Dreams really do come true

Vrijdag vroeg Lidea of we al niet in de voormiddag konden gaan winkelen. Charlotte vond het niet erg om in de klas te blijven, dus ik ging maar al te graag mee met Elien en Lidea. Lidea is echt eentje geworden die ik enorm ga missen aangezien we der echt wel een enorme band mee hebben opgebouwd. Het is echt een vrouw die zich ten volle inzet voor de school, die alle families kent, die weet waar de noden liggen,… We gingen dus op stap naar de markt. Daar kochten we schoenen en kledij voor de kindjes van Paya, het bergdorpje. 12 paar nieuwe sportschoenen en 10 T-shirten was Paya rijker. Dankjewel Bomma en nonkel van Elien, want dankzij jullie centjes hebben de kindjes van Paya weer wat beters om aan te trekken.

Vrijdag namiddag zaten we nog even bij Teresa om wat speluitleg te schrijven. Ze helpt ons maar al te graag.

Zaterdag was een rustige dag. Wat genoten van de familie, maar we hebben ook gepoetst en opgeruimd. We hebben al wat gesorteerd welke kleren we terug meenemen naar België, welke we bij de familie laten en welke we aan Paya geven. Ook het inpakken was al begonnen….

Zondag gingen we naar Chichi. Dit dorpje staat bekend om zijn grote traditionele markt. Geschikt om dus de laatste souvenirs te kopen. We namen Angie (18) van de familie mee. Ze was er nog nooit geweest. Met de chickenbus voor de allerlaatste keer. Het was me een ritje, maar de heenweg viel dan uiteindelijk nog beter mee dan de terugweg. De markt in chichi is werkelijk mooi. Het is moeilijk om hier rond te lopen als ge niet alles kunt kopen, maar ik ben best flink geweest. Ik moest ook wel want ik had niet zo heeeel veel geld meegepakt. Maar wat ik allemaal heb gekocht is zooo mooi. Ik hou van dit land en zijn stijl, zijn spullen,… Weer een leuke dag. Onze allerlaatste uitstap. Gek hé? Zondagavond zeiden Sonja en ons mama: “volgende week zondag zitten jullie hier niet meer”. Dat was even voetjes op grond….

Maandag vlogen we er weer in. Al was ik precies die dag veel uit de klas. Ik printte onze evaluatiepapieren en bracht deze naar Adalberto, Elien en ik deelden verder schoenen en kleren uit aan de kindjes van Paya (oh wat waren ze ons dankbaar en wat fonkelden de oogjes),… In de klas maakten de kleuters een vlinder door met de dubbelvouwtechniek te doen. Dit hadden we vrijdag niet meer kunnen doen. Ook speelden de kleuters het vlinderspel om de cijfers te oefenen.

Ik schreef samen met Elien al alle uitleg op het bord voor de namiddag. Toen Charlotte met de kids in de speeltuin ging spelen zetten we ook de tafels klaar met al onze spullen. We gingen Lidea nog even vragen om ons Spaans om te zetten naar helemaal correct Spaans. Moet ge nu is iets weten? Ze vond maar enkele foutjes.

In de namiddag maakten we eerst bedank kaartjes, voor iedereen die we hier persoonlijk willen bedanken.

Daarna was het dan zover. Onze ‘bijscholing’ aan de leerkrachten van preprimaria en primaria primero en directie (Lidea). Ik had er best wel wat stress voor. Den eerste keer in drie maanden stress. De stress verdween al snel eens we bezig waren. De leerkrachten waren oprecht enorm geïnteresseerd in onze manier van werken en stelden vele vragen omdat ze echt wel graag op deze manier willen werken. Het waren vooral praktische vragen waar we snel antwoord op wisten. We hadden wat chipkes en cola voorzien om het gezellig te houden. Na de uitleg hoe we werken en wat wij belangrijk vinden in een klas legden we ook de spelletjes uit die we allemaal hebben gemaakt en die we hier zullen achterlaten. Het was écht een leuke twee uur waarin we veel wat we geleerd hadden in België konden doorgeven aan de leerkrachten van hier. Het was ook echt fijn om te zien hoe geïnteresseerd ze waren en hoe graag ze mee willen in deze manier. Al is het niet makkelijk aangezien ze een totaal andere opleiding hebben gehad. We hebben ze ook verteld dat wij hier ook enorm veel van hun hebben geleerd, dat wij het in België ook niet allemaal beter weten. Dat het echt een verrijking was om in de school te mogen meedraaien, om te zien hoe gelukkig je kan zijn en hoe mooi je kan omgaan met de kinderen. Daarna nog eventjes gebabbeld en dan naar huis gewandeld.

’s Avonds kroop ik voor de verandering eens eerst in bed. Ik voelde niet goed. Goed verkouden, heel veel hoofdpijn… dan doet het deugd om te gaan liggen na een hele lange en drukke dag op school. Net voor ik naar bed ging kwam Emelie ons allerdrie nog een kaartje geven, eentje met een wenende emoji en ‘adios Hanaloren’ op. Weer krop in de keel. Wat ga ik de schatjes missen, meer en meer kwam het besef dat we écht naar huis gaan.

Na (weeral) een slechte nacht gingen we er weer tegenaan. Dit keer ging ik al vroeger naar school. Het plan was om daarna nog naar de markt cadeautjes te gaan kopen zoals Charlotte en Elien, maar van Gloria wist ik nog niet wat ze nodig had dus besloot ik alles maar vrijdag te gaan kopen. Om half 9 begon de klasdag dan weer. De kleuters maakten deze dag pomponnen (voor hun afstudeerhoedjes), moesten rupsen meten en speelden met de rest van het speelgoed. Daarna moesten Elien en ik elk in een klas van het tweede gaan helpen met brieven voor peetouders in België. Wat gek was dat wij ze mee moesten nakijken, in ’t Spaans. Uiteindelijk moesten we dus gewoon zeggen of de inhoud goed was. Wij nemen deze kaartjes mee naar België aangezien de post niet macheert. Toen ik even binnen ging in preprimaria zag ik dat de juf in hoeken aan het werken was aan tafels. Ook nam ze ideetjes van onze spelletjes mee. Zalig om te zien dat ze iets van onze namiddag uit zichzelf meenemen naar hun klas.

In de namiddag wilde seño Brenda graag eens op onze manier werken in onze klas. We hielpen uiteraard graag. Al snel merkte we dat Brenda niet goed tegen spelende (en dus een beetje luidruchterige) kinderen kon. Ze zijn het gewoon niet gewoon. Dus ook beseften we dat het misschien moeilijk is voor hen om de werking helemaal om te slaan. Ook zit zij met 25 kinderen in de klas en de klaslokalen zijn de helft groot als bij ons… we zochten samen naar een andere manier zodat het toch speelser kan, maar ook rustiger. We gaan voor haar voor vrijdag 3 spelletjes maken in de leerstof die zij vrijdag zou aanbieden. Nu gaat ze niet een uurtje dit, een uurtje dat doen, maar alles tegelijk aanbieden in hoeken aan tafels. Soms kan ze dan ook blokken, de auto’s of het keukentje aanbieden en buiten een andere hoek maken met deze spullen. Brenda is echt dankbaar voor alle hulp en het lijkt me echt eentje die veel initiatief neemt.

 

Woensdag speelden we verder in de klas. We gingen van fruit meer over naar feestvieren. We maakten duidelijk a.d.h.v. de weekkalender dat het vrijdag feest is omdat wij zondag naar België gaan en het dus de laatste dag in onze klas is. Daarom moesten we dus vlaggetjes en afstudeerhoedjes maken. De kleuters verfden vlaggetjes met stipjes met hun vingers, ze kozen kleuren voor hun hoed en speelden nog met andere spelletje. Ook moesten ze hun naam schrijven voor op de hoed. Dat bracht grappige taferelen met zich mee: zo was ons Gloria bang om te schrijven, moet ik dit echt alleen doen? En nog vele meer. We speelden ook nog even buiten om wat te bewegen want ze hadden veel energie mee gebracht.

In de namiddag gingen we op huisbezoek bij vele kindjes waarvan Elien of ik de peetouders van kennen. Eerst stopten we bij Lisbeth. Dit kindje hadden we al bezocht (ja hoor, de plek waar we toen flauw vielen). En de zon scheen hard. Goed voorbereid met koekjes, chocola,.. wandelden we rustig naar boven. Han en haar familie zullen hier enorm kunnen helpen, want het is een hele arme familie.

Daarna stopten we bij Sheyly, het petekindje van de mama en papa van Elien. Daar waren we ook al eens geweest om foto’s te nemen van Sheyly. Overal waar we komen is hulp van belang, alsook hier.

Daarna was ’t mijnen toer. We gingen langs bij Roberto. Het petekindje van Lara en co. Ook daar waren we al bezoek geweest voor foto’s. De mama maakt van die traditionele kleren om te verkopen en de papa is niet veel thuis en werkt niet veel… de mama was Lara heel dankbaar en ze waren allemaal blij dat zo een knappe ‘madrina’ is.

Daarna een stop bij Fatima. Het petekindje van tante Sabine en gezin. Hier ook veel dankbaarheid. de papa heeft nen hele uitleg gedaan, waar ik toch niet alles van begreep, want als ze over God beginnen dan wordt het soms moeilijk. Maaaar het kwam erop neer dat ze mijn tante enorm dankbaar zijn en dat ze hen al het goede toewensen.

De laatste stop was voor het petekindje van ons vake en Lilianne, Linda. Linda verloor twee maanden geleden haar papa in een ongeluk. De mama is enorm jong. Linda is al 9 en de mama 22 of 23… je kan zelf wel tellen. Ze werkt heel de dag door en Linda was niet thuis. De oma, mama en kleine zus wilden wel even een foto voor vake maken.

Merci iedereen om dit project te steunen. Je hebt mijn woord dat het goed terecht komt!

Wat was ik moe na deze dag. Toch maakten we er nog een grappige avond van met de familie. ‘Soy una serpiente’ met zen allen. Lachen geblazen. Ik was echt moe, maar ’t zijn de laatste dagen hier dus moesten we er wel alles uit halen.

Donderdag begon ik al wat op te ruimen in de klas en probeerde ik een soort Kindvolgsysteem te maken als voorbeeld hoe ze nog kunnen beoordelen zonder punten te moeten geven. De kinderen maakten ballonnen, we maakten verder de afstudeerhoedjes, ze puzzelden, speelden, we maakten foto’s,… Meer en meer begon het tot ons door te dringen. Dit was onze voorlaatste dag in de klas, het afscheid komt dichtbij.
Donderdagnamiddag maakten we onze stoofvlees. Eerst naar de winkel. Charlotte was al naar school. Elien en ik kochten eerst ajuinen en gingen op zoek naar bruin bier. Dat vonden we sneller als verwacht. Dan naar de supermarkt en dan naar de slagerij. Daar werd het even spannend. Is dit echt wel het juiste vlees voor stoofvlees? Hebben we het niet fout geformuleerd?… En daar stonden we. Met vele volle zakken. Een meneer in den beenhouwer zei wijs: ‘voor 6 quetzal kan je een tuktuk nemen hier, je moet die gewoon tegenhouden’. ‘Ja ja, meneer. Dat wisten we al, we zijn hier al 3 maanden’. Het zijn drukke en dus ook tuktukdagen. Wat is nen auto toch handig als ge een feestje geeft voor 50 man. Daarna maakten we ons stoofvlees. Dat lukte verdekke heel goed. Het gekke is dat als we hier koken dat altijd lukt ookal heb je hier niet alle etenswaren dat je in België hebt. Lidea hielp ons mee.
Bomma en bompa namen ook nog een petekindje en Lidea wilde met me toch nog even op bezoek gaan. Jammer genoeg waren ze niet thuis en ik weet ook nog niet hoe het meisje eruit ziet. Een fotootje volgt nog wel op Facebook. We maakten donderdag toen het stoofvlees stond te pruttelen ook nog spelletjes die Brenda vandaag kan uitproberen om als een soort hoekenwerk te werken. Het werd dus een late dag op school.
Ik kreeg van mijn petekindje haar mama een enorm mooi cadeautje dat ze zelf had gemaakt. Een tasje met 2 meisjes op: Gabriela en Hannelore. Oh man, wat ga ik mijn dutske missen. Daarom pak ik ze nog heeeeel goed vast.
Thuis gegeten, nog wat gebabbeld, nog wat geknutseld,… Toen Katy een kaartje kwam afgeven ‘ik vergeet jullie nooit’ en waar sonja had opgeschreven: Katy gaat jullie heel hard missen. Had ik het enorm moeilijk… Het komt plots allemaal zo dichtbij en ik heb het daar moeilijker mee dan ik ooit had gedacht. We zijn hier zo ingeburgerd, we zijn zo één van hen geworden. En nu is het tijd om te gaan.

Vandaag is het nog heel vroeg als ik deze blog erop zet, aangezien het een drukke dag gaat worden. Eerst ga ik nog naar de markt alle cadeautjes kopen voor allemaal petekindjes. We hebben vandaag afscheidsfeest in onze klas, afscheidsfeest met de collega’s. De dag van afscheid op school is gearriveerd. En dat ’t pikt.

 

Alee, dit was het dan. Dit was mijn groots avontuur. Dit was ‘Hannelore in Guatemala’. Ik heb hier zeker en vast een stuk van mijn hart verloren. Het is werkelijk zo een schoon land, ‘the underdog’ in mijn ogen. Mijn hart zal altijd een beetje bij de grappige en vrolijke collega’s zijn, bij onze lieve familie, bij alle mensen en families die ik heb ontmoet, bij mijn petekindje en bij dat van al die anderen, bij de schatjes van kinderen van onze klas en bij zoveel meer. Ik heb hier met voorsprong den tijd van mijn leven gehad, de ervaring van mijn leven gehad en ik had geen betere keuze kunnen maken om ‘ja’ te zeggen tegen deze kans. Dromen worden pas werkelijkheid als ge de ballen hebt om ze achterna te gaan, want ge hebt er in mijn ogen best wel wat lef voor nodig.

Maar ik ga niet onder stoelen en banken steken dat het voor mij tijd is om naar huis te gaan. Ik heb hier samen met Elien en Charlotte het onderste uit de kan gehaald, ons uiterste best gedaan en ook al kan je hier nog zoveel helpen, nog zoveel doen…. ik voel me klaar, het voelt goed om Guatemala zo achter ons te laten, het voelt echt alsof we hier iets hebben kunnen betekenen voor zovelen en ik zou het op geen enkele andere manier opnieuw doen.

Wat zeker is, is dat ik naar huis ga. Naar waar mijn hart volledig is. Waar ik hoor en dat is (dat weet ik nu zekerder dan ooit) in Zandvliet en omstreken. bij mijn familie, bij mijn vrienden. Ik ga naar huis en oh dat voelt  zo goed ook al doet het afscheid ook zoveel pijn.

Maar ooit keer ik terug naar de plek waar ik een stuk van mijn hart verloren ben, ooit keer ik terug naar hier. Naar Guatemala, naar Comalapa, naar de collega’s, vrienden, familie, petekindjes.

Vandaag, morgen en zondag zullen de moeilijkste dagen van mijn verblijf hier worden. Afscheid nemen van vele nieuwe vrienden, de school, de kindjes, de familie… het zal nog hard worden, er zullen nog vele vele tranen rollen, want wat een prachtmensen hebben wij hier ontmoet en deze ‘adios’ zeggen… het zal enorm zwaar vallen. Nu dat het dichtbij komt, nu dat onze afscheidsfeestjes werkelijkheid worden voel je dat pas echt.

Tot in België! Misschien volgt er dan nog wel een allerlaatste blogje, om het af te leren en om jullie over mijn afscheid hier en het terug thuiskomen te vertellen.

 

Tot heel heel heeeeeel snel en hou jullie klaar voor de dikste knuffels!

Hannelore (voor de laatste keer uit Guatemala) xoxo