It’s not a ‘goodbye’… It’s a ‘see you later’!

‘Nog ne laatste om het af te leren!’

Vrijdag hadden we een hele drukke dag. ’s Morgens vertrokken we al heel vroeg om het petekindje van Hannelore op te halen. Zij mocht namelijk met Hannelore en mij naar de markt om haar sportschoentjes uit te kiezen. Toen we haar snel weer thuis wilden afzetten, stond de mama er op dat we even binnen kwamen om een yoghurtje te eten. We zeiden dat we eigenlijk geen tijd hadden maar wilden ook niet onbeleefd zijn en besloten om toch even binnen te gaan. Na een gezellige babbel vertrokken we opnieuw richting markt om de overige schoentjes en cadeautjes te kopen.

Eenmaal op school aangekomen, haalde ik Sheyly (het petekindje van mama en papa) even uit de klas om haar schoentjes te passen. Wat bleek? Veel te klein! Ik kon dus opnieuw naar de markt om ze te gaan wisselen en aangezien er weer geen tuktuk te bespeuren was, heb ik heel snel gelopen.

 

Toen ik terug op school aankwam, kwam Lidea me helpen om de traditionele kledij nog een keer aan te doen. Ze had deze meegebracht omdat het de laatste dag op school was en we een afscheidsfeestje met onze kleuters en de leerkrachten hadden. Heel schoon allemaal maar ik was helemaal vergeten dat ik mijn all stars nog aan had… Ik kan jullie verzekeren, die schoenen onder zo’n rok… da’s best lachwekkend. Ik besloot dan maar om snel naar huis te gaan om van schoenen te wisselen. Ik liep heel snel en zocht onderweg een tuktuk. Naar huis en terug is namelijk een klein uurtje stappen en zo veel tijd had ik niet meer.

Om 11u was het dan zo ver, de ouders kwamen naar de klas voor het afscheidsfeestje. We zongen samen met de kleuters alle liedjes die de kleuters de voorbije zes weken hebben geleerd. Na de liedjes werden de kleuters één voor één naar voor geroepen om hun afstudeerhoedje te halen. Wij wilden de ouders en onze kleuters nog even bedanken maar na het eerste woordje rolden de tranen al over onze wangen. Afscheid nemen is niet gemakkelijk. Nadien gingen we nog naar buiten om foto’s te nemen met onze kleuters. De ouders bleven maar vragen voor foto’s en we grapten nog dat we even echt op K3 leken. Ook toen onze kleutertjes kaartjes en cadeautjes kwamen afgeven, kregen we het weer heel moeilijk. Na vele knuffels was het tijd om echt afscheid te nemen en naar huis te gaan.

In de namiddag zouden we juf Brenda helpen met de nieuwe manier van werken. Ik had donderdagnamiddag materialen gemaakt terwijl Charlotte en Hannelore aan het koken waren. Omdat we in de namiddag nog heel wat inkopen moesten doen en we nooit op tijd terug op school zouden geraken, schreven we de uitleg op een papier en legden we alles klaar voor juf Brenda. We schreven erbij dat we wat later zouden zijn maar dat we zo snel mogelijk kwamen. Uiteindelijk was het heel goed meegevallen en was juf Brenda heel enthousiast. Ze had meer tijd om kinderen die wat achter staan extra aandacht te geven en het was ook gemakkelijker om de kinderen te observeren.

Na de les kwam juf Brenda ons nog even helpen met de voorbereidingen van het afscheidsfeest voor de leerkrachten. We maakten stoofvlees met friet voor alle leerkrachten, het directieteam en andere werknemers van de school. Het was een gezellige avond en een mooie afsluiter van onze leuke periode op school. ’s Avonds kwamen we laat weer thuis aan en maakte ik mijn koffer al wat in orde.

 

Op zaterdag stonden we weer vroeg op en vertrokken we weer meteen naar de winkel. We hadden aan de familie beloofd om voor een brunch te zorgen. Op deze manier wilden we hen bedanken voor de drie fijne maanden en om drie maanden hun huis met ons te delen. We maakten fruitsla, yoghurt met aardbeitjes, pannenkoeken, ei met spek en kaas, chocomelk,… Voor de rest was er ook brood, cornflakes, fruitsap, speculaas en natuurlijk choco. Voor de bomma kochten we een pakje bonen aangezien ze meestal niet zo voor ons Belgische eten is. Voor de familie was een brunch iets nieuw, maar ze hebben er allemaal van genoten.

 

In de namiddag maakten we onze koffer verder klaar voor vertrek en douchten we voor een laatste keer hier in Guatemala. Daarna moesten we op onze kamer wachten aangezien de familie een verrassing aan het voorbereiden was. Katy kwam even later binnen en zei dat een broek niet goed was voor het feest, we konden beter een rok of kleedje aandoen. Oepsie… een 7-jarige die dat komt vertellen… We deden dan maar de rok aan die we van ons mama hadden gekregen als afscheidscadeau. Even later mochten we dan eindelijk uit onze kamer. De familie had het binnenplaatsje helemaal versierd. Er was ook een podium en ze staken een hele show in elkaar. De kindjes dansten voor ons, we speelden spelletjes tussendoor en af en toe kwam iemand een afscheidsspeech geven.  Het was een hele fijne avond maar aan het einde van de show begon iedereen te wenen. Vooral de kindjes van de familie hadden het heel moeilijk. Katy was er ook van overtuigd dat ze mee zou gaan naar België. Ze bleef niet bij de familie maar ze ging mee met ons. Na nog wat knuffelen kropen we met een heel vervelend gevoel in ons bed. Alsof we nog niet klaar waren om al deze mensen achter te laten.

Op zondagochtend ontbeten we nog een laatste keer samen met onze familie. Daarna gingen we de kamer opruimen en maakten we ons klaar voor vertrek. Om 13u kwamen ze ons en een deel van de familie ophalen dus hadden we nog even tijd om te knutselen met Katy en Emilie. Ook Lidea kwam met haar dochtertje, Daniela (die bij ons in de klas zat) nog even langs. Ze zou normaal ook mee naar de luchthaven gaan maar er kwam iets tussen. Ze kwam nog even afscheid nemen en had nog een cadeautje mee voor ons. Misschien hebben we wat overdreven met te zeggen dat het altijd heel koud is in België… we kregen namelijk oorwarmers cadeau. Wel super lief en grappig! En dan was het zo ver… ze kwamen ons halen om naar de luchthaven te vertrekken. Adalberto, Ana, Elza en Teresa zaten al in het busje en ook ons mama, Sonja met Diego, Katy, Emilie, Naomie en David gingen mee naar de luchthaven. Busje vol dus! Eenmaal aangekomen aan de luchthaven bleek dat enkel de mensen die een vliegtuig nemen binnen mogen. Dat was wel even schrikken want we hadden gehoopt om nog iets te kunnen gaan drinken met hen op de luchthaven. Dan maar afscheid nemen aan de deur en ja hoor, daar waren de tranen mee. Iedereen stond te wenen zelfs Adalberto, de directeur van de school.

Drie maanden geleden hadden we nooit gedacht dat dit afscheid zo moeilijk zou worden. Dat je op drie maanden tijd zo’n band kan opbouwen met mensen die je daarvoor nog nooit had gezien. Bij mijn vertrek in België had ik het niet zo moeilijk omdat ik wist dat ik binnen drie maanden iedereen zou terugzien maar nu weet ik niet wanneer ik mijn familie en vrienden in Guatemala ga terugzien. Het liefst van al zou ik deze zomer al terug gaan maar na deze drie maanden zijn mijn centjes wel op. Eerste werk als ik thuis ben is beginnen sparen zodat ik snel weer terug op bezoek kan gaan. Omdat niet alleen wij maar ook vooral Katy het zo moeilijk had met ons vertrek, gaven we haar 2,5 euro. Als ze dan later groot genoeg was om naar België te komen, kon ze daarmee iets kopen. Het klinkt allemaal heel gek maar voor Katy was het een troost en een zekerheid dat ze ons ooit nog terug zou zien.

Op de luchthaven gingen we nog iets eten en dan was het tijd om echt te vertrekken en Guatemala te verlaten. Ons vliegtuig maakte  een tussenlanding in San Salvador waar we nog een uurtje moesten wachten. Nadat het vliegtuig gepoetst was, mocht iedereen weer opstappen en vertrokken we richting Madrid. Een vlucht van 12 lange uren met veel (lees: heel veel) turbulentie (en daar heb ik het toch niet zo mee…). Al viel deze vlucht beter mee dan de heenweg aangezien we deze keer ’s nachts vlogen en dus een groot deel van de tijd hebben geslapen. In Madrid moesten we vijf lange uren wachten op onze vlucht naar België dus hadden we genoeg tijd om al te skypen met onze familie in Guatemala. Ja, we misten ze al!

 

Het was fijn om de familie terug te zien en ze waren allemaal heel enthousiast! Ons mama maar roepen ‘waar zitten jullie al?’. En dan was het tijd om eindelijk terug naar België te gaan. Mijn lieve vriendinnen en familie stonden me al op te wachten op de luchthaven. Het was fijn om hen allemaal terug te zien en het leek alsof iedereen zo groot geworden was! Misschien lag het gewoon aan het feit dat de mensen in Guatemala allemaal zo klein zijn.

 

 

Eenmaal aangekomen thuis genoot ik van mijne zetel, een proper toilet dat je kan doorspoelen door op de knop te drukken, het eten en dan vooral de bekende smaken, het stromende maar vooral warme water dat uit de kraan kwam,…. Ook zijn er dingen waar ik nog aan moet wennen. Zo mocht je in Guatemala geen wc-papier in het toilet gooien en nu voelt het gek om dat hier wel te doen. Ook een mes gebruiken tijdens het eten blijft wat raar. Je zou eens moeten zien hoe handig ik geworden ben met enkel een vork.

Al was de moeilijkste aanpassing toch weer wel het tijdverschil van acht uur. Ik dacht dat ik hier niet zo veel problemen mee zou hebben omdat ik in Guatemala drie maanden heel weinig heb geslapen. Ik werd elke nacht wakker op het tijdstip dat het ochtend was in België en sliep daarna steeds in kleine stukjes. Maar ik had dus verkeerd gedacht. De eerste nacht in België was de zwaarste. Om 3u ’s nachts belde ik nog met Lidea uit Guatemala en ging ik pas om 5 uur slapen. Ondertussen gaat het elke nacht een beetje beter al ben ik nog wel heel moe. Gelukkig heb ik mijn week niet volgepland zodat ik nog even kan bekomen van de lange reis en het hele avontuur.

En of het een avontuur was. Ik heb hier zo van genoten, ik heb zo veel geleerd en ik heb echt het gevoel dat we veel mensen hebben kunnen helpen, dat we echt iets betekend hebben. Ik heb zo veel geleerd als juf maar ook gewoon als persoon, als Elien. Voor ik vertrok was ik op, moe. Moe van de dagelijkse sleur, van de stress, de Belgische prestatiemaatschappij, het altijd maar ‘snel zijn want ik heb nog veel werk’,… Er even tussenuit en het leven in een andere cultuur heeft me echt goed gedaan, alsof ik weer de hele wereld aan kan! Al was het niet altijd gemakkelijk. We zagen vele mooie dingen van Guatemala, Mexico en Belize maar dit zal nooit het eerste zijn dat ik je vertel als je me naar mijn ervaringen vraagt. Wel hoe de mensen daar leven, wat kinderen daar allemaal moeten doen, op welke manier er les wordt gegeven,… Ik ben van vele dingen die ik daar gezien heb heel erg geschrokken. Het was regelmatig stil na huisbezoeken, verhalen van ouders,… Ik blijf het zo oneerlijk vinden! Geen enkel kind kiest waar ter wereld hij of zij geboren wordt maar ik besef meer dan ooit dat wij veel geluk hebben gehad. Dat wij nu al meer kansen en mogelijkheden hebben gehad dan dat deze kinderen ooit in hun hele leven zullen krijgen. Het doet me dan ook deugd om te zien dat deze kinderen dankzij het project wel de kans krijgen op een mooie toekomst, om het beter te doen, om misschien toch ooit uit die armoede te geraken,… En ik ben zo blij dat ik hieraan heb kunnen meewerken. Ik heb hier zo veel voldoening uit gehaald en heb heel veel bijgeleerd.   

 

Ik voel me nu ook meer dan ooit klaar om te gaan werken. Na mijn stage in december had ik een heel dubbel gevoel. Mijn mentor was enthousiast, mijn stage was goed maar de gedachte dat dit mijn laatste stage in België was en dat het echte werk dichterbij kwam, maakte me wat bang. Ben ik er wel klaar voor? Na mijn buitenlandse stage is het antwoord wel duidelijk. Ja, ik ben er klaar voor! Meer klaar dan ik ooit ben geweest.

Hiermee sluit ik mijn allerlaatste blogbericht af! Dankjewel voor alle positieve reacties en dankjewel aan de nieuwe peetouders! Jullie hebben heel wat kinderen in Comalapa blij gemaakt! Dankjewel Hannelore en Charlotte, om mee de uitdaging aan te gaan! Het is heel gek om na drie maanden opeens terug zo ver van elkaar te wonen. Ook dankjewel Gust voor het mooie project en de kans die je ons gegeven hebt! Ik wil me zeker in de toekomst nog blijven inzetten voor dit project want voor de kinderen van het ‘Liceo Nuevo Horizonte’ maken jullie echt een verschil!  

Tot snel Guatemala!

Dikke zoen!

Elien