De allerlaatste dan

Hela hier ben ik weer, maar dan wel voor de laatste keer. (Op deze blog nochtans toch.)

Wat een verandering van structuur..

Toch lijkt alles net alsof ik niet ben weggeweest. Geen enkele verandering in mijn kamer, huis, straat, vrienden enzovoort. Alleen lichte veranderingen die langzaamaan doordringen en die ik toch wel leuk begin te vinden. Voor de rest krijg ik steeds leuke flashbacks van mijn lieve familie en vrienden in Comalapa of praat ik perrongelijk in het Spaans terug zonder ik het door heb.  Maar alles gaat bij mij nog op z’n Centraal Amerikaans. Een beetje trager en rustiger, dat moet nog wel kunnen vind ik.

Vorige week vrijdag hadden we een mooie dag gehad.. Het afscheid viel zwaar maar de mensen zijn er zo ongelooflijk dankbaar voor al het werk dat we daar hadden verricht. Mijn hartje had het op sommige momentjes toch even moeilijk. Ik had nog niet zoveel ervaring met ‘afscheid nemen’ waardoor ik me erg verward voelde. Alsof dit nog niet het einde was. Tijdens het afscheidsfeestje werden de kindjes éen voor een afgestudeerd in ons klasje. Ze waren zo fier!

Ook in de avond namen we een mooi afscheid van onze collega’s. Hiervoor hadden we lekker stoofvlees met frietjes gemaakt. Dit afscheidsfeestje was maar voor korte duur. We hadden het wat te laat op de avond georganiseerd waardoor iedereen na het eten al meteen naar huis was. 21 Uur avondeten was veel te laat voor de mensen in Guatemala.. Ook op een avond als vrijdagavond.

De volgende dag (zaterdag) trakteerden we onze familie op een zelfgemaakte brunch met alles er op en er aan. Lekker! Maar erg veel. De familie kende deze manier van eten nog niet. Zelfs onze vader van daar zat maar gewoon aan tafel te wachten op zijn eten, omdat hij het niet anders gewoon is.

Na heel onze kamer onderste boven te halen zodat we toch echt wel alles in onze koffer hadden zat ik nog in een dilemma.. Zou men koffer nu niet te zwaar zijn.. Damn.. Hij mocht maar 23kg wegen en zonder een weegschaal was dit erg moeilijk om in te schatten.. Dan had Melvin plots een soort weegschaal gevonden waar je iets aankon hangen. Hij gaf me een gerust gevoel dat men koffer echt wel oké was van gewicht.

Die avond hadden we een verassings-afscheidsfeestje gekregen. De kinderen hadden allemaal een act voor ons gemaakt. Ook onze zussen hadden elk een speech waardoor het alleen maar emotioneler werd. Dit feestje werd van een leuke grappige avond naar een triestig afscheid. De kinderen waren allemaal aan het wenen.. Enkel de 3 jarige Darling had niet door wat er allemaal aan de hand was. Zij snapte dit nog niet.

Op zondag was het dan zover.. De terugweg naar huis.. Met een busje vol schatjes werden we aan de luchthaven van Guatemala City afgezet. Eens we er waren moest het afscheid meteen gebeuren.. Men mag daar niet zomaar de luchthaven binnen stappen.. Iedereen stond op een lijntje te wachten op een afscheidsknuffel die alleen maar per persoon emotioneler werd.. Katy men kleine grappenmaker en Emily men liefste zusje waren als laatste en het zwaarste.. Zusjes heb ik nooit gehad hiervoor.. Heb zelf maar 1 broer in Herentals.. Nu weet ik hoe dat is.. hopelijk vergaat dit geweldige gevoel niet.. Ze gaven mij een gevoel dat ik nooit eerder kende. Al goed dat ik contact kan blijven houden via Messenger!

Na twee vluchten van 18 uur lang kwamen we aan op maandag 22:00 in België. Zo gelukkig was ik toen dat men papaatje daar stond. Ik had hem zo gemist! Gewoon de mooie rit van Zaventem naar huis was zo vreemd.. Geen bochten, vluchtheuveltjes of zelfs bergen stonden in de weg naar huis. Wat een luxe…

Nu is het alweer zondag 7 mei.. raar.. Ik heb hier gewoon zo weinig woorden voor.. Na de voorbije maanden voel ik me wel anders.. zelfverzekerder en volwassener. Ik heb zoveel ervaring op gedaan met de kindjes maar ook het Spaans.. Dank u Gustje! Dank u Adalberto! Dank u wel iedereen om mij deze ervaring te gunnen!

Voila ik ga afsluiten! Morgen ga ik al weer een vervanging doen hier in Hertals.. Dat zal aanpassen worden!

Muchos Besos

Charlotte

XOXO

 

 

A goodbye for now

Hola, mijn voorlaatste blogberichtje hier!

Vandaag ben ik begonnen aan mijn laatste dagje in dit klasje. Wat voelt het zo raar.  Het voelt gewoon niet aan dat we hier nu al 3 maanden zijn plus ik kan het maar niet gewoon worden dat we effectief overmorgen naar huis vertrekken. Natuurlijk zie ik er wel een beetje naar uit om bij al mijn vrienden en familie te zijn, maaar toch.. Pfft het zullen nog drie zware dagen worden.. Afscheid is niet leuk..

Op zaterdagochtend (22 april) hebben we nog maar eens een rustdag gehouden. Dat doen we hier veel te weinig. We zijn altijd maar met van alles bezig en vergeten dit vaak. Wat doet het eens goed om niets te doen. Toch konden we  het natuurlijk weer niet laten en hebben we heel onze kamer opgeruimd. Die dag had ik al voor een groot stuk mijn koffer gemaakt zodat ik wist wat er nog bij kan van cadeautjes ;).

Op zondag waren we onze laatste souvenirtjes gaan kopen in Chichicastenango. Het bekende dorp met de grote markt vol met souvenirkraampjes. Man man man.. Dit was echt een hel voor mij. Al goed was Angie mee en hielp ze me wat met kiezen, anders stond ik daar waarschijnlijk nog te staren naar al deze mooie materialen… Hoe we daar waren geraakt was ook niet zo praktisch. Voor de laatste keer 3 uur aan een stuk helemaal opgepropt  zitten in zo’n grote waggelbussen geeft heel wat trauma’s mee. Maar bon, we leven nog! Plus heb ik alles wat ik wou gekocht voor mijn liefste vrienden en familie.

Maandag was het begin van onze laatste week stage. Wat heb ik toch zo’n goede band met men kindjes. Ze zijn zo lief en speels en proberen me steeds te kietelen. De kinderen maken mij hier echt gelukkig. Na zo’n bedroeft nieuws van thuisbasis kan ik dit echt wel gebruiken..

In de namiddag hadden we ons klasje klaar gezet als tentoonstelling voor de leerkrachten van onze school. Zo gaven we hen wat bijles over hoe wij op een speelse manier activiteiten aanbieden aan de kleuters. De leerkrachten waren erg geïnteresseerd en willen dit ook zelf kunnen.  Met een chipje en een glaasje cola werd het lekker gezellig en leerden we veel van elkaar bij. Echt super leuk!

Op dinsdag ochtend hebben we het thema ‘Rupsje nooit genoeg’ verder gezet. De kleuters geraken maar nooit uitgespeeld met onze thema’s, ze willen echt zoveel leren. Hier enkele foto’s.

Het namiddagklasje was deze dag ook eens in ons klasje geweest om eens te kunnen proeven hoe wij nu te werk gaan. Dit was best nogal hectisch omdat alles nieuw was voor hen, waardoor er steeds heel veel lawaai was. Dit schrok de leerkracht wel wat af. Hierdoor besloten we dat dit niet de juiste werking is voor hen. We zoeken een juiste verhouding tussen werken en speelse activiteiten.

Op woensdag zijn we begonnen met de voorbereidingen van ons afscheidsfeest in het klasje. Samen met de kinderen maakten we hun afstudeerhoedje met ponpommetjes en al! Ze zien er echt al fantastisch uit! Ook zijn we begonnen aan onze slingers, deze hebben de kleuters al gestempeld.

In de namiddag zijn we nog enkele huisbezoeken gaan doen om het geweldige nieuws te vertellen dat hun kindje een peter krijgt vanuit ons landje. Het bezoeken van deze ‘krotten’ blijft zo confronterend, eigenlijk zou iedereen vanuit België dit eens moeten doen. Zo hebben we eindelijk eens door wat stromend water nu eigenlijk is.. Wij zijn in echt het perfecte land geboren. Na heel de namiddag doorheen Comalapa te stappen van het ene huisje naar het andere huisje waren we best wel moe. Toch genieten we van de laatste warme zonnestraaltjes op ons lichaam. Want het zijn de laatste.. Ook die dag heb ik mijn overige spullen zoals kleren, schoenen en producten aan mijn familie gegeven. Deze liet ik hier zoizo toch achter omdat ik anders niet genoeg plaats heb in mijn koffer (tja.. Al die souvenirs..).

Gisteren (donderdag) hadden we onze voorbereidingen van het feest verder gezet met het knutselen van decoratie; vlaggetjes, ballonnen… Ook enkele foto’s met de afstudeer hoedjes mochten we zeker niet vergeten! De kinderen zijn er klaar voor. Maar hopelijk ook klaar voor het afscheid vandaag..

In de namiddag zijn we begonnen met onze voorbereidingen aan ons afscheidsfeest met de collega’s. Dit gaat vanavond door. Gisteren hebben we met de producten die we konden vinden stoofvlees gemaakt. Het smaakte echt al super lekker en het was nog niet eens klaar. Hier heb ik al zin in hoor! Waarom nu in godsnaam stoofvlees met een frietje er bij? Ja, die mensen hier moeten toch ook eens iets typisch Belgisch proeven voordat we vertrekken. Hier zullen we geen tortilla’s bij serveren. Tot 19 uur zaten we nog te werken op school. We kunnen het werken maar niet missen..

Thuis hadden we ook nog heel wat gemaakt voor onze metenkindjes.. Ik wou iets origineels dus had ik de foto met Jennifer en mij nagetekend.

Volledig gezinnetje van mijn metenkindje:

Vandaag onze laatste dag hier.. pfft wat valt het toch zo zwaar.. Ik wou dat het een maand terug was of dat ik al in België zat.. Maar deze dagen.. Pfft.. Nog even afzien.. Ook thuis is er een andere sfeer. De kinderen zijn vele stiller en emotioneler.. We krijgen steeds maar tekeningen met wenende gezichtjes.. pfft..

Ik ga jullie laten, er moet nog veel gebeurd worden hier..

Vele kusjes

Charlotte

XOXOX

 

Schatjes van patatjes

Dag schatjes van patatjes! Hier weer een blogberichtje voor jullie. De voorlaatste vanuit hier, Comalapa! Zo gek!

Ik had jullie al verteld dat we op zondag soep gingen maken en een SPA gingen houden. Dit was beide erg goed gelukt. Iedereen vond onze tomaten-groenten soep erg lekker! Goed dat we twee grote potten hadden gemaakt zodat we er super veel van konden smullen.

Hierna hadden we dus onze SPA gehouden. Echt een super idee! Toen ik naar Guatemala vertrok had ik klei maskertjes mee om eens een spa-avondje voor ons eigen te houden. Dit kwam er maar niet van dus hebben we ze goed kunnen gebruiken voor onze familie. Eerst kreeg iedereen een voetbadje met terwijl een maskertje. Ook gaven we iedereen nog een handmassage er bij. Iedereen genoot een voor een. Het zicht was geweldig. Iedereen zat zo naast elkaar! Na de spa had ik iedereen nog een voor een geschminkt als echte diva’s. Dit was maar voor even want de helft moest gaan voetballen. Enkel de jeugd kon er niet genoeg van hebben. Ze zagen helemaal wit van al de highlighter! Ge-wel-dig! Achteraf had Naomi mij ook geschminkt. Hier enkele fotootjes van onze toppers!

Op maandag zijn we begonnen met het thema ‘rupsje nooit genoeg’. Dit is een diertje dat iedere dag super veel fruitjes en snoepjes eet tot hij een cocon en er achter een vlinder wordt. Met de kindjes kan je hier zoveel over doen. Dit was ons eerste prentenboekje voor de kinderen. In Guatemala heb je geen prentenboekjes waardoor de kinderen ons op het begin nogal raar bekeken. Ondertussen vinden ze het super leuk waardoor we het verhaaltje al 6 keer hebben verteld. Onze activiteiten gaan dus steeds rond rupsjes en fruitjes maar dan vaak met cijfertjes en tellen. Dat vinden de kinderen het interessantste om te leren. Zo proberen we zo ervaringsgericht mogelijk te werken. Hier enkele foto’s van activiteiten.

Na de speeltijd stond ik nog eens alleen in de klas want elien en hannelore gingen nog enkele gezinnen thuisbezoeken. Ooh ik hou er echt van om alleen met deze dropjes in de klas te zitten. Ik voel me zo anders als ik alleen als leerkracht in de klas ben. Hier bedoel ik helemaal niet mee dat ik het niet leuk vind met twee andere leerkrachten in de klas te staan, maar ik mis soms gwn mijn eigen manier van lesgeven.

Op dinsdag heb ik gevochten met het plastificeermachine. Het probleem was dat het plastiek er in was verdraait waardoor je het er niet meer uit kreeg.. Na enkele worstelingen ben ik maar naar Adalberto gegaan voor een betere schroevendraaier. Daar heb ik het met hen hulp er uit gekregen door heel de machine uit elkaar te moeten vijzen.. Man man man.. En daarna terug helemaal in elkaar te vijzen.. Hmmm.. Na enkele sneeën is hij jammer genoeg toch uiteindlijk gewonnen met vechten… De rollen van het toestel wouden niet meer draaien waardoor het papier niet meer verder gaat.. Verdomme seg! Stomme machine!

In het klasje hadden we die dag weer leuke activiteitjes gedaan. Samen hadden we verlopen wat rupsje nooit genoeg iedere dag at. Met de materialen dat ik mee had van thuis kregen we een mooi overzicht hierover.

Marie (moeder van Darling en Chino, dochter van ons moeder) had beloofd dat ze voor ons die avond pannenkoeken met bananen en chocolade zou maken. Deze waren overheerlijk! Jammer kreeg ik er maar twee op.. Men honger komt maar niet.. Zelfs niet voor dit lekkers.. In de plaats heb ik Marie een klein liedje aangeleerd. Het wandellied van een hoed ne stok een paraplu.. Maar dan natuurlijk in Spaans. Dit gaat ze gebruiken voor haar kindjes in de klas. Jaja, zij is ook leerkracht maar dan in een andere school.

Op woensdag was het weer werkendag. De kinderen hadden het erg druk met schilderen en tellen. De kinderen bekijken materialen en dieren echt op een andere manier.. Heb je ooit al eens een kind een vlinder zien tekenen via een zijaanzicht… Niet dus..

De familie die ik vanaf september zal steunen is me erg dankbaar. Ze geven me bijna dagelijks wel fruit of tekeningen. Deze dag kreeg ik dit prachtig schilderij. Het is een afbeelding van een straat in Antigua. Allemaal wel super en lief maar hoe ga ik dit meekrijgen op het vliegtuig.. hmm.. Ook hebben ze het geld zelf nodig, dus voel ik me soms wat slecht dat ze dit voor mij uitgeven.. Ik ben hier hun madrina, en zij niet die van mij.. Ik zal maar al eens goed nadenken wat ik als afscheidscadeau kan kopen.

Op donderdag hebben we gewoon nog wat verder gewerkt rond rekenen en schrijven. Deze kinderen willen zoveel leren. Doordat mijn Spaans nu echt wel verbeterd is heb ik echt wel een goede band met de hen. We maken steeds zoveel plezier met elkaar. Ze bloeien allemaal een voor een open. Wat hou ik toch van deze schatjes! Natuurlijk heb ik super veel selfies getrokken met hen, ik zou ze nooit willen vergeten.

Teresa, een super goede vriendin van ons heeft deze week een uitlegje gegeven over haar werkleven. Ze werkt dagelijks in de school, maar werkt hierachter ook enkele avonden in een apotheker. Allemaal om haar studies te kunnen betalen dat ze dan ook nog op zaterdag doet. Deze meid is stapelgek, wat moeten we allemaal trots zijn op haar! Maar deze week zat ze een beetje door.. Het werd haar wat te veel.. Studies kosten hier echt wel veel geld waardoor ze nog steeds niet genoeg verdient om dit te kunnen betalen. Ze had het idee om te stoppen. Toen we dit hoorde waren we erg verschoten en willen we meteen hier een oplossing voor vinden. Teresa is net een meid dat verder wilt gaan en het stereotype wilt doorbreken. Dit heeft Guatemala meer nodig.. Misschien komen ze zo meer de armoede doorheen en kunnen de mensen op een juiste, betere manier leven. We zien haar zo graag!

Gisterenavond (donderdag) hoorde ik plots Katy gillen in het huis. ik was erg geschrokken en liep meteen naar haar toe. Ze werd gebeten door een tijgermug.. met andere woorden de mug dat het ZIKA virus doorgeeft.  Ik ben al heel wat muggen gewoon maar dit was geen gewone mug.. Deze is wel 2-3 cm groot en ziet er erg beangstigend uit. Katy had heel erg veel pijn en was er eventjes niet goed van. Volgens ons moeder is dit de eerste keer dat ze dit meemaken hier in huis. Normaal komt dit beestje hier niet voor in Comalapa.

Vandaag is het alweer vrijdag.. Man man man.. wat gaat het zo snel.. Nog twee weken en ik sta terug in ons scoutscafé een pintje te drinken. Zo zot dat men zoveel ervaring bij krijgt op zo’n korte tijd. Ik heb zoveel geluk dat ik hier mocht zijn.

Ik ga jullie laten voor vandaag! Vele kusjes en tot later

Charlotte

XOXO

 

 

 

 

 

Ocean air, salty hair

Wauw onze vakantie is al weer voorbij.. Hier kan je terug lezen wat ik allemaal gedaan en gezien heb!

Normaal vertrokken we vrijdag op reis maar omdat  Hannelore zich nog steeds geen 100% voelde gingen we pas op maandag vertrekken. Ook Elien had weer last van haar buik. Dat is natuurlijk nu het nadeel als je in het buitenland woont. Je lichaam blijft tegenwerken aan de nieuwe leefmethode. Ander eten, de warmte, hygiëne.. Enzovoort.  Op zaterdagnamiddag had ik samen met heel de kinderbende een film gezien met mijn Popcorn Time. Dat wilt hier wel werken en thuis niet. Hier hebben we geen tv waar we samen iets kunnen bekijken. De kinderen vonden het geweldig. Dit maken ze hier niet veel mee. “Ocean air, salty hair” verder lezen

Met heel mijn hart

Wow weer een week voorbij. Voor je het weet sta ik weer te dansen in het hof! Hier even een zo kort mogelijk verslag van de week met heel wat fotootjes.

Op zaterdag waren we samen met Emily en Katy naar Antigua gegaan. Dit was hun verwendagje. Om 8 uur ’s ochtends waren we vertrokken met een taxi. En na 10 minuten was Katy al een beetje autoziek. Algoed had Elien enkele zakjes mee, maar uiteindelijk waren deze dan toch niet nodig. Na ander halfuur rijden kwamen we aan in Antigua. Het plan was om eerst Panqueques te eten in café Condesa. Hier hadden we ook afgesproken met de mensen van Via PanAm (voor To Walk Again). Zij lopen al een jaar iedere dag marathons vanaf Alaska tot Argentinië. Nu waren ze toevallig ook in Antigua. Het was erg fijn om nog eens met iemand te praten dat Vlaams kan. Hier is een link voor als je interesse moest hebben in hun avontuur .

http://viapanam.be/

“Met heel mijn hart” verder lezen

Kids make life the best kind of busy

Onze vakantie vloog misschien wel voorbij maar deze week ook! We werken hier iedere dag van 8 uur ’s ochtends tot 18 uur ’s avonds. En toch gaan de dagen vliegensvlug voorbij. Maar ik voel het wel, ik ben dagelijks erg moe en heb nooit echt honger.

Na zondag zijn het nog maar 4 weken en dan ben ik terug thuis. Wow… 3 Weken in ons klasje en nog 1 week paasvakantie. Ik weet nu al dat de maand mei voorbij gaat vliegen.

Deze week was weer een bewogen week. Op maandag begonnen we met het thema ‘el cuerpo’ (‘het lichaam’). Natuurlijk waren de kinderen hier heel enthousiast over. Met de materialen van hier hebben we weer heel wat activiteitjes ineen kunnen puzzelen. “Kids make life the best kind of busy” verder lezen

Make the time

Hier eventjes een blog over onze mooie trip doorheen Centraal America.

 

Op donderdagnamiddag waren we met een grote rammelbus naar Antigua vertrokken. Deze rit verliep erg vlot. Wanneer we hier aankwamen wilden we eerst met een tuktuk naar onze hostel (Wichoo & Charlies) om onze rugzakken kwijt te spelen. Voor we eindelijk aan dit hostel aankwamen hebben we wel door heel Antigua gereden omdat de tuktukchauffeur het natuurlijk niet meteen vond. Ook was hij een echte oplichter. Voor deze rit vroeg hij wel Q100.. Terwijl je steeds maar Q3 per persoon moet betalen. We lieten ons niet doen en gaven hem uiteindelijk dan maar Q15 (€1,88). Hij was er niet blij mee en bleef maar klagen. Echt ne zeveraar.

Toen we in ons hostel binnenkwamen hing er een erg gezellige sfeer. Echt een zalige plek in zo’n drukke stad. Ieders kreeg een eigen hokje om in te slapen. Echt leuk maar het gaf wel een claustrofobisch gevoel. In het vierde hokje sliep een Duitser die bijna doodging in het water van Hannelore.

“Make the time” verder lezen

Put your positive pants on!

Hallo!

Hoe gaat het daar in België? Hier alvast super goed! Amai we zitten al in de helft van ons avontuur. De dagen gaan zo snel!

Vorig weekend (10-12 maart) waren we naar het vulkanisch meer Atitlan geweest. Via een taxi naar Antigua en met een shuttle bus naar San Pedro La leguna. Shuttle bussen zijn hier vele goedkoper, deze gaan we vanaf nu ook vaker nemen! We hadden trouwens geluk die dag. Er was nog maar 1 bus naar Atitlan en deze was met veel geluk naar San Pedro. Net het dorpje waar we al een hotel hadden geboekt. Na enkele uren kwamen we aan in San Pedro La Leguna. Wat een hippie stad! Overal chille barrekes met reggae muziek! Echt zaalig! “Put your positive pants on!” verder lezen

Geniet vandaag, herhaal ’t morgen.

Dag liefste vriendjes en familie, hier ben ik weer!

In mijn vorig blogbericht vertelde ik je dat we vorig weekend (4-5 feb) naar Monterrico gingen. Wat een zalige badplaats! Het strand heeft zwart gekleurd zand, dit komt door enkele vulkaanuitbarstingen. Als je meer over onze trip wilt weten is er binnenkort een korte samenvatting op Elien haar blogbericht.

Hier heb ik wel enkele mooie sfeerbeeldjes van onze zeeschildpadjes, de boottocht in de Mangrove, zonsondergang  en uitzicht van ons hotelletje! “Geniet vandaag, herhaal ’t morgen.” verder lezen

Home away from home

Ik begin stilletjes aan heel wat mensen en materialen te missen. Uiteindelijk ben ik hier nu al 25 dagen. Dus vanaf nu mag ik dat wel zeker..

Ik mis mijn thuisje, mijn familietje en men vriendjes. Maar toch voel ik me hier al erg thuis. Op zaterdag 25 februari vooral. Emily (een zusje van ons) organiseerde toen een verkleedwedstrijd. Natuurlijk hebben wij hier aan meegedaan. Met een beetje creativiteit en handige winkeltjes in de buurt hebben we elk een pracht van een costuum gemaakt! haha..

Rarara in wat.. haha.. “Home away from home” verder lezen