De allerlaatste dan

Hela hier ben ik weer, maar dan wel voor de laatste keer. (Op deze blog nochtans toch.)

Wat een verandering van structuur..

Toch lijkt alles net alsof ik niet ben weggeweest. Geen enkele verandering in mijn kamer, huis, straat, vrienden enzovoort. Alleen lichte veranderingen die langzaamaan doordringen en die ik toch wel leuk begin te vinden. Voor de rest krijg ik steeds leuke flashbacks van mijn lieve familie en vrienden in Comalapa of praat ik perrongelijk in het Spaans terug zonder ik het door heb.  Maar alles gaat bij mij nog op z’n Centraal Amerikaans. Een beetje trager en rustiger, dat moet nog wel kunnen vind ik.

Vorige week vrijdag hadden we een mooie dag gehad.. Het afscheid viel zwaar maar de mensen zijn er zo ongelooflijk dankbaar voor al het werk dat we daar hadden verricht. Mijn hartje had het op sommige momentjes toch even moeilijk. Ik had nog niet zoveel ervaring met ‘afscheid nemen’ waardoor ik me erg verward voelde. Alsof dit nog niet het einde was. Tijdens het afscheidsfeestje werden de kindjes éen voor een afgestudeerd in ons klasje. Ze waren zo fier!

Ook in de avond namen we een mooi afscheid van onze collega’s. Hiervoor hadden we lekker stoofvlees met frietjes gemaakt. Dit afscheidsfeestje was maar voor korte duur. We hadden het wat te laat op de avond georganiseerd waardoor iedereen na het eten al meteen naar huis was. 21 Uur avondeten was veel te laat voor de mensen in Guatemala.. Ook op een avond als vrijdagavond.

De volgende dag (zaterdag) trakteerden we onze familie op een zelfgemaakte brunch met alles er op en er aan. Lekker! Maar erg veel. De familie kende deze manier van eten nog niet. Zelfs onze vader van daar zat maar gewoon aan tafel te wachten op zijn eten, omdat hij het niet anders gewoon is.

Na heel onze kamer onderste boven te halen zodat we toch echt wel alles in onze koffer hadden zat ik nog in een dilemma.. Zou men koffer nu niet te zwaar zijn.. Damn.. Hij mocht maar 23kg wegen en zonder een weegschaal was dit erg moeilijk om in te schatten.. Dan had Melvin plots een soort weegschaal gevonden waar je iets aankon hangen. Hij gaf me een gerust gevoel dat men koffer echt wel oké was van gewicht.

Die avond hadden we een verassings-afscheidsfeestje gekregen. De kinderen hadden allemaal een act voor ons gemaakt. Ook onze zussen hadden elk een speech waardoor het alleen maar emotioneler werd. Dit feestje werd van een leuke grappige avond naar een triestig afscheid. De kinderen waren allemaal aan het wenen.. Enkel de 3 jarige Darling had niet door wat er allemaal aan de hand was. Zij snapte dit nog niet.

Op zondag was het dan zover.. De terugweg naar huis.. Met een busje vol schatjes werden we aan de luchthaven van Guatemala City afgezet. Eens we er waren moest het afscheid meteen gebeuren.. Men mag daar niet zomaar de luchthaven binnen stappen.. Iedereen stond op een lijntje te wachten op een afscheidsknuffel die alleen maar per persoon emotioneler werd.. Katy men kleine grappenmaker en Emily men liefste zusje waren als laatste en het zwaarste.. Zusjes heb ik nooit gehad hiervoor.. Heb zelf maar 1 broer in Herentals.. Nu weet ik hoe dat is.. hopelijk vergaat dit geweldige gevoel niet.. Ze gaven mij een gevoel dat ik nooit eerder kende. Al goed dat ik contact kan blijven houden via Messenger!

Na twee vluchten van 18 uur lang kwamen we aan op maandag 22:00 in België. Zo gelukkig was ik toen dat men papaatje daar stond. Ik had hem zo gemist! Gewoon de mooie rit van Zaventem naar huis was zo vreemd.. Geen bochten, vluchtheuveltjes of zelfs bergen stonden in de weg naar huis. Wat een luxe…

Nu is het alweer zondag 7 mei.. raar.. Ik heb hier gewoon zo weinig woorden voor.. Na de voorbije maanden voel ik me wel anders.. zelfverzekerder en volwassener. Ik heb zoveel ervaring op gedaan met de kindjes maar ook het Spaans.. Dank u Gustje! Dank u Adalberto! Dank u wel iedereen om mij deze ervaring te gunnen!

Voila ik ga afsluiten! Morgen ga ik al weer een vervanging doen hier in Hertals.. Dat zal aanpassen worden!

Muchos Besos

Charlotte

XOXO