Let them be little!

In mijn vorige blogbericht vertelde ik al dat we vorig weekend naar Monterrico zijn geweest. We vertrokken zaterdag om 6 uur ’s morgens met de taxi. We waren wel even geschrokken toen Adalberto ook uit de taxi stapte. ‘Dieje gaat toch nie helemaal meerijden?’ Nee, Adalberto wilde er gewoon zeker van zijn dat alles in orde was. (Ocharme, speciaal daarvoor zo vroeg uit zijn bed gekomen…) Tijdens de rit veranderde onze comfortabele taxi al snel in een sauna, duidelijk een temperatuurverschil! Toen we dachten dat we er eindelijk waren, vertelde de taxichauffeur ons dat we nog met de auto over het water moesten. In zo’n krakkemikkelig, houten bootje. HELP! Hannelore zag het even niet meer zitten maar we hebben uiteindelijk goed gelachen en genoten van het mooie uitzicht. 

 

Eenmaal aangekomen kregen we onze kleine bungalow toegewezen, super schattig en met hangmat! Snel die lange broek omwisselen in een short en we konden er weer tegen. In Monterrico werd het zo’n 37 graden, en wij in Comalapa al maar puffen. Dit weekend hadden we echt genoten. We zijn veel gaan eten (lees: heel veel papas fritas), gaan zwemmen in de zee en in het zwembad, bootje gaan varen (inclusief prachtig uitzicht),… Al was het hoogtepunt toch wel ons bezoek aan het ‘tortuguerio’. Hier konden we kleine schildpadjes vrijlaten. Deze waren super schattig en zwemmen nu vrolijk rond in de zee. Vlak voor we naar huis gingen, gingen we nog snel iets eten. Maar toen Hannelore en ik ons hoofdgerecht op hadden, bleek onze maag nog lang niet vol te zijn. We besloten dan maar om nog twee spaghetti ’s te bestellen (ja, nog een tweede hoofdgerecht). Dieje meneer keek wel raar maar wij met onze ‘mucho hambre’ kregen daarna wel een iets voller bord dan ervoor. Achja, daar komen we waarschijnlijk toch nooit meer terug. Na opnieuw een lange rit van iets minder dan vijf uur, kropen we op zondagavond meteen ons bed in. Maandag begonnen we namelijk aan ons eigen klasje met de 5-jarigen.

Maandagochtend besloten we om op tijd naar school te gaan. Ons plan was om vorige week de klas klaar te zetten, maar zoals altijd verloopt niets hier volgens plan. Toen we aankwamen op school, bleek zelfs dat er nog een andere klas (preprimaria of kleuterklas) in deze klas les had. De kleuters werden daarom in het midden van de les, van lokaal verhuist en kinderen van andere klassen werden ingezet om tafels naar beneden te sleuren. Ja, het kan hier allemaal! Eenmaal de verhuis achter de rug was en onze kinderen binnen kwamen, konden we aan onze eerst klasdag beginnen. We hadden enkel tafeltjes en wat speelgoed en knutselmateriaal. De school had namelijk beslist om de meubels op dinsdag te laten leveren (ja, als ons klasje al twee dagen bezig is). Maar moeilijk gaat ook! We maakten er het beste van en het was een geslaagde eerste dag.

In de namiddag wilden Hannelore en ik op school eindelijk onze blog online zetten aangezien dit vrijdag niet kon door de harde wind. Maar doordat alles was uitgevallen, werkte de wifi op school nog steeds niet en ook thuis konden we geen verbinding maken via onze laptop. We besloten dan maar om een internetcafé op te zoeken met wifi die werkt (want dat is hier ook geen garantie).  Uiteindelijk gingen we nog even naar school om ons klasje toch al wat gezelliger te maken. We hingen onze aanwezigheidsboom, de verjaardagskalender en de weekkalender op. Ons klasje zag er al meteen veel beter uit. Maandagavond speelde ik na het eten nog memory met Katy. Je moet ze wel in ’t oog houden, want valsspelen durft ze wel.

Op dinsdag gingen we naar school met toch een vervelend gevoel. We hadden nu wel ons eigen klasje, maar de kinderen van de preprimaria zaten nu met z’n allen in één veel te klein klasje. Als juf zou ik dit helemaal niet fijn vinden en dit twee maanden volhouden is ook niet te doen. We mailden Gust hierover en besloten om toch eens met Adalberto te gaan praten. Ook hij gaf uiteindelijk toe dat het zo niet echt verder kan en we stelden voor om toch ons klasje in de namiddag te laten doorgaan zodat de kinderen terug in hun eigen klas konden. Voor het België-Guatemala verschil in de klas, zouden we dan nog wel een oplossing zoeken. Uiteindelijk zei Adalberto dat hij een beter idee had en dat één van de juffen met haar klas in de voormiddag les moet geven en de andere juf en kinderen komen dan in de namiddag naar school. Ook een oplossing al waren wij niet meteen overtuigd. Wat met de collega’s van de juf en de vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen? We besloten om eens te overleggen met de twee juffen en Adalberto en naar hun mening te vragen. Voor de ene juf was het geen probleem om in de namiddag te komen. Omdat wij ons wel schuldig voelden, zijn we nog een paar keer gaan vragen of het echt in orde was. We gaan ook zeker nog een cadeautje kopen voor de twee juffen om hen te bedanken. Nadat dit opgelost was, konden we weer aan de slag in ons klasje.

Op dinsdagnamiddag hadden we een huiswerkklas gepland. Wel even spannend of er kindjes zouden zijn. De huiswerkklas is namelijk voor kinderen van de preprimaria en primaria (of kleuterschool en eerste leerjaar) en de kinderen moeten hiervoor terug komen in de namiddag (ze hebben enkel in de voormiddag les).  En ja hoor, twee kinderen stonden te wachten. Hannelore en ik gingen met hen aan de slag terwijl Charlotte met de Cheque naar de bank trok om het geld dat we van Herentals kregen (om ons klasje in te richten) af te halen. Nadien ging ze met Andrea ook nog wat inkopen doen. Nadat onze kindjes weer naar huis waren en Charlotte en Andrea terug waren, konden we eindelijk onze klas inrichten met hoeken zoals wij kennen in België. We hebben nu een zithoek, autohoek, poppenhoek, puzzelhoek en knutselhoek. Benieuwd wat de kinderen er van gaan vinden. Dinsdagavond speelden we na het eten nog uno met Sonja en Katy. Charlotte had deze meegebracht vanuit België. Opnieuw een gezellige avond met een deeltje van de familie.

Op woensdag werkten we in de voormiddag zoals vanaf nu elke dag in onze eigen kleuterklas. Met onze nieuwe inrichting (zoals wij die kennen in België) verliep het allemaal veel vlotter en hadden we ook een beter overzicht. Zowel Adalberto als Lidea en Ana (allemaal directie) kwamen even langs om te kijken en vonden dat we goed werk leverden. Lidea nam ook even de tijd om met ons te praten over de verschillen in de klassen tussen België en Guatemala. Zelf vindt ze dat het onderwijs hier in Guatemala dringend moet verbeteren en ze toonde dan ook veel interesse in de tips die we gaven. We vertelden dat vooral het ‘al spelend inoefenen’ en herhalen heel belangrijk is. Je leert niet tot tien tellen door een keer alle cijfers in je schriftje op te schrijven.

In de namiddag bleven we thuis. Tijdens ons weekendje in Monterrico had ik moeilijkheden met ademen door een geblokkeerde wervel. We hadden Teresa een berichtje gestuurd om te vragen of ze een kinesist kon regelen. Deze kwam op woensdagnamiddag naar ons thuis omdat ze hier in Comalapa geen praktijk heeft. Volgens haar had ik wat te lang gewacht, heel mijn rug zat vast. Maar met een kleine tien euro is dit weer verholpen en kan ik er weer even tegen.

 

Op donderdagvoormiddag werkten we met de kleuters vooral rond de aantallen,… en speelden we spelletjes. We namen ook de tijd om even met hen naar de speeltuin te gaan, tijdens de speeltijd mogen ze hier ook spelen, maar dan zijn er veel grote kinderen. De kinderen genieten hier echt van! Tijdens de middag gingen we snel naar huis om te eten en dan weer met den tuktuk naar school te vliegen. Onze klas duurt tot 12u30 en om 14u moesten we terug op school zijn. (Wandelen naar huis is nog steeds zo’n klein half uur). Normaal hadden we in de namiddag een jeugdbewegingnamiddag, maar er waren geen kinderen. Dit vonden we niet zo erg aangezien we het wat te veel vonden. We hebben besloten om onze jeugdbeweging te laten vallen en in de plaats leerlingen te helpen die graag een kaartje naar hun meter of peter in België sturen.

We botsten vandaag nog op een probleempje waar we nog niet aan gedacht hadden. De kledij van de kinderen. Tijdens het spelen in de speeltuin,kwam de rok van Gloria (één van onze kleuters) los. We zouden dat wel even terug fixen… niet dus. Hier is zo’n rok gewoon een lange doek die je omwikkelt en met een riem vast trekt. We deden ons best maar die arme Gloria kon haar beentjes niet meer vooruit zetten, laat staan klimmen (er was duidelijk iets mis gegaan). Ik besloot dan maar hulp te gaan vragen aan ons Teresa, die natuurlijk plat van het lachen. Maar ik heb goed opgelet en weet nu ongeveer hoe het moet. Misschien volgende week thuis toch maar wat oefenen met ons Katy.

 

Op vrijdag was het weer heel gezellig in ons klasje. We leerden de cijfers met plasticine en maakten leuke maskertjes. Hier en daar nog wat traantjes, maar dat is zo weer over. Wij genieten volop van ons klasje en onze kleuters!

Deze week kreeg ik ook te horen dat Karin een petekindje van hier heeft gekregen. Echt super leuk! Ook mama en papa gaan haar voorbeeld volgen en een kindje van hier ondersteunen. Ik ga proberen om deze kinderen thuis nog te gaan bezoeken en genoeg foto’s te maken van hen. Zelf gaan wij ook nog op zoek naar een petekindje voor onszelf. Ik kijk er al naar uit! Wil je ook helpen? Hier kan je meer informatie vinden;  http://www.mayakind.be/inhoud/helpen.

En om de week af te sluiten nog een grappig voorvalletje van deze week. Ons Teresa (die van de bib) doet haar best om wat woordjes Nederlands te leren. Een van haar eerste woordjes was ‘hondendrol’ (ja, de straat ligt er vol van, ik kan er ook niets aan doen). Teresa ging ons laten zien waar we het best konden gaan joggen. We moesten volgens haar wel oppassen voor de ‘hondendrollen’ want als je die al lopend passeert, komen ze achter je aan… HU? WAT? Oeps, Teresa had het woordje ‘hondendrol’ met het woordje ‘hond’ verwisseld. HILARISCH!

Zo, wij zijn weeral klaar om op weekend te vertrekken! En zoals gewoonlijk, meer daarover in mijn volgende blogbericht! (Voor meer foto’s kan je ook nog steeds op mijn facebookpagina terecht!)

Abrazo y besos! xxx

Elien