It’s not a ‘goodbye’… It’s a ‘see you later’!

‘Nog ne laatste om het af te leren!’

Vrijdag hadden we een hele drukke dag. ’s Morgens vertrokken we al heel vroeg om het petekindje van Hannelore op te halen. Zij mocht namelijk met Hannelore en mij naar de markt om haar sportschoentjes uit te kiezen. Toen we haar snel weer thuis wilden afzetten, stond de mama er op dat we even binnen kwamen om een yoghurtje te eten. We zeiden dat we eigenlijk geen tijd hadden maar wilden ook niet onbeleefd zijn en besloten om toch even binnen te gaan. Na een gezellige babbel vertrokken we opnieuw richting markt om de overige schoentjes en cadeautjes te kopen.

Eenmaal op school aangekomen, haalde ik Sheyly (het petekindje van mama en papa) even uit de klas om haar schoentjes te passen. Wat bleek? Veel te klein! Ik kon dus opnieuw naar de markt om ze te gaan wisselen en aangezien er weer geen tuktuk te bespeuren was, heb ik heel snel gelopen.

 

Toen ik terug op school aankwam, kwam Lidea me helpen om de traditionele kledij nog een keer aan te doen. Ze had deze meegebracht omdat het de laatste dag op school was en we een afscheidsfeestje met onze kleuters en de leerkrachten hadden. Heel schoon allemaal maar ik was helemaal vergeten dat ik mijn all stars nog aan had… Ik kan jullie verzekeren, die schoenen onder zo’n rok… da’s best lachwekkend. Ik besloot dan maar om snel naar huis te gaan om van schoenen te wisselen. Ik liep heel snel en zocht onderweg een tuktuk. Naar huis en terug is namelijk een klein uurtje stappen en zo veel tijd had ik niet meer.

Om 11u was het dan zo ver, de ouders kwamen naar de klas voor het afscheidsfeestje. We zongen samen met de kleuters alle liedjes die de kleuters de voorbije zes weken hebben geleerd. Na de liedjes werden de kleuters één voor één naar voor geroepen om hun afstudeerhoedje te halen. Wij wilden de ouders en onze kleuters nog even bedanken maar na het eerste woordje rolden de tranen al over onze wangen. Afscheid nemen is niet gemakkelijk. Nadien gingen we nog naar buiten om foto’s te nemen met onze kleuters. De ouders bleven maar vragen voor foto’s en we grapten nog dat we even echt op K3 leken. Ook toen onze kleutertjes kaartjes en cadeautjes kwamen afgeven, kregen we het weer heel moeilijk. Na vele knuffels was het tijd om echt afscheid te nemen en naar huis te gaan.

In de namiddag zouden we juf Brenda helpen met de nieuwe manier van werken. Ik had donderdagnamiddag materialen gemaakt terwijl Charlotte en Hannelore aan het koken waren. Omdat we in de namiddag nog heel wat inkopen moesten doen en we nooit op tijd terug op school zouden geraken, schreven we de uitleg op een papier en legden we alles klaar voor juf Brenda. We schreven erbij dat we wat later zouden zijn maar dat we zo snel mogelijk kwamen. Uiteindelijk was het heel goed meegevallen en was juf Brenda heel enthousiast. Ze had meer tijd om kinderen die wat achter staan extra aandacht te geven en het was ook gemakkelijker om de kinderen te observeren.

Na de les kwam juf Brenda ons nog even helpen met de voorbereidingen van het afscheidsfeest voor de leerkrachten. We maakten stoofvlees met friet voor alle leerkrachten, het directieteam en andere werknemers van de school. Het was een gezellige avond en een mooie afsluiter van onze leuke periode op school. ’s Avonds kwamen we laat weer thuis aan en maakte ik mijn koffer al wat in orde.

 

Op zaterdag stonden we weer vroeg op en vertrokken we weer meteen naar de winkel. We hadden aan de familie beloofd om voor een brunch te zorgen. Op deze manier wilden we hen bedanken voor de drie fijne maanden en om drie maanden hun huis met ons te delen. We maakten fruitsla, yoghurt met aardbeitjes, pannenkoeken, ei met spek en kaas, chocomelk,… Voor de rest was er ook brood, cornflakes, fruitsap, speculaas en natuurlijk choco. Voor de bomma kochten we een pakje bonen aangezien ze meestal niet zo voor ons Belgische eten is. Voor de familie was een brunch iets nieuw, maar ze hebben er allemaal van genoten.

 

In de namiddag maakten we onze koffer verder klaar voor vertrek en douchten we voor een laatste keer hier in Guatemala. Daarna moesten we op onze kamer wachten aangezien de familie een verrassing aan het voorbereiden was. Katy kwam even later binnen en zei dat een broek niet goed was voor het feest, we konden beter een rok of kleedje aandoen. Oepsie… een 7-jarige die dat komt vertellen… We deden dan maar de rok aan die we van ons mama hadden gekregen als afscheidscadeau. Even later mochten we dan eindelijk uit onze kamer. De familie had het binnenplaatsje helemaal versierd. Er was ook een podium en ze staken een hele show in elkaar. De kindjes dansten voor ons, we speelden spelletjes tussendoor en af en toe kwam iemand een afscheidsspeech geven.  Het was een hele fijne avond maar aan het einde van de show begon iedereen te wenen. Vooral de kindjes van de familie hadden het heel moeilijk. Katy was er ook van overtuigd dat ze mee zou gaan naar België. Ze bleef niet bij de familie maar ze ging mee met ons. Na nog wat knuffelen kropen we met een heel vervelend gevoel in ons bed. Alsof we nog niet klaar waren om al deze mensen achter te laten.

Op zondagochtend ontbeten we nog een laatste keer samen met onze familie. Daarna gingen we de kamer opruimen en maakten we ons klaar voor vertrek. Om 13u kwamen ze ons en een deel van de familie ophalen dus hadden we nog even tijd om te knutselen met Katy en Emilie. Ook Lidea kwam met haar dochtertje, Daniela (die bij ons in de klas zat) nog even langs. Ze zou normaal ook mee naar de luchthaven gaan maar er kwam iets tussen. Ze kwam nog even afscheid nemen en had nog een cadeautje mee voor ons. Misschien hebben we wat overdreven met te zeggen dat het altijd heel koud is in België… we kregen namelijk oorwarmers cadeau. Wel super lief en grappig! En dan was het zo ver… ze kwamen ons halen om naar de luchthaven te vertrekken. Adalberto, Ana, Elza en Teresa zaten al in het busje en ook ons mama, Sonja met Diego, Katy, Emilie, Naomie en David gingen mee naar de luchthaven. Busje vol dus! Eenmaal aangekomen aan de luchthaven bleek dat enkel de mensen die een vliegtuig nemen binnen mogen. Dat was wel even schrikken want we hadden gehoopt om nog iets te kunnen gaan drinken met hen op de luchthaven. Dan maar afscheid nemen aan de deur en ja hoor, daar waren de tranen mee. Iedereen stond te wenen zelfs Adalberto, de directeur van de school.

Drie maanden geleden hadden we nooit gedacht dat dit afscheid zo moeilijk zou worden. Dat je op drie maanden tijd zo’n band kan opbouwen met mensen die je daarvoor nog nooit had gezien. Bij mijn vertrek in België had ik het niet zo moeilijk omdat ik wist dat ik binnen drie maanden iedereen zou terugzien maar nu weet ik niet wanneer ik mijn familie en vrienden in Guatemala ga terugzien. Het liefst van al zou ik deze zomer al terug gaan maar na deze drie maanden zijn mijn centjes wel op. Eerste werk als ik thuis ben is beginnen sparen zodat ik snel weer terug op bezoek kan gaan. Omdat niet alleen wij maar ook vooral Katy het zo moeilijk had met ons vertrek, gaven we haar 2,5 euro. Als ze dan later groot genoeg was om naar België te komen, kon ze daarmee iets kopen. Het klinkt allemaal heel gek maar voor Katy was het een troost en een zekerheid dat ze ons ooit nog terug zou zien.

Op de luchthaven gingen we nog iets eten en dan was het tijd om echt te vertrekken en Guatemala te verlaten. Ons vliegtuig maakte  een tussenlanding in San Salvador waar we nog een uurtje moesten wachten. Nadat het vliegtuig gepoetst was, mocht iedereen weer opstappen en vertrokken we richting Madrid. Een vlucht van 12 lange uren met veel (lees: heel veel) turbulentie (en daar heb ik het toch niet zo mee…). Al viel deze vlucht beter mee dan de heenweg aangezien we deze keer ’s nachts vlogen en dus een groot deel van de tijd hebben geslapen. In Madrid moesten we vijf lange uren wachten op onze vlucht naar België dus hadden we genoeg tijd om al te skypen met onze familie in Guatemala. Ja, we misten ze al!

 

Het was fijn om de familie terug te zien en ze waren allemaal heel enthousiast! Ons mama maar roepen ‘waar zitten jullie al?’. En dan was het tijd om eindelijk terug naar België te gaan. Mijn lieve vriendinnen en familie stonden me al op te wachten op de luchthaven. Het was fijn om hen allemaal terug te zien en het leek alsof iedereen zo groot geworden was! Misschien lag het gewoon aan het feit dat de mensen in Guatemala allemaal zo klein zijn.

 

 

Eenmaal aangekomen thuis genoot ik van mijne zetel, een proper toilet dat je kan doorspoelen door op de knop te drukken, het eten en dan vooral de bekende smaken, het stromende maar vooral warme water dat uit de kraan kwam,…. Ook zijn er dingen waar ik nog aan moet wennen. Zo mocht je in Guatemala geen wc-papier in het toilet gooien en nu voelt het gek om dat hier wel te doen. Ook een mes gebruiken tijdens het eten blijft wat raar. Je zou eens moeten zien hoe handig ik geworden ben met enkel een vork.

Al was de moeilijkste aanpassing toch weer wel het tijdverschil van acht uur. Ik dacht dat ik hier niet zo veel problemen mee zou hebben omdat ik in Guatemala drie maanden heel weinig heb geslapen. Ik werd elke nacht wakker op het tijdstip dat het ochtend was in België en sliep daarna steeds in kleine stukjes. Maar ik had dus verkeerd gedacht. De eerste nacht in België was de zwaarste. Om 3u ’s nachts belde ik nog met Lidea uit Guatemala en ging ik pas om 5 uur slapen. Ondertussen gaat het elke nacht een beetje beter al ben ik nog wel heel moe. Gelukkig heb ik mijn week niet volgepland zodat ik nog even kan bekomen van de lange reis en het hele avontuur.

En of het een avontuur was. Ik heb hier zo van genoten, ik heb zo veel geleerd en ik heb echt het gevoel dat we veel mensen hebben kunnen helpen, dat we echt iets betekend hebben. Ik heb zo veel geleerd als juf maar ook gewoon als persoon, als Elien. Voor ik vertrok was ik op, moe. Moe van de dagelijkse sleur, van de stress, de Belgische prestatiemaatschappij, het altijd maar ‘snel zijn want ik heb nog veel werk’,… Er even tussenuit en het leven in een andere cultuur heeft me echt goed gedaan, alsof ik weer de hele wereld aan kan! Al was het niet altijd gemakkelijk. We zagen vele mooie dingen van Guatemala, Mexico en Belize maar dit zal nooit het eerste zijn dat ik je vertel als je me naar mijn ervaringen vraagt. Wel hoe de mensen daar leven, wat kinderen daar allemaal moeten doen, op welke manier er les wordt gegeven,… Ik ben van vele dingen die ik daar gezien heb heel erg geschrokken. Het was regelmatig stil na huisbezoeken, verhalen van ouders,… Ik blijf het zo oneerlijk vinden! Geen enkel kind kiest waar ter wereld hij of zij geboren wordt maar ik besef meer dan ooit dat wij veel geluk hebben gehad. Dat wij nu al meer kansen en mogelijkheden hebben gehad dan dat deze kinderen ooit in hun hele leven zullen krijgen. Het doet me dan ook deugd om te zien dat deze kinderen dankzij het project wel de kans krijgen op een mooie toekomst, om het beter te doen, om misschien toch ooit uit die armoede te geraken,… En ik ben zo blij dat ik hieraan heb kunnen meewerken. Ik heb hier zo veel voldoening uit gehaald en heb heel veel bijgeleerd.   

 

Ik voel me nu ook meer dan ooit klaar om te gaan werken. Na mijn stage in december had ik een heel dubbel gevoel. Mijn mentor was enthousiast, mijn stage was goed maar de gedachte dat dit mijn laatste stage in België was en dat het echte werk dichterbij kwam, maakte me wat bang. Ben ik er wel klaar voor? Na mijn buitenlandse stage is het antwoord wel duidelijk. Ja, ik ben er klaar voor! Meer klaar dan ik ooit ben geweest.

Hiermee sluit ik mijn allerlaatste blogbericht af! Dankjewel voor alle positieve reacties en dankjewel aan de nieuwe peetouders! Jullie hebben heel wat kinderen in Comalapa blij gemaakt! Dankjewel Hannelore en Charlotte, om mee de uitdaging aan te gaan! Het is heel gek om na drie maanden opeens terug zo ver van elkaar te wonen. Ook dankjewel Gust voor het mooie project en de kans die je ons gegeven hebt! Ik wil me zeker in de toekomst nog blijven inzetten voor dit project want voor de kinderen van het ‘Liceo Nuevo Horizonte’ maken jullie echt een verschil!  

Tot snel Guatemala!

Dikke zoen!

Elien

Wist je dat…

Wist je dat…

  • je nooit een lege tuk tuk tegen komt als je snel ergens moet zijn. Pas als je ze niet nodig hebt, kom je ze tegen.
  • We sinds we onze pot Nutella gevonden hebben, we elke avond eindigen met ‘pan con chocolate’ (boterham met choco).
  • Charlotte niet rechtstaat om een hosti te halen in de kerk. Ze wacht liever op de tosti.
  • we in Guatemala  geen verkeerslichten hebben gezien en het zelfs niet meer door hadden toen er in Mexico wel één stond. Oeps! Voorzichtig!
  • De verkeerslichten in Mexico een teller hebben. Zo weet je precies hoeveel seconden je nog moet wachten of hoeveel seconden je nog hebt om over te steken. Je zag ons dan ook al vaak in de verte lopen om op tijd aan de lichten te zijn (wel goed voor de conditie!).
  • we geen mes kregen om te eten. Als je je boterham in twee wil, krijg je een schaar. (Ja, om je boterham te knippen…)
  • we in Guatemala de hele dag door water moeten scheppen… (om onze was en afwas te doen, om onze tanden te poetsen, te douchen, wc door te spoelen,…).
  • als je naar het kerkhof gaat het de gewoonte is om bij het graf iets te eten. Wij vonden het in ieder geval wel een mooie gedachte!
  • als wij de rokken van onze kleuters opnieuw ombinden, ze hun beentjes niet meer kunnen bewegen. Met veel lachende mama’s en juffen als gevolg. Wij verkiezen toch gewoon een broek!
  • de mensen thuis geen weegschaal hebben, maar als je wil kan je je in de apotheek laten wegen voor 1 Quetzal.
  • als het middelbaar examens heeft, alles tafels worden buitengezet. Iedereen maakt dan buiten examens.
  • Het geen goed idee is om je oude schoenen (en dan vooral sandalen) mee te nemen naar een land waar je alles te voet moet doen. Echt niet handig als je nog ver moet wandelen en het touwtje tussen je tenen breekt af!
  • Teresa heel verbaasd was toen ik vertelde dat ik in België altijd mijn fietssleutel kwijt ben… ‘HEBBEN FIETSEN EEN SLEUTEL IN BEGIË?’
  • je in Guatemala vlees moet wassen voor je het gaat bakken.
  • Hannelore naar de slager gaat voor… vlees (euh ja… voor wat anders?)
  • Onze papa de onderkant van onze rokken ging meten met een rolmeter. Hij was er van overtuigd dat ze niet goed gemaakt waren (en hij had nog gelijk ook)!
  • Wij door de mensen in Comalapa ‘muñecas’ (poppen/barbies) genoemd worden.
  • Sonja dacht dat onze bagage en wijzelf in totaal maar 23 kilo mochten wegen. Dringend op dieet dan!

 

Live for the moments you can’t put into words!

Vorige week hadden we een vrij rustig weekend. Op zaterdag hielden we ‘grote kuis’. Dit was nodig aangezien we hier nog niet zo heel veel tijd hebben gehad om te poetsen. Aangezien we nog een drukke week tegemoet gaan, pakten we ook alles al in dat we niet meer nodig hadden. Een heel groot deel van onze kleren laten we hier. Een deeltje gaat naar de familie en het andere deel gaat naar de mensen van het bergdorpje ‘Paya’. Het is best gek om alles al in te pakken en weg te geven. Hierdoor besef ik meer en meer dat ons avontuur hier in Comalapa er bijna op zit en dat we stillaan afscheid gaan moeten nemen van al die lieve mensen hier. Onze familie, vrienden, collega’s, kleuters, petekindjes,…

Zaterdagnamiddag was het tijd om wat te rusten en om te douchen. Het enige probleem was dat er weer geen stromend water was. (Zelfs geen koud, stromend water). Dan maar water opwarmen en met een emmertje douchen. Wat zal ik blij zijn als ik thuis terug in een fatsoenlijke douche kan douchen!

Zondagochtend vertrokken we weer vroeg met de bus naar Chichicastenango. Hier is een grote markt en dit leek ons ideaal om onze laatste souvenirs te kopen. Deze keer ging Angie met ons mee. Angie is 18 jaar en is de zus van Emilie en Naomie. Normaal zorgt ze voor de baby’s en kinderen van de familie die nog niet naar school gaan. Het was weer een fijne dag met veel nieuwe aanwinsten. Missie geslaagd! ’s Avonds waren we wat later terug dan verwacht waardoor Angie niet kon gaan voetballen. Dina en Mari (van de familie) gingen wel maar verloren helaas de wedstrijd. Het was dan ook heel grappig toen ze binnenkwamen op zoek naar Angie. Volgens hen was het haar schuld dat ze verloren waren. We hebben er weer goed mee kunnen lachen!

 

Maandagochtend begonnen we aan onze laatste schoolweek. We werkten nog even verder aan het thema ‘rupsje nooitgenoeg’. De kleuters speelden een spel waarbij ze zo veel mogelijk vlinders moesten verzamelen aan de hand van een dobbelsteen. Er was ook een cijfer bij met een minteken ervoor, hierbij moesten ze een vlindertje weg doen. Toen ik in de kring vroeg of iemand wist wat dat teken voor de één betekend, riep één van onze kleuters heel luid ‘un rectangulo!’ (een rechthoek dus). Achja, ik was al blij dat ze goed hadden opgelet bij het thema ‘kleuren en vormen’. Aan de knutseltafel maakten we vlinders. De kleuters mochten de helft van een vlinder schilderen en daarna hun blad dubbel vouwen waardoor we een volledige vlinder kregen.

 

Na de speeltijd ging ik de overige kledij en schoenen uitdelen die we vrijdag hadden gekocht voor de kindjes van Paya. Vooral Doris had haar schoenen heel dringend nodig. Ze heeft heel brede voeten waardoor ze niet in veel schoenen past. Haar schoenen zijn ook altijd iets duurder waardoor het moeilijk is voor hen om deze aan te kopen. Dankzij de hulp van nonkel Kristof en bomma, kan ze toch weer even verder net zoals haar vriendjes en vriendinnetjes. Het is heel fijn om de kinderen te zien stralen, hier word je zelf meteen gelukkig van!

 

Na de middag zouden we op huisbezoek gaan maar Adalberto had Lidea de opdracht gegeven om uniformen te kopen. Ja, dat moest die namiddag. Daar gingen onze huisbezoeken weer. We besloten dan maar om al kaartjes te maken om enkele mensen hier te bedanken. We schreven ook voor iedereen een persoonlijk tekstje (jawel, in ons beste Spaans!).

Om 16u hadden we enkele directieleden en de juffen van de preprimaria (kleuterklas) en primero primaria (eerste leerjaar) uitgenodigd in onze klas. We wilden graag vertellen over het onderwijs in België en wilde hen ook laten kennis maken met onze manier van werken. De twee kleuterklassen werken hier net zoals de lagere school in schriftjes aan tafeltjes. Helemaal anders dan wij gewoon zijn. De juffen toonden meteen veel interesse in onze materialen (die ze vanaf nu zelf ook kunnen gebruiken) en stelden veel vragen. ‘Hoeveel kinderen zitten er in één klas bij jullie? Is dat wel haalbaar met maar één juf? Hoe geven jullie dan punten?’ We gaven veel tips  en luisterden ook naar de verhalen van de juffen. Voor ons was het ook belangrijk om hen te laten weten dat wij enorm veel van hen geleerd hebben. Nadien hadden we ook nog een fijne babbel met een ‘chipske en een colake’ als afsluiter van een fijne namiddag.

Juf Brenda komt voortaan in de namiddag naar school met haar kinderen omdat wij voorlopig in haar klas zitten. We stelden voor dat ze een keer met haar kinderen naar onze klas komt om les te geven. Ze was meteen heel enthousiast maar ook wat onzeker. Ze vroeg of wij er dan ook bij konden zijn. Natuurlijk gaan we haar helpen! We kijken er al naar uit!

Op dinsdag maakten de kleuters pomponnetjes. Hiermee gaan we in de loop van de week afstudeerhoedjes maken. Aan de andere tafel konden de kleuters rupsen meten met legoblokjes. Eerst meten en daarna noteren hoeveel blokken lang de rupsen zijn. Na de speeltijd gingen Hannelore en ik even in het tweede leerjaar helpen met het schrijven van kaartjes naar de peetouders van de kinderen. Hannelore in de ene klas, ik in de andere klas. Niet simpel want de bedoeling was om de kaartjes te verbeteren. Ik haalde er al heel wat spelfouten uit, maar liet het voor de zekerheid toch nog maar eens nalezen door de meester.

 

 

In de namiddag kwam juf Brenda met haar kleuters naar onze klas om onze manier van werken uit te proberen. Voor de kinderen is het allemaal nieuw en het begin is altijd wat zoeken. Het was daardoor ook wat drukker in de klas en je zag duidelijk dat de juffen van hier daar niet zo goed tegen kunnen. Je zag duidelijk dat juf Brenda wat verloren liep en dat het heel erg wennen was voor haar. Tijdens de speeltijd gingen we even bij haar zitten om te bespreken hoe het was gegaan. We zochten ook naar ideetjes om het hoekenwerk en vooral het speels aanleren en verwerken te integreren. We kwamen samen tot het besluit dat de poppenhoek en auto- of bouwhoek geen goed idee is. De klassen zijn vrij klein en dus houden we de blokken om af en toe mee te spelen (maar dan wel buiten). Vrijdagvoormiddag gaan we onze nieuwe manier van werken samen met juf Brenda uittesten. Juf Brenda is trouwens ook een hele toffe madam. Brenda is ook heel open. We wandelden enkele keren samen naar huis (aangezien ze niet zo ver van ons woont) en ze toonde veel interesse. Toen we vertelde over onze douche stelde ze zelfs voor om bij haar thuis te komen douchen. Echt een lieveke!

Woensdagochtend vertrokken we vroeger dan normaal om al wat inkopen te doen voor het feest van vrijdag. Omdat de supermarkt pas om 8 uur open gaat en we daar ook zeker nog moesten zijn, ging Charlotte alvast naar de klas. Hannelore en ik kochten al bordjes, bekers en heel veel drinken. Allemaal heel leuk, tot we aan de kassa stonden en met vier volle zakken en 13 flessen van 3 liter moesten vertrekken. Euh… hoe moeten we dat doen? Van onze goede vriend van de supermarkt (ja, dieje kent ons ondertussen ook al) kregen we een grote doos om alle flessen in te zetten. Die schoof ik samen met hem naar de uitgang van de winkel om vanaf daar een tuktuk naar school te nemen. Ook dit was best grappig. Ik zag in de verte aan het volgende kruispunt een tuktuk passeren. Ik zwaaide heel hard en hij had me nog net gezien maar was te laat om te remmen. Twee seconden later zagen we dan ook de tuktuk achteruit het kruispunt oprijden.

In de klas maakten we op woensdag onze pomponnetjes af en begonnen we ook aan onze afstudeerhoedjes. We besloten om ze in kleur te maken omdat we dat veel mooier vinden en het past ook beter bij het leven en de cultuur van Guatemala. We lieten de kleuters ook hun naam naschrijven om op de hoedjes te kleven. Gloria was als eerste aan de beurt. Haar reactie toen ze hoorde dat ze helemaal alleen haar naam moest schrijven, was goud waard! ‘Helemaal alleen? Oooohnee, dat durf ik niet!’ Echt super grappig maar eenmaal ze begonnen was, ging het super vlot. We maakten ook al decoratie voor vrijdag. We lieten de kleuters vingerverven zodat we nadien vlaggetjes kunnen maken. We gingen ook nog even naar buiten om wat te bewegen en deden nog wat oefeningetjes rond de getallen. Echt zalig als je voor zo’n dingen buiten kan gaan zitten.

  

Na de middag gingen we weer op stap met Lidea. Nieuwe poging om op huisbezoeken te gaan. We moesten nog de laatste vijf petekindjes bezoeken (ja we hebben hier heel wat kinderen aan een peetouder geholpen!) Eerst gingen we naar het petekindje van Han en Kris. We waren hier al een keer geweest, maar voor de peetouders gaan we graag nog een keertje terug. Lisbet, het petekindje, heeft de hulp heel erg nodig en zij en haar mama waren dan ook heel dankbaar. In totaal zijn ze met elf kinderen waarvan er negen thuis wonen op een klein stukje grond. Lisbet is een heel slim meisje dat graag bijleert en vooral veel oefent op haar Engels. Dit vindt ze belangrijk. Ik ben er zeker van dat dit meisje met de hulp van haar ouders nog heel ver kan komen.

Nadien gingen we naar Sheyly, het petekindje van mama en papa. We kregen meteen een dikke knuffel toen we aankwamen en deden een babbeltje met de mama. Ik gaf ook enkele foto’s van ons gezin aan Sheyly. Het is echt gek hoe blij ze hier zijn met de foto’s. Ook Sheyly en haar familie wonen op een heel klein stukje grond. In totaal zijn ze met drie kinderen waarvan Sheyly de oudste is.

Nadien bezochten we nog drie andere petekindjes van familie en vrienden van Hannelore. Allemaal hele lieve mensen met een eigen verhaal. En ook al is het de zoveelste keer dat we op huisbezoek gaan, het blijft moeilijk om te zien hoe de mensen hier leven. Dit wens je niemand toe.

 

Na school gingen we nog even op stap met Teresa op wat spulletjes te kopen. En na het eten speelden we nog wat met de kinderen in onze familie. We zongen ook hier het lied ‘soy una serpiente’ en uiteindelijk maakten we met de hele familie een slang. Heel grappig om ook ons mama en Sonja, Dina, Mari,… mee te zien doen.

Donderdag lieten we de kleuters vlaggetjes knippen van de papieren waarop ze woensdag mochten vingerverven. We maakten ook de laatste afstudeerhoedjes af en trokken een foto van al onze kleuters. Super schattig!

 

In de namiddag gingen we opnieuw winkelen. Deze keer gingen we op zoek naar alle ingrediënten voor ons stoofvlees. Charlotte ging opnieuw al meteen naar school terwijl Hannelore en ik aan onze zoektocht begonnen. In de supermarkt hadden we weer super veel gekocht en met al onze zakken gingen we naar de slager. Toen de man vroeg waarmee hij ons kon helpen, antwoorde Hannelore heel overtuigend ‘carne’ (vlees). Daar stond ik dan met al mijn zakken en de slappe lach. Eenmaal op school aangekomen begonnen we aan ons stoofvlees. Als alles in de pot zat, maakte ik al materialen voor de lessen van juf Brenda van vrijdag. Zo willen we laten zien dat ze de leerstof die ze normaal geeft, ook in hoekenwerk en op een speelse manier kan aanbieden. Uiteindelijk waren we weer heel laat thuis en ook na het eten bleef het werk maar komen. Uiteindelijk werkte ik tot middernacht door.

Donderdag hadden Katy en Emilie het ook wat moeilijk. Ons vertrek komt dichterbij en dat merk je heel hard aan hen.

Vandaag (vrijdag) staat er heel wat op de planning. We nemen afscheid van onze kleuters en hun ouders. We moeten nog heel wat gaan winkelen en in de namiddag helpen we juf Brenda met haar lessen. In ruil daarvoor komt juf Brenda graag helpen om alles klaar te zetten voor het afscheid van de leerkrachten van vanavond. Ook dit gaat heel moeilijk worden. We voelen ons echt lid van het schoolteam.

Ook de rest van dit weekend zal moeilijk worden. Morgen (zaterdag) verwennen we de familie met een brunch, iedereen kijkt er naar uit. Nadien heeft de familie nog iets gepland voor ons, maar we weten nog niet wat. Tussendoor zullen we proberen om onze koffer in te pakken want zondagmiddag is het tijd om naar de luchthaven te vertrekken. We gaan met een busje zodat we nog heel wat mensen kunnen meenemen. Ons mama, Sonja, Katy en Emilie gaan heel graag mee en ook Adalberto, Lidea, Ana en Teresa gaan mee om ons uit te zwaaien.

Op deze moment geeft het me een heel gek gevoel. Nu ons vertrek dichterbij komt, wil ik graag naar huis om mijn familie en vrienden terug te zien. Maar tegelijk ben ik nog niet klaar om hier afscheid te nemen van onze tweede familie en nieuwe vrienden, collega’s,… Als ik thuis ben ga ik meteen weer beginnen sparen om terug te komen en iedereen te bezoeken. Zo snel geraken ze hier niet van mij vanaf!

Hoe mijn avontuur hier uiteindelijk afloopt en hoe de omschakeling naar het drukke, Belgische leventje verloopt, laat ik jullie binnenkort weten!

Tot heel, heel snel!

Besos xxx

Elien

Wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen!

We zijn begonnen aan de laatste twee weken van ons verblijf hier in Guatemala en dus ook aan onze laatste twee weken bij onze kleuters in de klas. We gaan deze week werken rond het thema ‘rupsje nooitgenoeg’. Maandag begonnen we de dag met het boekje voor te lezen en mochten de kleuters appels en peren maken. Ook herhaalden we een oefening die we al eerder deden in thema ‘kleuren’. De kleuters moesten een patroon na leggen met gekleurde bolletjes en kwamen zo tot een mooie rups.

                    

Na de speeltijd gingen Hannelore en ik nog op huisbezoek bij enkele petekindjes. Lidea nam ons eerst mee naar het petekindje van Hannelore, echt een dropje! Angela Gabriela woont momenteel bij haar tante zodat ze naar school kan. Ze kan de hulp van Hannelore goed gebruiken. Na ons bezoek aan het petekindje van Hannelore, gingen we langs bij mijn petekindje. Lidea vertelde me dat hun huis vorig jaar volledig afbrandde. In het gedeelte waar wij zijn geweest, was er niets meer van te zien, maar financieel zal dit niet gemakkelijk geweest zijn. Alejandra is niet het enige kindje. Ze zijn met vier thuis waaronder een zusje van 7 maanden. Haar papa is verpleger en haar mama werkt thuis. Alejandra zelf is een hele flinke en grote madam. Ik gaf haar foto’s en maakte zelf ook nog een foto met haar, haar mama en haar zusje (en ja, ik leek weer een reus…).

 

Onze volgende stop was bij het petekindje van de tante van Hannelore. Haar mama werkt op de school en haar oma zorgt overdag voor haar als ze niet op school zit. De kinderen gaan hier namelijk maar halve dagen naar school. Met de tuktuk reden we naar het laatste petekindje voor die dag. Leidy, het petekindje van Karin. Jammer genoeg hadden we ze net gemist, ze was net naar school vertrokken. Ik heb wel de mama leren kennen en enkelen van haar zussen. In totaal zijn ze met zeven kinderen (waarvan één jongen) en de oudste dochter heeft zelf al een kindje van elf maanden. Met z’n allen wonen ze op een klein stukje grond met maar enkele kamertjes. Ik gaf ook foto’s af van Karin en meteen haalden ze ook foto’s boven van andere peetouders (peetouders van de zussen). Ze zijn heel blij met de foto’s en de foto’s worden hier ook heel goed bewaard. Leuk om te zien dat ze er zo veel belang aan hechten en dat ze zo dankbaar zijn. Na onze bezoeken vertrokken we weer naar huis. Het was zoals de vorige keren weer stilletjes op de terugweg. Het blijft moeilijk om te zien in welke omstandigheden deze mensen leven.

In de namiddag werkten we nog materialen en spelletjes uit voor de rest van de week. Uiteindelijk waren we weer heel laat op school. Na school was het meteen tijd om te eten en nadat we wat gek deden met Katy en Darling, kropen we in ons bed. Het was weer een zware dag die voorbij gevlogen is!

 

Op dinsdag mochten onze kleuters een rups stempelen met ballonnen en rupsen maken van plasticine. Hierbij oefenden we ook de cijfers (maak een rups van tien bolletjes lang). Na de speeltijd nam ik de kleuters mee naar buiten. We zongen het lied ‘Soy una serpiente’ en daarna liet ik de kleuters lopen, springen,…. Om af te sluiten zongen we ook nog wat bewegingsliedjes. In de namiddag gingen we weer naar school om verder te werken aan de materialen voor de rest van de week en voor volgende week. We gingen ook naar Lidea met een lijstje met wat we nog allemaal willen/ moeten doen tijdens onze laatste dagen hier.

 

’s Avonds zaten we wat met een vervelend gevoel. Onze goede vriendin, Teresa (die van de bib). Vertelde ons dat ze misschien gaat stoppen met studeren. Heel jammer want momenteel studeert ze op zaterdag psychologie, ze vindt dit heel interessant en haalt goede punten. Ze werkt alle dagen op school en enkele dagen gaat ze na school zelfs nog in de apotheek werken. Op zaterdag gaat ze naar school en op zondag werkt ze de hele dag in de apotheek. Ze moet zo veel werken om haar studies te kunnen betalen maar al dat werken, begint een beetje zwaar te worden. We vroegen ons enkele weken geleden al af hoe ze dit toch allemaal blijft volhouden. We begonnen na te denken over hoe we Teresa eventueel zouden kunnen helpen zodat ze toch kan blijven studeren.

 

Op woensdag mochten onze kleuters een vlinder schilderen. Schilderen is zeker één van hun favoriete activiteiten. Aan de andere tafeltjes oefenden we verder aan de cijfers aan de hand van kaartjes met fruitjes op. Ze moesten dan het rupsje (wasknijper) bij het juiste cijfer zetten. (zie foto). Ook speelden we een spelletje waarbij ze de juiste vlinder aan de juiste schaduw moesten koppelen, er was weer veel nieuw aanbod en de betrokkenheid was hoog!

Ondertussen hadden we ook Gust gemaild over de situatie van Teresa en vertelde we hem dat we haar graag willen helpen. Gust liet ons meteen weten dat hij ook graag helpt en in de namiddag hebben we dan samen met Teresa een mail opgesteld met meer informatie over haar, haar opleiding,… Ik ben erg geschrokken van dingen die ze me vertelde. Ze werkt de hele maand in de apotheek voor maar 50 euro en wanneer er producten vervallen zijn, moet ze die zelf terugbetalen. Ze komt maar net toe met alles wat ze op school en in de apotheek verdient want eenmaal ze haar studies heeft betaald en thuis haar steentje heeft bijgedragen, zijn haar centjes op. We hopen dat we een mooie oplossing kunnen vinden voor Teresa. Ze was ons heel dankbaar dat we haar wilden helpen en er kwamen zelfs traantjes bij kijken. Aan het einde van de dag hadden we dan ook een goed gevoel. Het is fijn dat je iemand kan helpen. Voor ons is het maar een kleine bijdrage maar voor Teresa maakt het een groot verschil!

Donderdag kregen we dan ook goed nieuws van Gust. Hij kan voor een studiebeurs voor Teresa zorgen. Hierdoor kan ze stoppen met werken in de apotheek en heeft ze meer tijd om te studeren, te rusten,… en kan ze ook wat sparen. Met een goed gevoel konden wij dus aan onze nieuwe klasdag beginnen. Ik deed nog een keer schrijfdans met de kinderen, hierbij oefenen we de motoriek. Deze keer maakten we een vlinder. Ondertussen werd er in de klas nog gewerkt rond schrijfpatronen en maakten de kleuters een matrix waarbij ze kleuren en cijfers oefenden. Ook de stille, verlegen kleutertjes beginnen helemaal los te komen en ik zie dat ze meer en meer genieten van het hele klasgebeuren. Jammer dat we ze binnen een week weeral moeten afgeven.

  

In de namiddag zaten we bij Teresa in de bib om uitnodigingen te maken. De laatste vrijdag van ons verblijf hier in Guatemala (28 april) gaan we namelijk stoofvlees met frieten maken voor alle leerkrachten en andere medewerkers van de school. Teresa helpt ons graag bij het schrijven van uitnodigingen en alle leerkrachten waren enthousiast toen ze hoorde dat het om ‘comida de Belgica’ ging. ’s Avonds kwam de kinesiste weer langs (hopelijk voor de laatste keer). Katy werd ’s avonds ook nog gestoken door een mug. We zochten op welke mug het was en deze lijkt heel erg op de mug die het zika-virus veroorzaakt. Ik heb dan meteen mijn papieren boven gehaald om te kijken wat te doen. We zijn niet zeker dat het over deze mug gaat, maar weten wel wat de symptomen zijn en wat te doen.

Op vrijdagochtend werkten we in de klas verder aan de schrijfpatronen en konden de kleuters touwtjes door bladeren rijgen. Het touwtje was de rups die het blad wilde opeten. Op deze manier oefenen we de fijne motoriek van de kinderen. Ook speelden ze een spelletje waarbij ze het juiste aantal pompons in de juiste kleur moesten zoeken. Hiermee maakten ze dan een rups. Tijdens de speeltijd hielpen we zoals altijd in het winkeltje.

  

Na de speeltijd gingen Hannelore en ik weer op stap met Lidea (van de directie). Nonkel Kristof en bomma hadden namelijk geld gestort om iets te doen voor de kinderen. Na overleg besloten we om schoenen en kledij te kopen voor de kindjes van Paya. Paya is een bergdorpje hier een beetje verder waar er ook een schooltje van hetzelfde project is. Door problemen met de papieren komen de kinderen momenteel naar Comalapa om hier in de grote school les te krijgen. Samen met Lidea kochten we 12 paar sportschoenen en 10 T-shirtjes.  Enkele schoenen deelden we al uit, de kinderen waren er heel blij mee! De rest van de spullen delen we maandag uit. Dankjewel bomma en nonkel Kristof!

 

 

 

In de namiddag zaten we bij Teresa in de bib om nog wat in orde te maken. Tijdens de speeltijd speelden we ook met de kindjes uit de klas van juf Brenda. Hier zitten ook onze petekindjes. Alejandra kwam weer meteen haar koeken delen en na school kwam de papa me zelfs uitnodigen voor een familiefeestje. De zus van Alejandra is bijna jarig en op zondag 30 april is het feest. Helaas kan ik niet gaan aangezien we zondag 30 april weer naar België vertrekken.

Dit weekend houden we het wat rustig en blijven we thuis bij de familie. We hebben enkel op zondag een kleine uitstap gepland om souvenirs te kopen. Ik heb mijn lijstje al gemaakt! We gaan ook al eens kijken naar schoentjes en vestjes voor de petekindjes. We willen hen graag iets klein cadeau doen voor we weer naar huis vertrekken. Hoog tijd dus om iets te kopen aangezien we binnen een dikke week alweer vertrekken.

Volgende week staan er nog veel leuke dingen gepland! We gaan nog enkele petekindjes thuis bezoeken, we nodigen de leerkrachten uit in onze klas om te vertellen hoe wij te werk zijn gegaan en om onze spelletjes uit te leggen, we gaan zowel voor de familie als voor alle leerkrachten koken. Al staan er ook minder leuke dingen op de planning, zo zullen we ook afscheid moeten nemen van onze kleuters in de klas! Tot volgende week!

Elien

Think a little less, live a little more!

Vorige week vrijdag zouden Hannelore en ik nog wat huisbezoeken doen in de voormiddag zodat we in de namiddag met drie naar Rio Dulce en Belize konden vertrekken. Net nadat we onze blogs klaar hadden, werd Hannelore heel ziek. Het leek erg op wat ik tijdens onze vorige vakantie had en dus besloot ik om Lidea te gaan halen. Zij begon meteen de buik van Hannelore te masseren net zoals de dokter in Tikal dit bij mij deed. Lidea leek er heel wat van te kennen en na een tijdje ging het al een beetje beter. Omdat we zo niet naar Rio Dulce konden vertrekken, belde ik de taxi af. Uiteindelijk kreeg Hannelore vrijdag verplichte rust en hadden we nog een gezellige avond met de familie.

’s Nachts werd ik plots ook weer ziek. Weer hetzelfde als de vorige keer en dus dezelfde klachten als Hannelore. Daar lagen we dan met z’n twee. Gelukkig had ik deze keer wel mijn antibiotica bij de hand en waren we nog thuis zodat we eerst konden uitzieken. Uiteindelijk deden we zaterdag niets anders dan in bed liggen. Ondanks dat ik zaterdag de hele nacht in bed lag, had ik voor het eerst echt heel goed geslapen. Dat mocht ook wel eens na 2,5 maand. Ik voelde me weer helemaal beter en kon even de hele wereld aan.

Zondagvoormiddag ging ik nog met Hannelore naar de bank en de winkel. Aangezien we zaterdag enkel ons bed gezien hadden, deden de frisse lucht en het zonnetje ons echt goed. We kochten nog wat drinken en aardbeien en hebben ons dan even op het pleintje aan de kerk gezet, heel gezellig! We kwamen ook enkele kleuters uit onze klas en Teresa tegen. Heel leuk want zo voelen we ons hier nog meer thuis. Tijdens de middag trokken we met de familie naar het veldje achter ons huis. Daar gingen we barbecueën met de hele familie. Het was heel lekker en gezellig en ook de kinderen (zowel de kleine als de iets groteren) hadden hun bezigheid. Met een groot touw hadden ze een kabelbaan gemaakt en ook met een grote berg zand amuseerden ze zich te pletter. We wilden graag nog een familiefoto maken maar toen de drank boven gehaald werd, veranderden de plannen. De mensen hier kunnen niet zo goed tegen de drank, of kennen hun grenzen niet. Meteen werd ook duidelijk waarom we van de familie en de school ’s avonds niet alleen over straat mogen wandelen. Deze week doen we nog een nieuwe poging voor een familiefoto.

 

Maandagochtend vertrokken we heel vroeg met de taxi richting Puerto Barios om van daaruit met de boot naar Punta Gorda in Belize te reizen. Van daaruit namen we nog een bus naar Placencia. Het was al donker toen we aankwamen in ons hotel maar het uitzicht was prachtig! We genoten nog van een lekker maaltijd aan het water en van onze kamer. We hadden een hele grote kamer met een groot, zacht bed (alsof je op een wolkje lag) en een zalige douche!

Dinsdag kon ik voor één keer gemakkelijk uit mijn bed. Meteen toen ik wakker was, besloot ik om op het terras te gaan genieten van het uitzicht maar dit hield ik niet lang vol. Ik deed snel mijn kleren aan en ging met Hannelore al naar beneden. Even in de hangmat van de warme ochtendzon genieten. Amai, ik zou daar kunnen gaan wonen!

 

 

 

 

Na het ontbijt ging Charlotte duiken en Hannelore en ik vertrokken met een boot naar een eilandje in de zee. Ranguana Caya, echt een klein paradijs! Helblauwe zee, palmbomen,… we wisten niet waar eerst kijken. We waren met een groepje van 12 mensen naar het eiland gegaan en waren ook de enige die er die dag naartoe zouden komen. Het is geen groot eiland (na drie minuten verkennen waren we overal al geweest) dus het was echt leuk om met zo weinig mensen te gaan. In de voormiddag gingen we snorkelen. Onze gids liet ons precies naar België zwemmen maar het was echt de moeite waard! We zagen een gigantische krab (waarvan ik eerst dacht dat het een octopus was… oeps, nog ne keer goed kijken dan!) en daarna zwom ik opeens naast een rog! Ik dacht zeker dat ik bang zou zijn van al die grote (en kleine) vissen, maar ik vond het echt fantastisch om te zien. Jammer genoeg hadden we geen onderwatercamera en konden we geen foto’s maken. Na het snorkelen was het etenstijd. Niet echt lekker, maar daar trek ik me al lang niets meer van aan… Gewoon opeten! Na het eten was het tijd om even te zonnen en niets te doen. Al bleek ‘niets doen’ toch moeilijker dan gedacht want voor we het wisten stonden we op ons paddleboard. Ik dacht dat ik hier nooit op zou kunnen blijven rechtstaan maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit want ik ben exact NUL keer in het water gevallen. Wat was ik fier op mezelf! Zelfs onze leraar (den beste van de hele wereld) heeft een flinke totter gemaakt.  De start was iets moeilijker… door de golven gingen we steeds verder en verder weg van het eiland. Na een tijdje leek het alsof Hannelore wel vooruit geraakte en dat ik ter plaatse bleef hangen. Volgens onze leraar was het Hannelore die ter plaatse bleef hangen en ging ik alleen maar achteruit… (oeps, even die spierballen boven halen…). Na een tijdje hadden we het goed onder de knie en hadden we de tijd van ons leven! Het was echt een super leuke dag en zeker voor herhaling vatbaar!

Woensdag hielden we een rustige dag. In de voormiddag lagen we aan het strand en in de namiddag verhuisden we naar het zwembad. Tot nu toe was ik nog niet echt verbrand geweest, maar Elien Driesen drie maanden in de zon zonder te verbranden? Het moest er nog eens van komen… woensdag had ik weer een mooi rood kleurtje (achja, dan heb ik dieje aftersun toch niet voor niets meegesleurd). Woensdagavond bracht de taxichauffeur ons naar de luchthaven van Placencia. Van daaruit zouden we het vliegtuig nemen naar Punta Gorda. Op de heenweg deden we dit traject met de bus, maar dan ben je weer veel langer onderweg. Eenmaal aangekomen op de ‘luchthaven’ moesten we wel even lachen. De luchthaven is even groot als onze slaapkamer in ons gastgezin en er werken maar enkele mensen. Wij waren ook de enige die stonden aan te schuiven om een vliegtuig te nemen. Als een vliegtuig hier wil opstijgen of landen, moeten de auto’s even stoppen aangezien de weg en de landingsbaan een deel overlappen. Het vliegtuig zelf was ook een hele ervaring. Er konden maar een paar mensen in en rechtstaan gaat daar ook niet. Een hele ervaring maar na 15 minuutjes stonden we al in Punta Gorda.

Donderdagochtend namen we de boot van Belize naar Guatemala. Opnieuw moesten we aanschuiven voor een stempel (we zouden niet willen dat er iets mis gaat en dat we niet meer terug naar België mogen!). Toen we even later op onze boot stonden te wachten, begon het opeens te regenen. Niet zo maar regenen maar echt een stortbui die uit het niets kwam. En toen moesten we nog met ons bootje over de zee… Met onze reddingsvest aan en bedekt met plastiek, konden we uiteindelijk toch vertrekken. Eenmaal aangekomen in Guatemala kwam meteen de zon er weer door en was het al snel 33 graden. Daar zaten we dan in onze taxi of rijdende privésauna. Na enkele uren rijden, besloten we aan onze goede vriend ‘de taxichauffeur’ (ja, hij brengt ons altijd overal naartoe!) te vragen of hij even bij Mc Donalds kon stoppen. We trakteerden hem dan ook maar ineens op wat kip met frieten en konden er dan weer even tegen tot in Antigua.

We gingen al vaker naar Antigua, maar deze keer was het echt gekte! Het was super druk (het is hier deze week Semana Santa) en door de vele processies was het overal aanschuiven. We waren dan ook blij als we ’s avonds in ons bed lagen. Ook dit was gewoon bij mensen thuis aangezien alle hotels en hostels volzaten.

Vrijdagochtend spraken we met de familie af op het plein in Antigua. Samen keken we nog naar processies die voorbij kwamen en naar de tapijten die gemaakt worden in de straten. Het is leuk om te zien hoe deze gemaakt worden en er zitten soms echt hele mooie dingen tussen! De rest van de dag keken we nog naar processies, aten we een beetje en hielpen we familie van ons mama in haar kraam op de markt. ’s Avonds besloot de familie om even naar het huisje te gaan waar we zouden gaan overnachten. David moest namelijk om drie uur ’s nachts meelopen in een processie en wilde nog even rusten. Hannelore, Charlotte en ik besloten om in Antigua te blijven en al wat te gaan eten en drinken. Naomie ging ook met ons mee. Om 22u wilden we terug afspreken met de familie maar door de drukte was het niet mogelijk om te bellen. En begin maar eens vijf kleine mensen te zoeken in een super drukke stad! Da’s niet simpel maar uiteindelijk hebben we elkaar terug gevonden. We keken opnieuw naar processies die passeerden en gingen dan wachten totdat David ook moest meelopen. Ik was zo moe en kon mijn ogen niet meer open houden. Ik heb dan maar in het midden van het plein op de grond een dutje gedaan. Uiteindelijk zijn we dan naar het huisje gegaan waar we zouden overnachten en daar sliepen we met vier op de grond. Het is eens iets anders dan dat zalige bed in Belize. David stapte de hele nacht met de processie en ging niet slapen, hij liever dan wij!

 

Op zaterdag stelden we voor om de familie te trakteren op een ontbijt bij Café Condesa. Hier komen we vaker en het eten hier is super lekker! De familie was onder de indruk van het restaurant en het eten. Het is duidelijk dat ze het niet gewoon zijn om op restaurant te gaan. Rond de middag was het tijd om weer naar huis te gaan. Eenmaal aangekomen thuis was het tijd om wat te rusten en om al wat aan onze blog te typen. Na die twee vermoeiende dagen sliep ik eindelijk nog eens goed.  

Zondag na het ontbijt vertrok ik richting school om te skypen met mijn familie. Op school is de wifi beter en zo proberen we ook thuis wat te besparen op het internet. Charlotte ging niet mee en Hannelore was al op school om haar blog te typen. Natuurlijk reden net vandaag de tuktuk’s niet en die hele afstand naar school alleen stappen is ook maar saai. Daarom besloot ik om halverwege even binnen te springen bij Teresa. Die ga ik echt nog missen als ik terug in België ben, zo een lieveke! Na het skypen gingen Hannelore en ik nog naar de markt om groenten te kopen. We beloofden de familie om soep te maken, maar voor 24 personen heb je heel wat groenten nodig. We zorgden meteen voor entertainment toen we stonden te sukkelen met onze zakken. We snappen nu wel waarom de mensen hier alles maar op hun hoofd zetten. We stopten ook nog even bij de bakker en namen (bijna) alles (twee grote zakken vol) mee voor 21 quetzal. Omgerekend is dit ongeveer een dikke 2,5 euro, de prijzen hier blijven ons soms verbazen. Eenmaal thuis aangekomen begonnen we aan onze tomaten-groentesoep. Zowel wij als de familie genoten van de lekkere soep.

Na de soep was het tijd voor onze spa. Toen we met Emilie en Katy in Antigua waren, vertelde Katy ons dat ze daar ook wel eens graag naartoe zou gaan. Het is wat duur om iedereen mee naar de spa te nemen en daarom maakten we er thuis zelf een. We hadden voetbadjes, handmassages, gezichtsmaskers,… voorzien. Het was een gezellige namiddag met de familie en die oogjes van Katy… die bleven maar blinken!

Morgen (maandag) beginnen we aan onze laatste twee weken in de klas. De tijd gaat opeens zo snel! Het lijkt wel alsof we hier nog maar pas zijn en nu moeten we al bijna naar huis. Ik weet zeker dat ik deze twee weken nog meer van de klas, kleuters en collega’s ga genieten! Ook met de familie staan er nog leuke dingen op de planning. Wat dat allemaal gaat zijn, lees je volgende keer!

Hele dikke zoen en tot snel!

Live your dreams!

 Vrijdagavond hadden we nog een leuke avond met de familie. Voor het avondeten wilde Katy graag nog een ‘toerke’ gaan lopen. Tegen dat snoetje kunnen wij geen nee zeggen, dus trokken we onze sportbroekjes aan. Ook na het eten hadden we nog veel plezier met Katy, Emilie, Naomie en Angie. Iedereen deed gek met heel veel gelach als gevolg. Leuk om onze week op deze manier af te sluiten.

“Live your dreams!” verder lezen

The future of the world is in my classroom today!

Maandag begonnen we weer aan een nieuwe week in onze klas. Ik was nog heel moe en nog niet helemaal beter, maar het deed echt deugd om terug op school te zijn en in de klas te staan. Deze week gaan we werken rond ‘het lichaam’. Op maandag moesten we al meteen onze planning aanpassen. We hadden namelijk enkele activiteiten voorzien waarvoor we moesten lamineren. Eerst deden we dit met een grote rol tape, maar dat was in dit geval geen optie. Pas op dinsdag kon de directeur het lamineermachine, dat we voor de school aankochten, ophalen in Guatemala-stad. Flexibel als we zijn, zochten we andere activiteiten. De kleuters tekenden hun hand over. Bij de ene ging dat al wat beter dan bij de andere, maar wat hadden ze er plezier in. We maakten ook tijd om de kleuters te meten. Wie is de grootste? Welke kleuter is groter? Brandon is sowieso de kleinste van de klas en Hugo Emanuel steekt er hoog bovenuit. Een fijn en rustig begin van onze nieuwe klasweek. “The future of the world is in my classroom today!” verder lezen

Life is short and the world is wide!

 Hallo allemaal!

Ondertussen zijn we weer thuis van onze vakantie en zijn we er weer ingevlogen op school. Onze avonturen van de afgelopen week kan je hieronder lezen.

Op donderdagnamiddag vertrokken we al met de bus richting Antigua. De bus was weer goed bevolkt maar net dat tikkeltje minder druk dan vorige keer (of we zijn het al gewoon geworden, dat kan ook). Eenmaal aangekomen in Antigua namen we een tuk tuk richting ons hotel. Bij het uitstappen zei de chauffeur dat het 100 quetzal was. WAT? In Comalapa betalen we 9Q voor een tuk tuk rit (voor ons drie). Het is niet omdat we blank zijn, dat ze ons hier alles kunnen wijsmaken. Omdat we de prijs in Antigua niet echt kennen, zeiden we dat ons maximum bedrag 15Q was. Dat was niet naar zijn goesting, maar ‘den aanhouder wint’ zeker? Het was wel even schrikken toen we onze boze tuk tuk chauffeur weer tegen kwamen na het avondeten, zeker toen hij ook nog eens onze richting uit kwam gereden. Gelukkig heb ik thuis veel NCIS gekeken 🙂. We verstopten ons achter een auto en liepen weer snel de andere kant uit toen hij ons voorbij was. (Ons avondeten was trouwens ook weer super lekker, eindelijk weer vlees!) “Life is short and the world is wide!” verder lezen

When one teaches, two learn!

De tijd vliegt hier en ondertussen zijn we al aan week 6 hier in Comalapa. Vrijdagmiddag vertrokken we op weekend naar ‘Lago de Atitlàn’. We reden met de taxi naar Antigua om vanaf daar een busje te nemen. Dit was nog even spannend want alle busjes waren al vertrokken. Uiteindelijk vond men toch nog een busje voor ons waarmee we eindelijk konden vertrekken.

“When one teaches, two learn!” verder lezen

Let them be little!

In mijn vorige blogbericht vertelde ik al dat we vorig weekend naar Monterrico zijn geweest. We vertrokken zaterdag om 6 uur ’s morgens met de taxi. We waren wel even geschrokken toen Adalberto ook uit de taxi stapte. ‘Dieje gaat toch nie helemaal meerijden?’ Nee, Adalberto wilde er gewoon zeker van zijn dat alles in orde was. (Ocharme, speciaal daarvoor zo vroeg uit zijn bed gekomen…) Tijdens de rit veranderde onze comfortabele taxi al snel in een sauna, duidelijk een temperatuurverschil! Toen we dachten dat we er eindelijk waren, vertelde de taxichauffeur ons dat we nog met de auto over het water moesten. In zo’n krakkemikkelig, houten bootje. HELP! Hannelore zag het even niet meer zitten maar we hebben uiteindelijk goed gelachen en genoten van het mooie uitzicht.  “Let them be little!” verder lezen