Vorige week vrijdag zouden Hannelore en ik nog wat huisbezoeken doen in de voormiddag zodat we in de namiddag met drie naar Rio Dulce en Belize konden vertrekken. Net nadat we onze blogs klaar hadden, werd Hannelore heel ziek. Het leek erg op wat ik tijdens onze vorige vakantie had en dus besloot ik om Lidea te gaan halen. Zij begon meteen de buik van Hannelore te masseren net zoals de dokter in Tikal dit bij mij deed. Lidea leek er heel wat van te kennen en na een tijdje ging het al een beetje beter. Omdat we zo niet naar Rio Dulce konden vertrekken, belde ik de taxi af. Uiteindelijk kreeg Hannelore vrijdag verplichte rust en hadden we nog een gezellige avond met de familie.
’s Nachts werd ik plots ook weer ziek. Weer hetzelfde als de vorige keer en dus dezelfde klachten als Hannelore. Daar lagen we dan met z’n twee. Gelukkig had ik deze keer wel mijn antibiotica bij de hand en waren we nog thuis zodat we eerst konden uitzieken. Uiteindelijk deden we zaterdag niets anders dan in bed liggen. Ondanks dat ik zaterdag de hele nacht in bed lag, had ik voor het eerst echt heel goed geslapen. Dat mocht ook wel eens na 2,5 maand. Ik voelde me weer helemaal beter en kon even de hele wereld aan.
Zondagvoormiddag ging ik nog met Hannelore naar de bank en de winkel. Aangezien we zaterdag enkel ons bed gezien hadden, deden de frisse lucht en het zonnetje ons echt goed. We kochten nog wat drinken en aardbeien en hebben ons dan even op het pleintje aan de kerk gezet, heel gezellig! We kwamen ook enkele kleuters uit onze klas en Teresa tegen. Heel leuk want zo voelen we ons hier nog meer thuis. Tijdens de middag trokken we met de familie naar het veldje achter ons huis. Daar gingen we barbecueën met de hele familie. Het was heel lekker en gezellig en ook de kinderen (zowel de kleine als de iets groteren) hadden hun bezigheid. Met een groot touw hadden ze een kabelbaan gemaakt en ook met een grote berg zand amuseerden ze zich te pletter. We wilden graag nog een familiefoto maken maar toen de drank boven gehaald werd, veranderden de plannen. De mensen hier kunnen niet zo goed tegen de drank, of kennen hun grenzen niet. Meteen werd ook duidelijk waarom we van de familie en de school ’s avonds niet alleen over straat mogen wandelen. Deze week doen we nog een nieuwe poging voor een familiefoto.
Maandagochtend vertrokken we heel vroeg met de taxi richting Puerto Barios om van daaruit met de boot naar Punta Gorda in Belize te reizen. Van daaruit namen we nog een bus naar Placencia. Het was al donker toen we aankwamen in ons hotel maar het uitzicht was prachtig! We genoten nog van een lekker maaltijd aan het water en van onze kamer. We hadden een hele grote kamer met een groot, zacht bed (alsof je op een wolkje lag) en een zalige douche!
Dinsdag kon ik voor één keer gemakkelijk uit mijn bed. Meteen toen ik wakker was, besloot ik om op het terras te gaan genieten van het uitzicht maar dit hield ik niet lang vol. Ik deed snel mijn kleren aan en ging met Hannelore al naar beneden. Even in de hangmat van de warme ochtendzon genieten. Amai, ik zou daar kunnen gaan wonen!
Na het ontbijt ging Charlotte duiken en Hannelore en ik vertrokken met een boot naar een eilandje in de zee. Ranguana Caya, echt een klein paradijs! Helblauwe zee, palmbomen,… we wisten niet waar eerst kijken. We waren met een groepje van 12 mensen naar het eiland gegaan en waren ook de enige die er die dag naartoe zouden komen. Het is geen groot eiland (na drie minuten verkennen waren we overal al geweest) dus het was echt leuk om met zo weinig mensen te gaan. In de voormiddag gingen we snorkelen. Onze gids liet ons precies naar België zwemmen maar het was echt de moeite waard! We zagen een gigantische krab (waarvan ik eerst dacht dat het een octopus was… oeps, nog ne keer goed kijken dan!) en daarna zwom ik opeens naast een rog! Ik dacht zeker dat ik bang zou zijn van al die grote (en kleine) vissen, maar ik vond het echt fantastisch om te zien. Jammer genoeg hadden we geen onderwatercamera en konden we geen foto’s maken. Na het snorkelen was het etenstijd. Niet echt lekker, maar daar trek ik me al lang niets meer van aan… Gewoon opeten! Na het eten was het tijd om even te zonnen en niets te doen. Al bleek ‘niets doen’ toch moeilijker dan gedacht want voor we het wisten stonden we op ons paddleboard. Ik dacht dat ik hier nooit op zou kunnen blijven rechtstaan maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit want ik ben exact NUL keer in het water gevallen. Wat was ik fier op mezelf! Zelfs onze leraar (den beste van de hele wereld) heeft een flinke totter gemaakt. De start was iets moeilijker… door de golven gingen we steeds verder en verder weg van het eiland. Na een tijdje leek het alsof Hannelore wel vooruit geraakte en dat ik ter plaatse bleef hangen. Volgens onze leraar was het Hannelore die ter plaatse bleef hangen en ging ik alleen maar achteruit… (oeps, even die spierballen boven halen…). Na een tijdje hadden we het goed onder de knie en hadden we de tijd van ons leven! Het was echt een super leuke dag en zeker voor herhaling vatbaar!
Woensdag hielden we een rustige dag. In de voormiddag lagen we aan het strand en in de namiddag verhuisden we naar het zwembad. Tot nu toe was ik nog niet echt verbrand geweest, maar Elien Driesen drie maanden in de zon zonder te verbranden? Het moest er nog eens van komen… woensdag had ik weer een mooi rood kleurtje (achja, dan heb ik dieje aftersun toch niet voor niets meegesleurd). Woensdagavond bracht de taxichauffeur ons naar de luchthaven van Placencia. Van daaruit zouden we het vliegtuig nemen naar Punta Gorda. Op de heenweg deden we dit traject met de bus, maar dan ben je weer veel langer onderweg. Eenmaal aangekomen op de ‘luchthaven’ moesten we wel even lachen. De luchthaven is even groot als onze slaapkamer in ons gastgezin en er werken maar enkele mensen. Wij waren ook de enige die stonden aan te schuiven om een vliegtuig te nemen. Als een vliegtuig hier wil opstijgen of landen, moeten de auto’s even stoppen aangezien de weg en de landingsbaan een deel overlappen. Het vliegtuig zelf was ook een hele ervaring. Er konden maar een paar mensen in en rechtstaan gaat daar ook niet. Een hele ervaring maar na 15 minuutjes stonden we al in Punta Gorda.
Donderdagochtend namen we de boot van Belize naar Guatemala. Opnieuw moesten we aanschuiven voor een stempel (we zouden niet willen dat er iets mis gaat en dat we niet meer terug naar België mogen!). Toen we even later op onze boot stonden te wachten, begon het opeens te regenen. Niet zo maar regenen maar echt een stortbui die uit het niets kwam. En toen moesten we nog met ons bootje over de zee… Met onze reddingsvest aan en bedekt met plastiek, konden we uiteindelijk toch vertrekken. Eenmaal aangekomen in Guatemala kwam meteen de zon er weer door en was het al snel 33 graden. Daar zaten we dan in onze taxi of rijdende privésauna. Na enkele uren rijden, besloten we aan onze goede vriend ‘de taxichauffeur’ (ja, hij brengt ons altijd overal naartoe!) te vragen of hij even bij Mc Donalds kon stoppen. We trakteerden hem dan ook maar ineens op wat kip met frieten en konden er dan weer even tegen tot in Antigua.
We gingen al vaker naar Antigua, maar deze keer was het echt gekte! Het was super druk (het is hier deze week Semana Santa) en door de vele processies was het overal aanschuiven. We waren dan ook blij als we ’s avonds in ons bed lagen. Ook dit was gewoon bij mensen thuis aangezien alle hotels en hostels volzaten.
Vrijdagochtend spraken we met de familie af op het plein in Antigua. Samen keken we nog naar processies die voorbij kwamen en naar de tapijten die gemaakt worden in de straten. Het is leuk om te zien hoe deze gemaakt worden en er zitten soms echt hele mooie dingen tussen! De rest van de dag keken we nog naar processies, aten we een beetje en hielpen we familie van ons mama in haar kraam op de markt. ’s Avonds besloot de familie om even naar het huisje te gaan waar we zouden gaan overnachten. David moest namelijk om drie uur ’s nachts meelopen in een processie en wilde nog even rusten. Hannelore, Charlotte en ik besloten om in Antigua te blijven en al wat te gaan eten en drinken. Naomie ging ook met ons mee. Om 22u wilden we terug afspreken met de familie maar door de drukte was het niet mogelijk om te bellen. En begin maar eens vijf kleine mensen te zoeken in een super drukke stad! Da’s niet simpel maar uiteindelijk hebben we elkaar terug gevonden. We keken opnieuw naar processies die passeerden en gingen dan wachten totdat David ook moest meelopen. Ik was zo moe en kon mijn ogen niet meer open houden. Ik heb dan maar in het midden van het plein op de grond een dutje gedaan. Uiteindelijk zijn we dan naar het huisje gegaan waar we zouden overnachten en daar sliepen we met vier op de grond. Het is eens iets anders dan dat zalige bed in Belize. David stapte de hele nacht met de processie en ging niet slapen, hij liever dan wij!
Op zaterdag stelden we voor om de familie te trakteren op een ontbijt bij Café Condesa. Hier komen we vaker en het eten hier is super lekker! De familie was onder de indruk van het restaurant en het eten. Het is duidelijk dat ze het niet gewoon zijn om op restaurant te gaan. Rond de middag was het tijd om weer naar huis te gaan. Eenmaal aangekomen thuis was het tijd om wat te rusten en om al wat aan onze blog te typen. Na die twee vermoeiende dagen sliep ik eindelijk nog eens goed.
Zondag na het ontbijt vertrok ik richting school om te skypen met mijn familie. Op school is de wifi beter en zo proberen we ook thuis wat te besparen op het internet. Charlotte ging niet mee en Hannelore was al op school om haar blog te typen. Natuurlijk reden net vandaag de tuktuk’s niet en die hele afstand naar school alleen stappen is ook maar saai. Daarom besloot ik om halverwege even binnen te springen bij Teresa. Die ga ik echt nog missen als ik terug in België ben, zo een lieveke! Na het skypen gingen Hannelore en ik nog naar de markt om groenten te kopen. We beloofden de familie om soep te maken, maar voor 24 personen heb je heel wat groenten nodig. We zorgden meteen voor entertainment toen we stonden te sukkelen met onze zakken. We snappen nu wel waarom de mensen hier alles maar op hun hoofd zetten. We stopten ook nog even bij de bakker en namen (bijna) alles (twee grote zakken vol) mee voor 21 quetzal. Omgerekend is dit ongeveer een dikke 2,5 euro, de prijzen hier blijven ons soms verbazen. Eenmaal thuis aangekomen begonnen we aan onze tomaten-groentesoep. Zowel wij als de familie genoten van de lekkere soep.
Na de soep was het tijd voor onze spa. Toen we met Emilie en Katy in Antigua waren, vertelde Katy ons dat ze daar ook wel eens graag naartoe zou gaan. Het is wat duur om iedereen mee naar de spa te nemen en daarom maakten we er thuis zelf een. We hadden voetbadjes, handmassages, gezichtsmaskers,… voorzien. Het was een gezellige namiddag met de familie en die oogjes van Katy… die bleven maar blinken!
Morgen (maandag) beginnen we aan onze laatste twee weken in de klas. De tijd gaat opeens zo snel! Het lijkt wel alsof we hier nog maar pas zijn en nu moeten we al bijna naar huis. Ik weet zeker dat ik deze twee weken nog meer van de klas, kleuters en collega’s ga genieten! Ook met de familie staan er nog leuke dingen op de planning. Wat dat allemaal gaat zijn, lees je volgende keer!
Hele dikke zoen en tot snel!