The future of the world is in my classroom today!

Maandag begonnen we weer aan een nieuwe week in onze klas. Ik was nog heel moe en nog niet helemaal beter, maar het deed echt deugd om terug op school te zijn en in de klas te staan. Deze week gaan we werken rond ‘het lichaam’. Op maandag moesten we al meteen onze planning aanpassen. We hadden namelijk enkele activiteiten voorzien waarvoor we moesten lamineren. Eerst deden we dit met een grote rol tape, maar dat was in dit geval geen optie. Pas op dinsdag kon de directeur het lamineermachine, dat we voor de school aankochten, ophalen in Guatemala-stad. Flexibel als we zijn, zochten we andere activiteiten. De kleuters tekenden hun hand over. Bij de ene ging dat al wat beter dan bij de andere, maar wat hadden ze er plezier in. We maakten ook tijd om de kleuters te meten. Wie is de grootste? Welke kleuter is groter? Brandon is sowieso de kleinste van de klas en Hugo Emanuel steekt er hoog bovenuit. Een fijn en rustig begin van onze nieuwe klasweek.

In de namiddag bleven we thuis om te rusten. Dit was echt nodig want we hebben hier eigenlijk nooit een momentje rust. ’s Morgens staan we op tussen 6u en 7u, afhankelijk van hoe laat we op school moeten zijn. Daarna ontbijten we en vertrekken we naar school. We hebben les tot 12u30 en gaan dan snel naar huis om te eten, om daarna om 14u30 weer in de klas te staan. We hebben niet veel tijd aangezien we eerst moeten wachten tot alle kinderen zijn opgehaald en dan nog een half uurtje naar huis moeten stappen (en nadien natuurlijk weer een half uurtje terug). In de namiddag werken we op school vaak door tot 17u30 (soms wat vroeger, soms wat later) om dan weer snel naar huis te stappen, te eten en wat met de familie te babbelen. Voor je het weet is de dag weer om en is het tijd om in ons bed te kruipen. Een momentje in de zetel liggen (niet dat we een zetel hebben, maar toch), eens even niets doen, even alleen zijn,… dat heb je hier allemaal niet en dat begin ik toch wel te missen. Die namiddag rust heeft me echt wel goed gedaan en ik voelde me al veel beter. In de namiddag heeft Charlotte ook nog even de tijd genomen om alle speelgoedblokken die we kochten voor onze klas, te wassen. Even later leek onze tuin op een kleuterklas. Ja, al deze kinderen wonen hier en zijn deel van de familie (er zijn er zelfs nog meer!). Maar o wat is dat gezellig!

Dinsdag begon mijn dag weer wat minder goed. Slecht nieuws uit België en daar sta je dan… aan de andere kant van de wereld. Maar goed, geslapen of niet, de kleuters verwachten hun juffen in de klas.  De kleuters leerden seriëren (mannetjes van klein naar groot leggen) en we maakten gezichtjes met klei (met echt grappige resultaten!). Ik nam ook enkele kleuters apart voor schrijfdans. Tijdens de schrijfdans werken we aan de motoriek van de kinderen. We maken grote vormen in de lucht en daarna op papier. Deze vormen vormen uiteindelijk een nieuw figuur. Om in thema te blijven was het vandaag een gezichtje. In de namiddag werkten we weer in onze huiswerkklas. De meeste moeilijkheden bij de kinderen zijn vooral het lezen/schrijven en de getallen herkennen, benoemen,…. Voor ons werd het een hele lange dag. Na school (om 18u) kwamen alle leerkrachten van de lagere school (die dus enkel in de voormiddag les geven) weer naar school om een dans aan te leren. Ze kozen voor ’t smidje. Uiteindelijk hebben we van 18u tot 19u30 in het donker staan dansen op de speelplaats. We waren super moe en hadden nog steeds niet gegeten, maar we hebben zo hard gelachen! Dankzij het doorschuifsysteem liep het hier en daar wel eens mis met als gevolg dat sommige leerkrachten (inclusief directrice Ana) op de grond belandden. Nadat we klaar waren riepen ze opeens dat het tijd was voor nacho’s. Wat? Weeral? Dat is hier zowat een gewoonte dat wanneer we samen met de leerkrachten iets doen, de dag of activiteit afsluiten met nacho’s en pepsi. De nacho’s waren helaas op dus bleef het bij pepsi. Om 20u kwamen we eindelijk thuis en konden we eindelijk eten en te bed na zo’n lange, vermoeiende maar leuke dag.

Woensdag moesten we wat vroeger op school zijn. Jo, de zoon van Gust, en zijn vriendin kwamen op bezoek. Samen met de leerkrachten zouden we dan gaan dansen. Eenmaal aangekomen bleek dat Jo pas om 11u naar de school kwam. Daar stonden we dan… lekker vroeg! Geen probleem, we hadden ook eindelijk ons lamineermachine gekregen en besloten het uit te testen. Na poging één liep het al meteen mis. Da’s niet simpel, lamineren in Guatemala! Het papier blijft binnenin vaststeken waardoor we al enkele keren ons machine hebben moeten open maken. Maar ja, moeilijk gaat ook zeker? Even later stonden Lidea en Ana in onze klas met typische kledij van Guatemala. Speciaal voor het bezoek van Jo liepen wij ook een dag rond in deze kleren. Het was fijn om deze kledij aan te hebben, maar om voor de klas te staan en naar het toilet te gaan, verkies ik toch een gewone, simpele broek. Achja, we hebben goed gelachen! Eenmaal onze kleuters waren aangekomen, kon ook onze klasdag beginnen. Ik nam nog enkele kleuters mee naar buiten om verder te doen met de schrijfdans terwijl andere kleuters binnen mannetjes gingen meten. Eerst meten met legoblokken hoe groot de mannetjes zijn en daarna op een papier noteren.

 

Om 11u verzamelden we dan op de speelplaats om Jo en zijn vriendin te verwelkomen. Het was een fijn welkom dat we afsloten met onze dans en een groepsfoto. (Het filmpje van het dansje kan je trouwens op onze facebookpagina vinden.) Daarna was er nog een beetje tijd over om even in de speeltuin te spelen en het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen’ in het Spaans aan te leren. De kleuters genieten ervan als we zingen in de klas en doen steeds heel enthousiast mee.

 

Donderdag was ik heel vroeg wakker. Cuzka, onze kat, staat ’s morgens heel vroeg altijd iedereen wakker te ‘miauwen’. Vroeg wakker dus en klaar om naar school te vertrekken. Zoals de rest van de week werkten we vandaag ook rond ‘het lichaam’. Enkele kleuters werkten nog verder aan het meten van de mannetjes terwijl de anderen afdrukken mochten maken. Eerst schilderen op gelamineerde vellen om daarna met de vinger er een mannetje in te tekenen. Nadien maakten we er een afdruk van op papier. Nadien werkten de kleuters ook nog met een stappenplannetje. Sommige kleuters snappen het systeem van de stappen al heel goed en er kwamen leuke, grappige resultaten uit.

In de namiddag werkten we bij Teresa in de bib nog wat aan de materialen voor volgende week. Nadat we beslist hadden wat we gingen doen, maakten we al spelletjes,… zodat dit al klaar ligt voor volgende week. Ik maakte op enkele uurtjes 2 verschillende matrixen en een heel spelletje inclusief dobbelsteen. Een groot verschil met mijn stagevoorbereidingen in België, daar doe ik er veel langer over omdat ik alles perfect wil hebben. Hier tekende ik rondjes met de losse hand en het ziet er even goed uit. Dit is zeker iets dat ik hier laat, mijn perfectionisme. We werkten weer laat door tot 18u30. Omdat het al donker was, namen we de tuktuk naar huis. Na het eten besloot Charlotte om te gaan slapen. Hannelore en ik bleven nog even babbelen met de familie en haalden ook snapchat boven. We maakten foto’s met Katy (met een grappige filter) en Sonja en ons mama lagen elke keer plat van het lachen. Waarom halen we dat pas na twee maanden boven? We deden nadien ook nog wat gek met Sonja en Katy en hebben weer heel veel gelachen. Echt een leuke avond! Sonja vertelde ook dat Katy heel verdrietig gaat zijn als we terug naar België gaan, we hebben echt een goede band met haar.

  

Vandaag is het weer vrijdag en dat wil zeggen tijd om mijn blog online te zwieren. Toen we daarnet naar school aan het wandelen waren, had mijn sandaal er genoeg van. Het touwtje tussen mijn tenen brak af en daar stond ik dan. Terug naar huis wandelen zou 20 minuutjes zijn en naar school was nog 10 minuutjes. Dan maar naar school met de bijhorende vreemde blikken onderweg. Eenmaal op school aangekomen heb ik dan maar het lijmpistool bovengehaald om toch nog de dag door te kunnen komen met mijn sandalen. Morgen gaan we naar Antigua waar ik nieuwe kan kopen. Terwijl mijn sandalen drogen, maak ik mijn blog af. Zo dadelijk gaan we in de klas nog lichamen in elkaar puzzelen en de omtrek van de kinderen tekenen. Ook een turnlesje staat nog op de planning vandaag.

Dit weekend gaan we een dag naar Antigua en nemen we Katy en Emilie (twee kindjes uit de familie mee). ’s Morgens gaan we pannenkoeken eten en omdat Katy graag pizza eet, zal dat ons middageten worden. Voor we naar huis gaan, stoppen we nog bij McDonalds. Daar is Emilie grote fan van (en wij stiekem ook wel). Op zondag staat er een familiefeestje op de planning. We vieren de verjaardagen van Emilie en Naomie. Volgende week gaan we ook op huisbezoek bij alle petekindjes van de mensen die we kennen en gaan we weer veel doen in ons klasje. Veel om naar uit te kijken dus!

Ondertussen zijn we eind maart en dat wil zeggen dat we binnen een maand al naar huis vertrekken. De tijd vliegt hier zo snel voorbij! Nog een maand de tijd dus om hier te genieten. Ik ga blij zijn als ik thuis ben, maar ga het hier ook enorm missen. Ik denk zelfs dat het afscheid hier een beetje moeilijker zal zijn dan dat het afscheid in België was. Toen ik naar hier vertrok, wist ik dat het maar voor drie maanden was en dat ik mijn familie en vrienden snel zou terug zien. Maar als ik hier vertrek, weet ik niet wanneer ik de familie, vrienden, kinderen, school,… ga terugzien. Al kom ik ooit nog terug, dat is zeker!

Voor de foto’s kan je zoals altijd terecht op mijn facebookpagina!

Tot snel!

Elien