Zaterdag vertrokken we vroeg met de taxi naar Monterrico. Adalberto had den taxi geregeld en hij was er om 6u ook bij om ons op te pikken en ons te verzekeren dat ne goeie en veilige chauffeur was. Na den directeur terug af te zetten aan z’n huis reden we verder. De rit ging goed. Opeens stopte de weg en kwamen we aan water en de enigste optie was: met den auto, op den boot, op het water. Ik heb het er al ni mee & toen ik diejen boot zag… Achja, grenzen verleggen?
Al bij al viel ’t goed mee en we zijn niet gezonken. Onderweg voelde je het steeds warmer worden. Zonder airco, geen pretje zenne! In Monterrico konden we meteen in ons hutje en gingen we wat op verkenning aan ’t strand. Marieke had vertelt dat we daar schildpadjes konden vrijlaten. Er waren er nog enkele dus hebben we dit ook gedaan. Super toffe ervaring en zo steunden we ook het project. Voor de rest hebben we de zaterdag gegeten, aan ’t zwembad gelegen, gegeten, gedronken, ge-relaxed, … dan zijn we nog met een houten bootje gaan varen tussen de mangroves. Ook heel schoon en rustgevend met die avondzon. Echt opnieuw genieten. ’s Avonds nog iets gaan eten en ons heeeel efkes aan een danske gewaagd! Maar wat een hitte man. Dat kon ik niet zo lang volhouden. De nacht zelf viel goed mee. We hadden erger verwacht met zo’n muskietennet rond ons en met die hitte.
Zondag genoten we van de wilde zee. Eerst niet goed in de golven durven, er dan toch in gaan, bikini bijna kwijt, gekatapulteerd op ’t strand, zand in de broek, niet meer recht kunnen van ’t lachen… In de namiddag hebben we nog wat aan ’t zwembad genoten, gegeten en ’s avonds rond 16:30u dan maar (weer) gaan avondeten voor we in den taxi stapten. Elien en ik aten twee hoofdgerechten… we hadden echt ‘mucho hambre’. Diejen ober maar lachen. Daarna terug naar huis, wel via een kortere weg en niet langs ’t water. Ik voelde me niet veilig in da Guatemalteeks verkeer in den donkere. Toch geen aangenaam ritje. Maar we hebben dat weekend echt genoten, genoten en nog eens genoten.
Maandag startte onze klas op. We waren benieuwd of er kinderen zouden zijn. De juf en kinderen die in een klas zaten moesten door ons nieuwkomend klasje naar de andere klas. Die zaten dus ineens met 50 in één klas en 2 juffen. Daar voelden we ons heel schuldig over. Ik zou het zelf niet graag hebben. Wij hadden 12 kindjes voor den eerste dag. Niet slecht! We hebben ze vooral veel laten spelen. Ook al een beetje uitgelegd aan de ouders die er waren dat we gaan werken zoals in België en dus spelenderwijs te werk gaan. In de namiddag zwierde Elien en ik onze late blog van vorige week er nog op en gingen we onze klas al wat verder ‘aankleden’: weerkalender, aanwezigheidskalender, dagen van de week, de maanden + verjaardagen,… Trots dat we der op zijn!
Aangezien we ons schuldig voelden tegenover de twee andere juffen hadden we dit ook gemaild naar Gust. Hij zei ook dat dit niet kon en hij vroeg ons flexibel te zijn. Hij had zelf ook gemaild met Adalberto maar door defecte wifi had Adalberto deze nog niet gelezen. We zijn toen zelf dinsdagmorgen met Adalberto gaan praten om te zeggen dat het zo niet verder kan voor die andere twee juffen. Dit hadden ze zelf ook al ingezien. We hadden dus voorgesteld om zelf naar de namiddag te ‘verhuizen’ en dan les te geven. Dit was praktisch niet zo handig aangezien onze inrichting helemaal anders is dan die van hier. Toch vonden we dit geen probleem en zagen we het zitten om dit keer op keer aan de kant te zetten en terug op te bouwen. Adalberto had het andere plan om een juf van preprimaria naar de namiddag te zetten met haar kindjes. Dit omdat het praktisch beter haalbaar was en omdat de ouders het ook goed vonden. Om er zeker van te zijn dat deze juf Brenda dat niet erg vond, zijn we toch even gaan samenzitten met de twee juffen van het preprimaria en Adalberto. Voor juf Brenda was dit geen probleem. We hebben het duizend keer gevraagd en hopelijk is het ook echt waar dat het geen probleem is. We kochten haar alvast een cadeautje, aangezien het enorm lief is dat ze dat voor ons wil doen. Het was dus weer een chaotisch voormiddagje, maar ook dit is weer gelukt! We hadden trouwens al 16 kindjes! Beetje bij beetje komen we er.
In de namiddag was het ‘huiswerkklas’. Dit is voor kindjes van de kleuterklas en het eerste leerjaar die moeilijkheden met iets hebben en graag hulp willen. We hadden al twee kindjes uit het preprimaria. Daar werkten we mee aan dingen die de ouders graag wilden. Voor de rest bereidden we ons ochtendritueel voor, ging Charlotte met Andrea vele dingen halen voor onze klas en richtten we de klas verder in.
Woensdag hadden we nog wat meer kinderen. 18 in totaal nu. Ons klasje kreeg echt vorm. Deze week hadden we ons voorgenomen om de kindjes vooral te laten wennen aan ons en veel vrij te laten spelen. Een themaloze week! We hadden wel enkele keuzeactiviteiten om te kijken wat ze al kunnen. Ze kunnen niet zo veel tegenover onze vijfjarigen in België. Dat is normaal want ze gaan ook niet naar school. Ons ochtendritueel probeerden we ook al eens uit. De kleuters hangen hun appeltje met hun symbool in de boom, we zingen een ‘buenos dias’ liedje, een ‘dias de la semana’ liedje en dan kijken we ook nog naar het weer. Een beetje gelijk in België, want we hebben ook een kindje van de dag. Ook speelden we al enkele kringspelletjes! Onze klasdag loopt van 8:30u tot 12:30u. Den tijd vliegt dus. Directrices Lidea en Ana en ook directeur Adalberto kwamen eens een kijkje nemen. Al een chance allemaal op een ander tijdstip. Lidea vertelde ons dat het een hele mooie manier van werken is en ze weet ook dat het onderwijs hier beter kan. Ik vind dat al een mooi begin. Dat zij als directrice dit beseft en wel achter onze manier van werken staat. Ook Adalberto en Ana vonden het goed. We gaan in april de leerkrachten van preprimaria en misschien ook die van het eerste leerjaar uitnodigen om te komen kijken naar hoe onze werking is. Met een beetje geluk zien ze het goede er allemaal van in. We ‘plastificeren’ ook al onze spelletjes zo dat we die kunnen achterlaten. We gaan deze ook toelichten en korte handleidingen bij steken. Plastificeren gebeurt hier ni gelijk bij ons ze, dat is hier een groot werkske. Met nen dikke plakband de voorkant en achterkant beplakken. Ja, ‘t leven is niet altijd zo simpel! Misschien toch maar is op zoek naar een lamineertoestel.
Woensdagnamiddag moesten we niet naar school, want de kinesist kwam voor mij en voor Elien. Beide voor onze rug. We maakten van de gelegenheid gebruik om nog eens te douchen. Da’s hier zo toch een momentje van geluk, ook al stelt den douche niks voor en houd ik men slefferkes toch maar aan om er in te gaan staan.
Donderdagvoormiddag was het weer klasdag. Soms spelen we trouwens ook een halfuurtje in de speeltuin aangezien ons klein petotters daar niet goed in durven als het speeltijd is. Ze genieten daar echt van. Al was er daarstraks wel eentje met haar hoofd gebotst. Ik op zoek naar ijs, hadden ze niet en dus maar wat ijsjes op haar hoofd gelegd. Ook zo ne rok/doek van hier terug vastmaken bij de kleuters is geen lachertje: moeten we nog op oefenen! Weer een voormiddag die vloog!
Donderdagnamiddag hadden we voorgesteld om een ‘jeugdbeweging’ op te richten. Er waren echter geen kinderen. Maar aangezien het wel zware dagen worden met al die activiteiten hebben we voorgesteld om dit te laten vallen. Adalberto vond dat precies niet erg. We gaan in de plaats af en toe kinderen helpen die graag brieven willen schrijven in het Nederlands naar hun peetouders. Ook juf Brenda die nu in de namiddag staat kunnen we helpen met bv Engels te geven aan de kleuters.
Deze voormiddag was ’t weer een dagje in de klas: maskers maken, nog wat oefenen op de getallen, spelen met de auto’s, spelen met het keukentje,… We beginnen de kinderen te kennen en ook de kinderen lijken zich enorm goed te voelen! Da’s plezant om deze toch wel hectische en vermoeiende week mee af te sluiten.
Wat ik deze week heb geleerd?
‘Op het pad van kleine stapjes, worden grote dromen waar’
en daar sluit ik graag deze chaotische, maar supermooie week mee af.
Dit weekend trekken we er weer op uit
(is ’t weeral weekend? We zijn juist terug!)
We gaan naar lago de Atitlan! De verhalen krijg je uiteraard nog te horen en de foto’s nog te zien!
Als allerlaatste veeeeel succes aan alle chiroleden, oud-leden en uiteraard ook aan de leiding! Maakt er een schoon kiekerijdenweekend van! Dat de beste mogen winnen!
Dikke zoenen en nen hele dikke knuffel
Ik mis jullie xxxxx
Hannelore