Live for the moments you can’t put into words!

Vorige week hadden we een vrij rustig weekend. Op zaterdag hielden we ‘grote kuis’. Dit was nodig aangezien we hier nog niet zo heel veel tijd hebben gehad om te poetsen. Aangezien we nog een drukke week tegemoet gaan, pakten we ook alles al in dat we niet meer nodig hadden. Een heel groot deel van onze kleren laten we hier. Een deeltje gaat naar de familie en het andere deel gaat naar de mensen van het bergdorpje ‘Paya’. Het is best gek om alles al in te pakken en weg te geven. Hierdoor besef ik meer en meer dat ons avontuur hier in Comalapa er bijna op zit en dat we stillaan afscheid gaan moeten nemen van al die lieve mensen hier. Onze familie, vrienden, collega’s, kleuters, petekindjes,…

Zaterdagnamiddag was het tijd om wat te rusten en om te douchen. Het enige probleem was dat er weer geen stromend water was. (Zelfs geen koud, stromend water). Dan maar water opwarmen en met een emmertje douchen. Wat zal ik blij zijn als ik thuis terug in een fatsoenlijke douche kan douchen!

Zondagochtend vertrokken we weer vroeg met de bus naar Chichicastenango. Hier is een grote markt en dit leek ons ideaal om onze laatste souvenirs te kopen. Deze keer ging Angie met ons mee. Angie is 18 jaar en is de zus van Emilie en Naomie. Normaal zorgt ze voor de baby’s en kinderen van de familie die nog niet naar school gaan. Het was weer een fijne dag met veel nieuwe aanwinsten. Missie geslaagd! ’s Avonds waren we wat later terug dan verwacht waardoor Angie niet kon gaan voetballen. Dina en Mari (van de familie) gingen wel maar verloren helaas de wedstrijd. Het was dan ook heel grappig toen ze binnenkwamen op zoek naar Angie. Volgens hen was het haar schuld dat ze verloren waren. We hebben er weer goed mee kunnen lachen!

 

Maandagochtend begonnen we aan onze laatste schoolweek. We werkten nog even verder aan het thema ‘rupsje nooitgenoeg’. De kleuters speelden een spel waarbij ze zo veel mogelijk vlinders moesten verzamelen aan de hand van een dobbelsteen. Er was ook een cijfer bij met een minteken ervoor, hierbij moesten ze een vlindertje weg doen. Toen ik in de kring vroeg of iemand wist wat dat teken voor de één betekend, riep één van onze kleuters heel luid ‘un rectangulo!’ (een rechthoek dus). Achja, ik was al blij dat ze goed hadden opgelet bij het thema ‘kleuren en vormen’. Aan de knutseltafel maakten we vlinders. De kleuters mochten de helft van een vlinder schilderen en daarna hun blad dubbel vouwen waardoor we een volledige vlinder kregen.

 

Na de speeltijd ging ik de overige kledij en schoenen uitdelen die we vrijdag hadden gekocht voor de kindjes van Paya. Vooral Doris had haar schoenen heel dringend nodig. Ze heeft heel brede voeten waardoor ze niet in veel schoenen past. Haar schoenen zijn ook altijd iets duurder waardoor het moeilijk is voor hen om deze aan te kopen. Dankzij de hulp van nonkel Kristof en bomma, kan ze toch weer even verder net zoals haar vriendjes en vriendinnetjes. Het is heel fijn om de kinderen te zien stralen, hier word je zelf meteen gelukkig van!

 

Na de middag zouden we op huisbezoek gaan maar Adalberto had Lidea de opdracht gegeven om uniformen te kopen. Ja, dat moest die namiddag. Daar gingen onze huisbezoeken weer. We besloten dan maar om al kaartjes te maken om enkele mensen hier te bedanken. We schreven ook voor iedereen een persoonlijk tekstje (jawel, in ons beste Spaans!).

Om 16u hadden we enkele directieleden en de juffen van de preprimaria (kleuterklas) en primero primaria (eerste leerjaar) uitgenodigd in onze klas. We wilden graag vertellen over het onderwijs in België en wilde hen ook laten kennis maken met onze manier van werken. De twee kleuterklassen werken hier net zoals de lagere school in schriftjes aan tafeltjes. Helemaal anders dan wij gewoon zijn. De juffen toonden meteen veel interesse in onze materialen (die ze vanaf nu zelf ook kunnen gebruiken) en stelden veel vragen. ‘Hoeveel kinderen zitten er in één klas bij jullie? Is dat wel haalbaar met maar één juf? Hoe geven jullie dan punten?’ We gaven veel tips  en luisterden ook naar de verhalen van de juffen. Voor ons was het ook belangrijk om hen te laten weten dat wij enorm veel van hen geleerd hebben. Nadien hadden we ook nog een fijne babbel met een ‘chipske en een colake’ als afsluiter van een fijne namiddag.

Juf Brenda komt voortaan in de namiddag naar school met haar kinderen omdat wij voorlopig in haar klas zitten. We stelden voor dat ze een keer met haar kinderen naar onze klas komt om les te geven. Ze was meteen heel enthousiast maar ook wat onzeker. Ze vroeg of wij er dan ook bij konden zijn. Natuurlijk gaan we haar helpen! We kijken er al naar uit!

Op dinsdag maakten de kleuters pomponnetjes. Hiermee gaan we in de loop van de week afstudeerhoedjes maken. Aan de andere tafel konden de kleuters rupsen meten met legoblokjes. Eerst meten en daarna noteren hoeveel blokken lang de rupsen zijn. Na de speeltijd gingen Hannelore en ik even in het tweede leerjaar helpen met het schrijven van kaartjes naar de peetouders van de kinderen. Hannelore in de ene klas, ik in de andere klas. Niet simpel want de bedoeling was om de kaartjes te verbeteren. Ik haalde er al heel wat spelfouten uit, maar liet het voor de zekerheid toch nog maar eens nalezen door de meester.

 

 

In de namiddag kwam juf Brenda met haar kleuters naar onze klas om onze manier van werken uit te proberen. Voor de kinderen is het allemaal nieuw en het begin is altijd wat zoeken. Het was daardoor ook wat drukker in de klas en je zag duidelijk dat de juffen van hier daar niet zo goed tegen kunnen. Je zag duidelijk dat juf Brenda wat verloren liep en dat het heel erg wennen was voor haar. Tijdens de speeltijd gingen we even bij haar zitten om te bespreken hoe het was gegaan. We zochten ook naar ideetjes om het hoekenwerk en vooral het speels aanleren en verwerken te integreren. We kwamen samen tot het besluit dat de poppenhoek en auto- of bouwhoek geen goed idee is. De klassen zijn vrij klein en dus houden we de blokken om af en toe mee te spelen (maar dan wel buiten). Vrijdagvoormiddag gaan we onze nieuwe manier van werken samen met juf Brenda uittesten. Juf Brenda is trouwens ook een hele toffe madam. Brenda is ook heel open. We wandelden enkele keren samen naar huis (aangezien ze niet zo ver van ons woont) en ze toonde veel interesse. Toen we vertelde over onze douche stelde ze zelfs voor om bij haar thuis te komen douchen. Echt een lieveke!

Woensdagochtend vertrokken we vroeger dan normaal om al wat inkopen te doen voor het feest van vrijdag. Omdat de supermarkt pas om 8 uur open gaat en we daar ook zeker nog moesten zijn, ging Charlotte alvast naar de klas. Hannelore en ik kochten al bordjes, bekers en heel veel drinken. Allemaal heel leuk, tot we aan de kassa stonden en met vier volle zakken en 13 flessen van 3 liter moesten vertrekken. Euh… hoe moeten we dat doen? Van onze goede vriend van de supermarkt (ja, dieje kent ons ondertussen ook al) kregen we een grote doos om alle flessen in te zetten. Die schoof ik samen met hem naar de uitgang van de winkel om vanaf daar een tuktuk naar school te nemen. Ook dit was best grappig. Ik zag in de verte aan het volgende kruispunt een tuktuk passeren. Ik zwaaide heel hard en hij had me nog net gezien maar was te laat om te remmen. Twee seconden later zagen we dan ook de tuktuk achteruit het kruispunt oprijden.

In de klas maakten we op woensdag onze pomponnetjes af en begonnen we ook aan onze afstudeerhoedjes. We besloten om ze in kleur te maken omdat we dat veel mooier vinden en het past ook beter bij het leven en de cultuur van Guatemala. We lieten de kleuters ook hun naam naschrijven om op de hoedjes te kleven. Gloria was als eerste aan de beurt. Haar reactie toen ze hoorde dat ze helemaal alleen haar naam moest schrijven, was goud waard! ‘Helemaal alleen? Oooohnee, dat durf ik niet!’ Echt super grappig maar eenmaal ze begonnen was, ging het super vlot. We maakten ook al decoratie voor vrijdag. We lieten de kleuters vingerverven zodat we nadien vlaggetjes kunnen maken. We gingen ook nog even naar buiten om wat te bewegen en deden nog wat oefeningetjes rond de getallen. Echt zalig als je voor zo’n dingen buiten kan gaan zitten.

  

Na de middag gingen we weer op stap met Lidea. Nieuwe poging om op huisbezoeken te gaan. We moesten nog de laatste vijf petekindjes bezoeken (ja we hebben hier heel wat kinderen aan een peetouder geholpen!) Eerst gingen we naar het petekindje van Han en Kris. We waren hier al een keer geweest, maar voor de peetouders gaan we graag nog een keertje terug. Lisbet, het petekindje, heeft de hulp heel erg nodig en zij en haar mama waren dan ook heel dankbaar. In totaal zijn ze met elf kinderen waarvan er negen thuis wonen op een klein stukje grond. Lisbet is een heel slim meisje dat graag bijleert en vooral veel oefent op haar Engels. Dit vindt ze belangrijk. Ik ben er zeker van dat dit meisje met de hulp van haar ouders nog heel ver kan komen.

Nadien gingen we naar Sheyly, het petekindje van mama en papa. We kregen meteen een dikke knuffel toen we aankwamen en deden een babbeltje met de mama. Ik gaf ook enkele foto’s van ons gezin aan Sheyly. Het is echt gek hoe blij ze hier zijn met de foto’s. Ook Sheyly en haar familie wonen op een heel klein stukje grond. In totaal zijn ze met drie kinderen waarvan Sheyly de oudste is.

Nadien bezochten we nog drie andere petekindjes van familie en vrienden van Hannelore. Allemaal hele lieve mensen met een eigen verhaal. En ook al is het de zoveelste keer dat we op huisbezoek gaan, het blijft moeilijk om te zien hoe de mensen hier leven. Dit wens je niemand toe.

 

Na school gingen we nog even op stap met Teresa op wat spulletjes te kopen. En na het eten speelden we nog wat met de kinderen in onze familie. We zongen ook hier het lied ‘soy una serpiente’ en uiteindelijk maakten we met de hele familie een slang. Heel grappig om ook ons mama en Sonja, Dina, Mari,… mee te zien doen.

Donderdag lieten we de kleuters vlaggetjes knippen van de papieren waarop ze woensdag mochten vingerverven. We maakten ook de laatste afstudeerhoedjes af en trokken een foto van al onze kleuters. Super schattig!

 

In de namiddag gingen we opnieuw winkelen. Deze keer gingen we op zoek naar alle ingrediënten voor ons stoofvlees. Charlotte ging opnieuw al meteen naar school terwijl Hannelore en ik aan onze zoektocht begonnen. In de supermarkt hadden we weer super veel gekocht en met al onze zakken gingen we naar de slager. Toen de man vroeg waarmee hij ons kon helpen, antwoorde Hannelore heel overtuigend ‘carne’ (vlees). Daar stond ik dan met al mijn zakken en de slappe lach. Eenmaal op school aangekomen begonnen we aan ons stoofvlees. Als alles in de pot zat, maakte ik al materialen voor de lessen van juf Brenda van vrijdag. Zo willen we laten zien dat ze de leerstof die ze normaal geeft, ook in hoekenwerk en op een speelse manier kan aanbieden. Uiteindelijk waren we weer heel laat thuis en ook na het eten bleef het werk maar komen. Uiteindelijk werkte ik tot middernacht door.

Donderdag hadden Katy en Emilie het ook wat moeilijk. Ons vertrek komt dichterbij en dat merk je heel hard aan hen.

Vandaag (vrijdag) staat er heel wat op de planning. We nemen afscheid van onze kleuters en hun ouders. We moeten nog heel wat gaan winkelen en in de namiddag helpen we juf Brenda met haar lessen. In ruil daarvoor komt juf Brenda graag helpen om alles klaar te zetten voor het afscheid van de leerkrachten van vanavond. Ook dit gaat heel moeilijk worden. We voelen ons echt lid van het schoolteam.

Ook de rest van dit weekend zal moeilijk worden. Morgen (zaterdag) verwennen we de familie met een brunch, iedereen kijkt er naar uit. Nadien heeft de familie nog iets gepland voor ons, maar we weten nog niet wat. Tussendoor zullen we proberen om onze koffer in te pakken want zondagmiddag is het tijd om naar de luchthaven te vertrekken. We gaan met een busje zodat we nog heel wat mensen kunnen meenemen. Ons mama, Sonja, Katy en Emilie gaan heel graag mee en ook Adalberto, Lidea, Ana en Teresa gaan mee om ons uit te zwaaien.

Op deze moment geeft het me een heel gek gevoel. Nu ons vertrek dichterbij komt, wil ik graag naar huis om mijn familie en vrienden terug te zien. Maar tegelijk ben ik nog niet klaar om hier afscheid te nemen van onze tweede familie en nieuwe vrienden, collega’s,… Als ik thuis ben ga ik meteen weer beginnen sparen om terug te komen en iedereen te bezoeken. Zo snel geraken ze hier niet van mij vanaf!

Hoe mijn avontuur hier uiteindelijk afloopt en hoe de omschakeling naar het drukke, Belgische leventje verloopt, laat ik jullie binnenkort weten!

Tot heel, heel snel!

Besos xxx

Elien