wilde toen we voorbij vele spa’s liepen. Jammer genoeg hadden we geen tijd, dus hebben we de SPA maar naar huis gebracht zodat heel de familie ervan kon genieten. En, dat deden ze. Voetjes in een voetbadje, hadmassage, gezichtsmaskertje, bodylotion, nagellak, schminken. Het was weer een hele leuke namiddag. Katy telde deze week de dagen af zei haar mama, als je dan zag hoe haar oogjes bleven blinken… oh, daar doe je het voor.

Maandag startten we in de klas met thema ‘rupsje nooitgenoeg’. Ik las het prentenboek voor in ’t Spaans. Dat is niet gemakkelijk voor intonatie en gezichtsexpressie aangezien je zelf hard moet nadenken bij elk woord. Maar de kinderen genoten er zichtbaar van en snapte wat er in het verhaal gebeurde. Dan knutselde we stukjes fruit en maakten ze nog eens patronen na (een rupspatroon).

Elien en ik gingen nog op onze huisbezoeken (die uitgesteld waren doordat ik ziek werd) we gingen eerst langs bij mijn petekindje: Gabriela (Gaby). Zij woont hier in Comalapa bij haar tante. Haar tante heeft ze ‘weggenomen’ bij haar echte mama aangezien de echte mama met 7 kinderen op straat leeft. Niemand van de echte broers en zussen van Gaby geniet dan ook van onderwijs. De tante wil zo Gaby een kans geven & dat vind ik heel mooi. Gaby moet in de vakantie terug naar haar mama en de tante is bang dat Gaby niet zou terugkeren… ik ben daar ook bang voor. Ik hoop dat Gaby beseft (want het is een heel slim kind) dat ze zelf moet vertellen dat ze heel graag terug wil komen.  Ze beloofde me dat ze zeker terug zal komen… ik hoop het maar. De tante is ook echt de mama voor Gaby, ze zegt er mama tegen, ze heeft haar leventje hier in Comalapa. Hopelijk nemen ze dat niet van haar af.

Dan gingen we nog verder naar het petekindje van tante Els, die mama en papa werken beiden, maar ze hebben het toch niet breed. De oma was er en Evelyn zelf. Ook zij zijn Els zeer dankbaar. De mama had ik al eens gesproken in school.

Het petekindje van Elien, Alejandra, is ook een schatje. Ze woonden in een goed huis (voor de normen van hier), maar afgelopen jaar is hun huis helemaal afgebrand… Ook hier een leuk gesprekje gehad met de mama.

Het petekindje van Karin (vriendin van de mama van Elien) woont met 7 kinderen heel klein. Ze hechten wel veel belang aan peetouders want ze bewaren al hun foto’s echt goed en lieten alles zien. Het blijft zo schrijnend om te zien hoe vele kinderen hier leven… het blijft echt pakkend. We zijn zo gelukkig dat we enkelen kunnen helpen. Je kan niet iedereen helpen en dat is vervelend, maar iedereen kan wel iemand helpen & dat is dan weer een schoon gedacht. Ook zin in een petekindje? www.mayakind.be

Lara (+gezin)  en tante Sabine (+gezin) namen ook nog een petekindje. Hier ga ik volgende week nog op bezoek. Ook 2 schatten van kinderen die de hulp goed kunnen gebruiken.

In de namiddag maakten we verdere spelletjes voor deze week. Maandag is precies onze lange dag want we werkten weet door tot 18:30u. Dat is niet erg, we doen het graag & gaan onvermoeibaar nog twee weken door!

Dinsdag gingen we verder met het thema ‘rupsjenooitgenoeg’. We lieten ze rupsen stempelen met ballonnen. De kinderen genoten volop! Ballonnen zijn hier trouwens enorm populair. Ook maakten enkele kindjes de plasticinekaarten. Hierop is een blad getekend en een cijfer. De kleuters moeten dan een rups met x-aantal bollen maken. Spelend leren, da’s ons motto! Ook maakten we een lijstje voor Lidea met ‘wat-te-doen-deze-laatste-weken’. Heel de tijd dachten we, och we hebben nog 3 maanden, en ineens is het de laatste week. Alles wat we zeker nog wilden doen schreven we neer.

 

Ik gaf ook nog eventjes zorg. De kindjes van het eerste leerjaar die het moeilijk hebben met de cijfers nam ik nog eventjes apart. Ze mochten met vingerverf de cijfers schrijven, waarna ik ze het aantal in bolletjes er liet bij tekenen. Je merkt bij vele dat ze vooruitgang boeken en dat is fijn om te zien!

Ondertussen gaf Elien buiten nog wat ‘turnles’ aan onze kleuters. Charlotte probeerde het lamineertoestel te maken (tevergeefs, het moet gemaakt worden in de winkel)

Dinsdagnamiddag knutselden we nog wat materialen om te gebruiken deze en volgende week. Daarna tetterden we nog even met Teresa. Oh, wat ga ik die missen en wat ga ik onze babbeltjes missen.

Woensdagvoormiddag werkten we verder in de klas. We lieten de kleuters eens vrij schilderen. De opdracht was klaar en duidelijk: schilder een mooie vlinder. Dat deden ze dan ook. Er kwamen prachtresultaten uit. We hadden ook een spelletje voorzien waar ze fruit moesten tellen en dat dan aan het juiste aantal koppelen. Ook was er het spelletje waarbij de kleuters de juiste schaduw bij de juiste vlinder moesten zoeken. Alle activiteiten zijn steeds een schot in de roos. Ook spelen ze heel graag met al het speelgoed.

Teresa had me dinsdag vertelt dat ze eraan denkt om te stoppen met studeren aangezien ze alles zelf moet betalen en ze zichzelf echt doodwerkt hiervoor en achteraf niets overhoudt om te sparen… Dit bleef dag en nacht door mijn hoofd spoken en ook door dat van Elien. We besloten te helpen. Hoe exact dat wisten we nog niet, maar dit konden we niet laten gebeuren. Teresa heeft zoveel potentieel en zoveel ambitie om anders te zijn, om zichzelf, haar toekomstige kinderen maar ook Guatemala een betere toekomst te geven. Ik ging even bespreken met Teresa om te vertellen dat we willen helpen. Toen ik dit vertelde kreeg ze tranen in haar ogen en moest ze wenen, ‘k Heb ze dan maar is vastgepakt. We mailden naar Gust of hij een idee had en ook hij schoot in actie. In de namiddag schreef Teresa een mail aan Gust. Je zag aan Teresa dat ze onze hulp zo waardeerde en dat ze er echt stil was van geworden. Wij waren dan weer stil geworden van wat ze maar verdient in de apotheker… en wat ze allemaal moet betalen. Dat kan je geen 5 jaar volhouden… Niemand, ook ons goedlachse Teresa niet. Uiteindelijk kregen we donderdag van Gust te horen dat Teresa beursstudent kan worden. Weer iemand heeeel gelukkig gemaakt. En daardoor was ik zelf al weer een stuk gelukkiger en geruster.

Donderdag deden we schrijfdans van de vlinders in de klas. Ook maakten sommige kleuters de matrix en sommige deden vol enthousiasme de schrijfpatronen. Super leuk om te zien! Ze genieten zo, jammer dat we ze binnen een week weer moeten loslaten, het zijn zulke schatjes!

    

Donderdagnamiddag gingen we in de bib zitten met Teresa zodat ze ons kon helpen met uitnodigingen schrijven voor ALLE leerkrachten. Want volgende week vrijdag (onze laatste vrijdag en onze laatste dag op school) zullen we ‘comida de belgica’ maken. Enthousiast dat alle leerkrachten waren. We willen hen op deze manier bedanken voor de mooie tijd die we hier op school hebben gehad.

Vandaag moeten de kleuters een touwtje door een blaadje rijgen, een rups maken met pomponnen (getallen en getalbeelden oefenen) en ook gaan we nog een vlinder maken. In de namiddag gaan we met de centjes die Elien haar bomma en nonkel hebben gestort kleding kopen voor de kindjes van Paya. Zij hebben namelijk niet zoveel degelijke kleding en Lidea vond dit het beste. En zij kan het weten. Ik heb er al zin in!

Ons mama van hier gaat trouwens ook nog een rok laten maken als cadeautje. Niet zo ene met de moeilijke riem, maar ene met een knopje. Ook met Katy hebben we afgelopen week weer veel gelachen, alleen gisteren niet. Ze kreeg een steek van een mug, maar de mug zag er niet een gewone mug uit. Het bleek de mug die het zika-virus met zich meedraagt.  We weten wat eventuele symptomen zouden zijn en zullen hier samen met Sonja op letten. Tot nu toe gaat het goed, dus blijkt er niks aan de hand te zijn.

Dit weekend gaan we het rustig houden. Zaterdag heel de dag nog genieten van onze familie hier en zondag trekken we naar Chichicastenango om de laatste souveniertjes te kopen. Blijkbaar hebben ze hier een heel schone markt en zal het moeilijk worden om niet alle kraampjes leeg te kopen.

Alee mannen, de voorlaatste blog uit Guatemala is een feit. De laatste week gaat in. Nu nog enorm genieten hier en dan binnen 10 dagen jullie doodknuffelen. Het aftellen met een heel dubbel gevoel is begonnen!

Tot heel snel en dikke kussen
Hannelore xxxx

 

Geniet nooit met mate

Tien minuten na ik mijn vorige blogpost online zwierde, ging het me-niet-goed-voelen van kwaad naar erger. Ik had heel veel pijn in mijn maag. Een pijn die ik niet kende en die echt veel zeer deed. Ik had me dan ook tijdens de speeltijd op de mat in de klas gelegd, waarna Elien binnenkwam en meteen zag dat het niet goed ging. Elien Lidea gaan halen. Lidea schoot direct in actie en masseerde mijn buik. Ik had een koliek. Ik kreeg pillekes, ze masseerde nog, ik mocht enkel warm water drinken en de taxi chauffeur kwam me halen in school om ons naar huis te doen. Daar gekomen moest ik rusten. Een ding was zeker, vrijdag op reis vertrekken zat er niet in. Vervelend, maar soms moet je naar je lichaam luisteren. Elien en Charlotte besloten om ook niet te vertrekken. Vrijdagnamiddag en zaterdag hebben we heel de dag gerust want ook Elien was niet goed geworden vrijdagnacht. Heel jammer want het was semana santa dus ons weekje vakantie begon best slecht. Jammer genoeg kan je er niet veel aan veranderen. Het grappige is dat ik hier al vaak heb gedacht dat ik best een flinke ben en alles zo zelf kan regelen. Awel, toen ik zo ziek was, ik voelde me weer even een heel klein kindje dat naar huis wilde, naar haar mama en papa. Den titel van den blog moet je bij deze vrijdag en zaterdag dus maar even wegdenken, want ik heb die dagen echt niet genoten. “Geniet nooit met mate” verder lezen

I got it from my mama

Zaterdag gingen we met Emelie en Katy naar Antigua. Voor hen een hele grote uitstap aangezien ze nooit echt uit huis weggaan. Voor hen en voor de mama en Sonja best spannend dus! We begonnen onze dag met een autoritje. We hadden maar zakskes meegenomen want blijkbaar kunnen ze er niet goed tegen. Al een chance bleef alles binnen ? in Antigua hadden we een hele leuke dag met de meisjes. En ik denk zij ook. We hebben gelachen. Enorm veel. ’s Morgens zijn we pannenkoeken (ons Katy tiramisu) gaan eten. Daar spraken we af met de mannen en vrouwen achter ViaPanam. Gezellig en leuk om nog is met Vlamingen te praten. Daarna gingen we in de grote souvenierwinkel binnen. Daar mocht Katy iets kleins kiezen en Emelie iets groters voor haar verjaardag. Vonden ze heel leuk. Daarna 2 pizza’s gedeeld in een Italiaans restaurant. Giere van het lachen, want die vonden alles ‘wauw’. Het concept mes was ook nieuw. Toen we wilden helpen zeiden ze dat ze  het wilden leren. Ook het toilet zorgde voor verwondering: ‘Kijk Emelie, hoe een mooi toilet’. Ze hebben zeker 5 minute hun handen aan de wauw-kraan gewassen. Daarna rondgewandeld in Antigua en naar de belangrijkste dingen gaan kijken. En natuurlijk foto’s genomen als herinnering aan deze dag. ’s Avonds sloten we af in de Mc Donalds. De eerste keer in hun 7&11 jarig bestaan. Zalig om die zo te zien genieten. “I got it from my mama” verder lezen

Van gelukkige leraren leer je de allermooiste dingen

Maandag vlogen we er na onze vakantie weer in. Met nog wat moeheid en veel pijn in mijn spieren, maar al die lachende gezichtjes, die knuffels, het geroep ‘las madrinas’, de collega’s,…maakten de start van deze dag al helemaal goed! Om de beurt typten we onze blog. We hadden ook gehoopt dat ons lamineertoestel er ging zijn, want normaal gingen ze dat vorige week kopen. Ik dat gaan vragen, maar Adalberto ging het dinsdag pas kopen in Guatemala-city. Ah ja, dat lamineertoestel dat sponsoren wij. Zo kunnen wij lamineren, maar is ook het werk dat de leerkrachten hier doen niet voor niets en kunnen ze dit bijhouden voor de volgende jaren. Nu knutselen ze vaak iets voor bijvoorbeeld aan de muur buiten en gooien ze dit daarna weg… Hopelijk zet dit ook aan om dingen te maken voor in de klas. Maar dus, dit was er nog niet dus konden we al onze spelletjes nog niet lamineren. Deze week gaan we werken rond het lichaam. Met een beetje flexibiliteit verzonnen we even andere activiteiten waarvoor we niet hoefden te lamineren. We lieten de kleuters hun handen al tekenen, we keken wie hoe groot was op onze meter & we zongen ook het liedje van cabeza, hombros, rodillas, pies,… voor jullie beter bekent als hoofd, schouders, knie en teen. Vonden ze heel leuk! Ook voel je dat ze de dagen van de week al vele beter kennen en het ochtendritueel gaat ook al vlot. Ze kennen de routine van de dag. Leuk om te zien. Vandaag kon ik ook nog geen zorg geven aangezien er nog geen lijst was van kinderen en omdat de kinderen van de kleuter en lagere school weer spelletjesvoormiddag hadden. Toen maakte ik even tijd om de weekschema’s uit te typen in het Spaans, alsook de uitleg bij de spelletjes die we maken. Zo weten de leerkrachten achteraf (wanneer wij er niet meer zijn) wat nu weer de bedoeling was van welk spelletje.

‘I left my heart in so many places’

Donderdagnamiddag vertrokken we naar Antigua omdat we daar vrijdagochtend vroeg moesten vertrekken naar Mexico. In Antigua pakten we een tuctuc naar ons hotel. Den tuctuciere (chauffeur) zei dat we 100 quetzal moesten betalen. Wij, als toch wel vaak tuctuc nemers, wisten maar al te goed dat je max 5 quetzal betaalt per man in Antigua, dus vertikten we het om meer dan 15 te geven. De meneer boos uiteraard maar wij het in zijn pollen gelegd en gaan “lopen”. Dan gingen we goed eten in ne steak house, mmmm. ’s Avonds kwamen we de kwaaien tuctuciere nog is tegen. Wij zaten natuurlijk met de poepers en verstopte ons achter een auto. Achja, weer goed gelachen!

Als de tijd vliegt, vlieg mee!

Vrijdagnamiddag vertrokken we naar Antigua om daar verder een shuttle bus te nemen naar San Pedro de la laguna. We kwamen door druk verkeer pas aan in Antigua om iets na 4. Oeps, de laatste shuttle vertrok blijkbaar om 16u. Al een chance was er nen toffe mens in een reisbureau die eens wou rondhoren voor ons en met (weeral) veel geluk, want er was nog één busje dat naar San Pedro moest vertrekken. De weg verliep goed en zo’n shuttle busje is niet duur, maar vele comfortabeler als zo een bus van hier. Het laatste stukje naar San pedro was er één met veel hobbels en bobbels, veel schudden en goed vasthouden. In het hotel aangekomen waren we best moe. Omdat het al laat was zorgde de mens van het hotel dat er eten werd geleverd vanuit hun restaurant en zette ze op hun dak een tafel met drie stoelen en een kaars. Zalig! Volgens mij dacht em écht dat we k3 waren, want hij wilde ook een foto van ons.

“Als de tijd vliegt, vlieg mee!” verder lezen

little by little

Zaterdag vertrokken we vroeg met de taxi naar Monterrico. Adalberto had den taxi geregeld en hij was er om 6u ook bij om ons op te pikken en ons te verzekeren dat ne goeie en veilige chauffeur was. Na den directeur terug af te zetten aan z’n huis reden we verder. De rit ging goed. Opeens stopte de weg en kwamen we aan water en de enigste optie was: met den auto, op den boot, op het water. Ik heb het er al ni mee & toen ik diejen boot zag… Achja, grenzen verleggen?

“little by little” verder lezen

Find your fire

Vrijdagavond kwamen we te weten dat de uitnodiging die we van de week kregen dus niet voor het maken van kleren was (wat wij dachten) maar voor een carnavalsfeest/wedstrijd bij ons thuis. Leve de taal. Zaterdagvoormiddag zijn we dan maar snel wat gerief gaan kopen om een schoon en goeikoop bijenpakske in elkaar te steken. Creatief en flexibel denken, dat leer ik hier wel. Ook hebben we van ons Sonja geleerd hoe ge ‘tostadas’ en ‘dobladas con papas’ moet maken. Megaaaaa lekker en ’t is hier al een verslaving. Maaaaar nu weet ik hoe ik het thuis moet maken dus dan kunnen jullie er ook eens van genieten en kan ik er af en toe nog is van smullen en me in Guatemala wanen. “Find your fire” verder lezen