We rise by lifting others

Zondag na mijn blog online te zetten ging ik samen met Elien naar de markt. We gingen inkopen doen voor de soep. Groenten, bouillon,… we zorgden voor veel plezier bij de marktkramers. Gesukkel met al onze zakken in onze handen. Nu snappen we waarom die mensen dat allemaal op het hoofd zetten, zo kunnen ze tenminste hunne portemonnee nog nemen. De tuktuks reden niet dus het werd een zware tocht naar huis. We moesten er halverwege eventjes bij gaan zitten. Dat snel afgezet thuis en naar de bakker een beetje verder. Daar kochten we wijt heel de bakker leeg voor €2,5. Ja, soms blijven de prijzen verbazen. Het grappige is ook dat als we bijna thuis waren we dachten: ‘oh ja, zou er nog genoeg water zijn thuis?’. In België is dat allemaal vanzelfsprekend dat je hebt, want dat komt uit de kraan. Hier niet zenne, maar er was nog genoeg water. Gelukkig! Dan maakte we tomaten-groenten soep. Het viel in de smaak bij de familie en ook voor ons deed het deugd nog eens een soepke te eten. Lekker broodje erbij & weer een hele familie en onszelf gelukkig gemaakt.

In de namiddag hielden we een SPA. Katy zei toen we in Antigua waren dat ze graag eens naar een SPA wilde toen we voorbij vele spa’s liepen. Jammer genoeg hadden we geen tijd, dus hebben we de SPA maar naar huis gebracht zodat heel de familie ervan kon genieten. En, dat deden ze. Voetjes in een voetbadje, hadmassage, gezichtsmaskertje, bodylotion, nagellak, schminken. Het was weer een hele leuke namiddag. Katy telde deze week de dagen af zei haar mama, als je dan zag hoe haar oogjes bleven blinken… oh, daar doe je het voor.

Maandag startten we in de klas met thema ‘rupsje nooitgenoeg’. Ik las het prentenboek voor in ’t Spaans. Dat is niet gemakkelijk voor intonatie en gezichtsexpressie aangezien je zelf hard moet nadenken bij elk woord. Maar de kinderen genoten er zichtbaar van en snapte wat er in het verhaal gebeurde. Dan knutselde we stukjes fruit en maakten ze nog eens patronen na (een rupspatroon).

Elien en ik gingen nog op onze huisbezoeken (die uitgesteld waren doordat ik ziek werd) we gingen eerst langs bij mijn petekindje: Gabriela (Gaby). Zij woont hier in Comalapa bij haar tante. Haar tante heeft ze ‘weggenomen’ bij haar echte mama aangezien de echte mama met 7 kinderen op straat leeft. Niemand van de echte broers en zussen van Gaby geniet dan ook van onderwijs. De tante wil zo Gaby een kans geven & dat vind ik heel mooi. Gaby moet in de vakantie terug naar haar mama en de tante is bang dat Gaby niet zou terugkeren… ik ben daar ook bang voor. Ik hoop dat Gaby beseft (want het is een heel slim kind) dat ze zelf moet vertellen dat ze heel graag terug wil komen.  Ze beloofde me dat ze zeker terug zal komen… ik hoop het maar. De tante is ook echt de mama voor Gaby, ze zegt er mama tegen, ze heeft haar leventje hier in Comalapa. Hopelijk nemen ze dat niet van haar af.

Dan gingen we nog verder naar het petekindje van tante Els, die mama en papa werken beiden, maar ze hebben het toch niet breed. De oma was er en Evelyn zelf. Ook zij zijn Els zeer dankbaar. De mama had ik al eens gesproken in school.

Het petekindje van Elien, Alejandra, is ook een schatje. Ze woonden in een goed huis (voor de normen van hier), maar afgelopen jaar is hun huis helemaal afgebrand… Ook hier een leuk gesprekje gehad met de mama.

Het petekindje van Karin (vriendin van de mama van Elien) woont met 7 kinderen heel klein. Ze hechten wel veel belang aan peetouders want ze bewaren al hun foto’s echt goed en lieten alles zien. Het blijft zo schrijnend om te zien hoe vele kinderen hier leven… het blijft echt pakkend. We zijn zo gelukkig dat we enkelen kunnen helpen. Je kan niet iedereen helpen en dat is vervelend, maar iedereen kan wel iemand helpen & dat is dan weer een schoon gedacht. Ook zin in een petekindje? www.mayakind.be

Lara (+gezin)  en tante Sabine (+gezin) namen ook nog een petekindje. Hier ga ik volgende week nog op bezoek. Ook 2 schatten van kinderen die de hulp goed kunnen gebruiken.

In de namiddag maakten we verdere spelletjes voor deze week. Maandag is precies onze lange dag want we werkten weet door tot 18:30u. Dat is niet erg, we doen het graag & gaan onvermoeibaar nog twee weken door!

Dinsdag gingen we verder met het thema ‘rupsjenooitgenoeg’. We lieten ze rupsen stempelen met ballonnen. De kinderen genoten volop! Ballonnen zijn hier trouwens enorm populair. Ook maakten enkele kindjes de plasticinekaarten. Hierop is een blad getekend en een cijfer. De kleuters moeten dan een rups met x-aantal bollen maken. Spelend leren, da’s ons motto! Ook maakten we een lijstje voor Lidea met ‘wat-te-doen-deze-laatste-weken’. Heel de tijd dachten we, och we hebben nog 3 maanden, en ineens is het de laatste week. Alles wat we zeker nog wilden doen schreven we neer.

 

Ik gaf ook nog eventjes zorg. De kindjes van het eerste leerjaar die het moeilijk hebben met de cijfers nam ik nog eventjes apart. Ze mochten met vingerverf de cijfers schrijven, waarna ik ze het aantal in bolletjes er liet bij tekenen. Je merkt bij vele dat ze vooruitgang boeken en dat is fijn om te zien!

Ondertussen gaf Elien buiten nog wat ‘turnles’ aan onze kleuters. Charlotte probeerde het lamineertoestel te maken (tevergeefs, het moet gemaakt worden in de winkel)

Dinsdagnamiddag knutselden we nog wat materialen om te gebruiken deze en volgende week. Daarna tetterden we nog even met Teresa. Oh, wat ga ik die missen en wat ga ik onze babbeltjes missen.

Woensdagvoormiddag werkten we verder in de klas. We lieten de kleuters eens vrij schilderen. De opdracht was klaar en duidelijk: schilder een mooie vlinder. Dat deden ze dan ook. Er kwamen prachtresultaten uit. We hadden ook een spelletje voorzien waar ze fruit moesten tellen en dat dan aan het juiste aantal koppelen. Ook was er het spelletje waarbij de kleuters de juiste schaduw bij de juiste vlinder moesten zoeken. Alle activiteiten zijn steeds een schot in de roos. Ook spelen ze heel graag met al het speelgoed.

Teresa had me dinsdag vertelt dat ze eraan denkt om te stoppen met studeren aangezien ze alles zelf moet betalen en ze zichzelf echt doodwerkt hiervoor en achteraf niets overhoudt om te sparen… Dit bleef dag en nacht door mijn hoofd spoken en ook door dat van Elien. We besloten te helpen. Hoe exact dat wisten we nog niet, maar dit konden we niet laten gebeuren. Teresa heeft zoveel potentieel en zoveel ambitie om anders te zijn, om zichzelf, haar toekomstige kinderen maar ook Guatemala een betere toekomst te geven. Ik ging even bespreken met Teresa om te vertellen dat we willen helpen. Toen ik dit vertelde kreeg ze tranen in haar ogen en moest ze wenen, ‘k Heb ze dan maar is vastgepakt. We mailden naar Gust of hij een idee had en ook hij schoot in actie. In de namiddag schreef Teresa een mail aan Gust. Je zag aan Teresa dat ze onze hulp zo waardeerde en dat ze er echt stil was van geworden. Wij waren dan weer stil geworden van wat ze maar verdient in de apotheker… en wat ze allemaal moet betalen. Dat kan je geen 5 jaar volhouden… Niemand, ook ons goedlachse Teresa niet. Uiteindelijk kregen we donderdag van Gust te horen dat Teresa beursstudent kan worden. Weer iemand heeeel gelukkig gemaakt. En daardoor was ik zelf al weer een stuk gelukkiger en geruster.

Donderdag deden we schrijfdans van de vlinders in de klas. Ook maakten sommige kleuters de matrix en sommige deden vol enthousiasme de schrijfpatronen. Super leuk om te zien! Ze genieten zo, jammer dat we ze binnen een week weer moeten loslaten, het zijn zulke schatjes!

    

Donderdagnamiddag gingen we in de bib zitten met Teresa zodat ze ons kon helpen met uitnodigingen schrijven voor ALLE leerkrachten. Want volgende week vrijdag (onze laatste vrijdag en onze laatste dag op school) zullen we ‘comida de belgica’ maken. Enthousiast dat alle leerkrachten waren. We willen hen op deze manier bedanken voor de mooie tijd die we hier op school hebben gehad.

Vandaag moeten de kleuters een touwtje door een blaadje rijgen, een rups maken met pomponnen (getallen en getalbeelden oefenen) en ook gaan we nog een vlinder maken. In de namiddag gaan we met de centjes die Elien haar bomma en nonkel hebben gestort kleding kopen voor de kindjes van Paya. Zij hebben namelijk niet zoveel degelijke kleding en Lidea vond dit het beste. En zij kan het weten. Ik heb er al zin in!

Ons mama van hier gaat trouwens ook nog een rok laten maken als cadeautje. Niet zo ene met de moeilijke riem, maar ene met een knopje. Ook met Katy hebben we afgelopen week weer veel gelachen, alleen gisteren niet. Ze kreeg een steek van een mug, maar de mug zag er niet een gewone mug uit. Het bleek de mug die het zika-virus met zich meedraagt.  We weten wat eventuele symptomen zouden zijn en zullen hier samen met Sonja op letten. Tot nu toe gaat het goed, dus blijkt er niks aan de hand te zijn.

Dit weekend gaan we het rustig houden. Zaterdag heel de dag nog genieten van onze familie hier en zondag trekken we naar Chichicastenango om de laatste souveniertjes te kopen. Blijkbaar hebben ze hier een heel schone markt en zal het moeilijk worden om niet alle kraampjes leeg te kopen.

Alee mannen, de voorlaatste blog uit Guatemala is een feit. De laatste week gaat in. Nu nog enorm genieten hier en dan binnen 10 dagen jullie doodknuffelen. Het aftellen met een heel dubbel gevoel is begonnen!

Tot heel snel en dikke kussen
Hannelore xxxx