Schatjes van patatjes

Dag schatjes van patatjes! Hier weer een blogberichtje voor jullie. De voorlaatste vanuit hier, Comalapa! Zo gek!

Ik had jullie al verteld dat we op zondag soep gingen maken en een SPA gingen houden. Dit was beide erg goed gelukt. Iedereen vond onze tomaten-groenten soep erg lekker! Goed dat we twee grote potten hadden gemaakt zodat we er super veel van konden smullen.

Hierna hadden we dus onze SPA gehouden. Echt een super idee! Toen ik naar Guatemala vertrok had ik klei maskertjes mee om eens een spa-avondje voor ons eigen te houden. Dit kwam er maar niet van dus hebben we ze goed kunnen gebruiken voor onze familie. Eerst kreeg iedereen een voetbadje met terwijl een maskertje. Ook gaven we iedereen nog een handmassage er bij. Iedereen genoot een voor een. Het zicht was geweldig. Iedereen zat zo naast elkaar! Na de spa had ik iedereen nog een voor een geschminkt als echte diva’s. Dit was maar voor even want de helft moest gaan voetballen. Enkel de jeugd kon er niet genoeg van hebben. Ze zagen helemaal wit van al de highlighter! Ge-wel-dig! Achteraf had Naomi mij ook geschminkt. Hier enkele fotootjes van onze toppers!

Op maandag zijn we begonnen met het thema ‘rupsje nooit genoeg’. Dit is een diertje dat iedere dag super veel fruitjes en snoepjes eet tot hij een cocon en er achter een vlinder wordt. Met de kindjes kan je hier zoveel over doen. Dit was ons eerste prentenboekje voor de kinderen. In Guatemala heb je geen prentenboekjes waardoor de kinderen ons op het begin nogal raar bekeken. Ondertussen vinden ze het super leuk waardoor we het verhaaltje al 6 keer hebben verteld. Onze activiteiten gaan dus steeds rond rupsjes en fruitjes maar dan vaak met cijfertjes en tellen. Dat vinden de kinderen het interessantste om te leren. Zo proberen we zo ervaringsgericht mogelijk te werken. Hier enkele foto’s van activiteiten.

Na de speeltijd stond ik nog eens alleen in de klas want elien en hannelore gingen nog enkele gezinnen thuisbezoeken. Ooh ik hou er echt van om alleen met deze dropjes in de klas te zitten. Ik voel me zo anders als ik alleen als leerkracht in de klas ben. Hier bedoel ik helemaal niet mee dat ik het niet leuk vind met twee andere leerkrachten in de klas te staan, maar ik mis soms gwn mijn eigen manier van lesgeven.

Op dinsdag heb ik gevochten met het plastificeermachine. Het probleem was dat het plastiek er in was verdraait waardoor je het er niet meer uit kreeg.. Na enkele worstelingen ben ik maar naar Adalberto gegaan voor een betere schroevendraaier. Daar heb ik het met hen hulp er uit gekregen door heel de machine uit elkaar te moeten vijzen.. Man man man.. En daarna terug helemaal in elkaar te vijzen.. Hmmm.. Na enkele sneeën is hij jammer genoeg toch uiteindlijk gewonnen met vechten… De rollen van het toestel wouden niet meer draaien waardoor het papier niet meer verder gaat.. Verdomme seg! Stomme machine!

In het klasje hadden we die dag weer leuke activiteitjes gedaan. Samen hadden we verlopen wat rupsje nooit genoeg iedere dag at. Met de materialen dat ik mee had van thuis kregen we een mooi overzicht hierover.

Marie (moeder van Darling en Chino, dochter van ons moeder) had beloofd dat ze voor ons die avond pannenkoeken met bananen en chocolade zou maken. Deze waren overheerlijk! Jammer kreeg ik er maar twee op.. Men honger komt maar niet.. Zelfs niet voor dit lekkers.. In de plaats heb ik Marie een klein liedje aangeleerd. Het wandellied van een hoed ne stok een paraplu.. Maar dan natuurlijk in Spaans. Dit gaat ze gebruiken voor haar kindjes in de klas. Jaja, zij is ook leerkracht maar dan in een andere school.

Op woensdag was het weer werkendag. De kinderen hadden het erg druk met schilderen en tellen. De kinderen bekijken materialen en dieren echt op een andere manier.. Heb je ooit al eens een kind een vlinder zien tekenen via een zijaanzicht… Niet dus..

De familie die ik vanaf september zal steunen is me erg dankbaar. Ze geven me bijna dagelijks wel fruit of tekeningen. Deze dag kreeg ik dit prachtig schilderij. Het is een afbeelding van een straat in Antigua. Allemaal wel super en lief maar hoe ga ik dit meekrijgen op het vliegtuig.. hmm.. Ook hebben ze het geld zelf nodig, dus voel ik me soms wat slecht dat ze dit voor mij uitgeven.. Ik ben hier hun madrina, en zij niet die van mij.. Ik zal maar al eens goed nadenken wat ik als afscheidscadeau kan kopen.

Op donderdag hebben we gewoon nog wat verder gewerkt rond rekenen en schrijven. Deze kinderen willen zoveel leren. Doordat mijn Spaans nu echt wel verbeterd is heb ik echt wel een goede band met de hen. We maken steeds zoveel plezier met elkaar. Ze bloeien allemaal een voor een open. Wat hou ik toch van deze schatjes! Natuurlijk heb ik super veel selfies getrokken met hen, ik zou ze nooit willen vergeten.

Teresa, een super goede vriendin van ons heeft deze week een uitlegje gegeven over haar werkleven. Ze werkt dagelijks in de school, maar werkt hierachter ook enkele avonden in een apotheker. Allemaal om haar studies te kunnen betalen dat ze dan ook nog op zaterdag doet. Deze meid is stapelgek, wat moeten we allemaal trots zijn op haar! Maar deze week zat ze een beetje door.. Het werd haar wat te veel.. Studies kosten hier echt wel veel geld waardoor ze nog steeds niet genoeg verdient om dit te kunnen betalen. Ze had het idee om te stoppen. Toen we dit hoorde waren we erg verschoten en willen we meteen hier een oplossing voor vinden. Teresa is net een meid dat verder wilt gaan en het stereotype wilt doorbreken. Dit heeft Guatemala meer nodig.. Misschien komen ze zo meer de armoede doorheen en kunnen de mensen op een juiste, betere manier leven. We zien haar zo graag!

Gisterenavond (donderdag) hoorde ik plots Katy gillen in het huis. ik was erg geschrokken en liep meteen naar haar toe. Ze werd gebeten door een tijgermug.. met andere woorden de mug dat het ZIKA virus doorgeeft.  Ik ben al heel wat muggen gewoon maar dit was geen gewone mug.. Deze is wel 2-3 cm groot en ziet er erg beangstigend uit. Katy had heel erg veel pijn en was er eventjes niet goed van. Volgens ons moeder is dit de eerste keer dat ze dit meemaken hier in huis. Normaal komt dit beestje hier niet voor in Comalapa.

Vandaag is het alweer vrijdag.. Man man man.. wat gaat het zo snel.. Nog twee weken en ik sta terug in ons scoutscafé een pintje te drinken. Zo zot dat men zoveel ervaring bij krijgt op zo’n korte tijd. Ik heb zoveel geluk dat ik hier mocht zijn.

Ik ga jullie laten voor vandaag! Vele kusjes en tot later

Charlotte

XOXO