Life is short and the world is wide!

 Hallo allemaal!

Ondertussen zijn we weer thuis van onze vakantie en zijn we er weer ingevlogen op school. Onze avonturen van de afgelopen week kan je hieronder lezen.

Op donderdagnamiddag vertrokken we al met de bus richting Antigua. De bus was weer goed bevolkt maar net dat tikkeltje minder druk dan vorige keer (of we zijn het al gewoon geworden, dat kan ook). Eenmaal aangekomen in Antigua namen we een tuk tuk richting ons hotel. Bij het uitstappen zei de chauffeur dat het 100 quetzal was. WAT? In Comalapa betalen we 9Q voor een tuk tuk rit (voor ons drie). Het is niet omdat we blank zijn, dat ze ons hier alles kunnen wijsmaken. Omdat we de prijs in Antigua niet echt kennen, zeiden we dat ons maximum bedrag 15Q was. Dat was niet naar zijn goesting, maar ‘den aanhouder wint’ zeker? Het was wel even schrikken toen we onze boze tuk tuk chauffeur weer tegen kwamen na het avondeten, zeker toen hij ook nog eens onze richting uit kwam gereden. Gelukkig heb ik thuis veel NCIS gekeken 🙂. We verstopten ons achter een auto en liepen weer snel de andere kant uit toen hij ons voorbij was. (Ons avondeten was trouwens ook weer super lekker, eindelijk weer vlees!)

In Antigua bezochten we ook nog eens de supermarkt, deze is veel groter dan de supermarkt in Comalapa. Op zoek naar bekende dingen, kochten we lotus speculaasjes (ja, vreugde was groot!), belgische (Ja! BELGISCHE) chocolade, papieren zakdoekjes en nog andere lekkere dingen. Vorige week vroegen we aan Sonja of we hier nergens papieren zakdoekjes kunnen kopen. Nee dat kennen ze hier niet. ‘We hebben servetten?’, was haar antwoord. ’s Avonds genoot ik van de chocolade! Ofja, totdat ik er bijna in stikte… In ons Hostel sliepen we in kleine ‘kotjes’. Hannelore boven mij, Charlotte naast mij en in het vierde kotje sliep een Duitser. Al was dat ook maar een nipte aangezien hij bijna verdronk in het flesje water van Hannelore. Oeps! Wat een avond.

 

Na een korte nacht vertrokken we om 5u30 met een shuttle bus richting Mexico. Uiteindelijk zijn we twaalf uur onderweg geweest en moesten we de grens te voet over. Ja, met al onze spullen en het leek wel 100 graden daar. Eenmaal aangekomen in San Cristobal de las casas gingen we op zoek naar een hotel en een plekje om te eten. Weeral super lekker en een ruime hotelkamer met een grote douche! Het vrouwtje aan het onthaal was ook super lief. Al was ze wel wat vergeetachtig. Ze vroeg of we graag koffie of thee hadden bij het ontbijt en of we graag papaja eten. Nadat ze even handdoeken ging halen voor ons, vroeg ze of we graag koffie of thee bij het ontbijt hebben en of we papaja lusten. Euh? Vroeg ze dat net ook al niet? Heel grappig, zeker als je zo moe bent!

 

Op zaterdag gingen we op verkenning in San Cristobal. We bezochten een markt waar we heel veel leuke souvenirs kochten. We maakten ook een mooie wandeling om uiteindelijk nog wat te gaan winkelen in normale winkels, dat was lang geleden! We probeerden enkele super mooie kleedjes, maar deze waren allemaal veel te kort. De security-man moest lachen toen Hannelore en ik ons gingen meten met de paspop. Hoe kan het zijn dat de pop groter is dan ons en de kleedjes bij haar wel passen? ’s Avonds sloten we de dag nog af met lekker eten en een lekker cocktail.

  

Zondag maakten we een uitstap naar cañon del sumidero. Het was super warm maar met de frisse wind op de boot was het zalig! We vaarden met de boot tussen de natuur, ik genoot echt! We gingen ook op zoek naar apen en krokodillen. De apen zaten net iets te ver om een goede foto te kunnen nemen, maar van de krokodil heb ik een mooi plaatje. Het is moeilijk om te beschrijven hoe mooi het daar was, het is iets dat je zelf moet ervaren.

   

Maandag gingen we opnieuw op stap, deze keer bezochten we ‘Agua Azul’. De rit duurde zo’n 3 à 4 uur, maar dat had ik er graag voor over! Het was daar zo mooi! Kijk zeker naar de foto’s. We wandelden wat en namen een verfrissende duik in het water (bij de watervallen) om nadien nog wat te zonnen. ’s Avonds sloten we onze dag af in een Mexicaans restaurant ‘La lupe’. Heel lekker en een super bediening, zeker een aanrader voor wie daar ooit naartoe gaat. Nadien gingen we nog naar ‘El punto pizzeria’ om te eindigen met een lekkere pizza. En dan wel één met nutella en fruit. ZA-LIG!

                

Dinsdag opnieuw vroeg uit ons bed want om 6 uur vertrok onze bus richting Palenque. Van daaruit zouden we dan verder rijden naar Flores in Guatemala. Maar ook dit verliep weer niet volgens plan. Onze bus moest blijkbaar nog half Mexico doorrijden en maakte een super grote omweg. Hierdoor kwamen we pas om kwart na 2 in Palenque aan. Om half 3 vertrokken de laatste shuttlebusjes naar Guatemala maar die zaten helaas allemaal al vol een kwartier voor vertrek. Stressen? Nee, dat doen we hier al lang niet meer. We zochten een hotel en reserveerden een plekje in de bus voor de volgende dag. Het altijd bezig zijn, onderweg zijn,… begon een beetje zijn tol te eisen bij mij. Dinsdagnamiddag werd ik weer heel ziek. Ik besloot dan ook om eenmaal aangekomen in het hotel, in mijn bed te kruipen terwijl Hannelore en Charlotte nog even aan het zwembad gingen liggen.

Woensdag dus een nieuwe poging om naar Flores te gaan en deze keer met meer succes! We waren weer heel lang onderweg maar deze keer was het veel aangenamer om de grens over te gaan. We moesten niet stappen, enkel van busje wisselen maar terwijl wij onze stempel gingen halen, werden al onze rugzakken van bus gewisseld. Eenmaal aangekomen reserveerden we de tours voor de volgende dag en genoten we nog even van het zwembad en de jacuzzi.

 

Donderdag stonden we om 3 uur ’s nachts op om naar Tikal te gaan en daar de zonsopgang te zien vanop een tempel. Ik voelde me echt niet oké en dat in combinatie met mijn ochtendhumeur en een gids die de hele ochtend aan één stuk bleef door praten… Je kan het al raden, niet veel met mij aan te vangen. Eenmaal de zon op was en mijn ochtendhumeur weg was, probeerde ik er het beste van te maken. Ik kon zelfs nog mopjes maken over dat ik me zo slecht voelde en wat Hannelore moest doen als ik al mijn organen uit mijn lijf zou hoesten (gewoon er terug insteken en hopen dat ze op de juiste plaats vallen!). We zagen veel vogels en apen. Deze keer meer geluk want ik heb echt goede foto’s en filmpjes kunnen maken. Even later iets minder geluk. De pijn in mijn maag en buik werd erger en na een tijdje kon ik niet meer stappen, zitten,…. Ik zag het even allemaal niet meer zitten, daar zat ik dan in een land waar de medische wereld helemaal anders is dan in ons kleine België. Ik even heel veel schrik en Hannelore maar vragen waar hier ziekenhuizen te vinden zijn. Uiteindelijk bracht onze gids ons tot bij een dokter. Die begon alles van mijn maag naar mijn darmen te masseren op een gekke manier. Allemaal heel speciaal maar achteraf best grappig. Het hielp wel en ik kon weer even verder. In de namiddag zouden we normaal gaan Canopyen, maar ik besloot om terug te gaan naar het hotel en wat te rusten.

  

 

Op vrijdag gingen we weer verder naar Lanquin (Semuc Shampey). Weer een hele rit in een niet-zo-comfortabel-busje, maar dat overleven we ook weer wel. Eenmaal aangekomen in ons hotel genoten we meteen van het prachtige uitzicht en zwembad! Echt zo mooi! Het was er wel heel druk en er was veel muziek. Jammer want zonder de muziek was het echt heel rustgevend en kon je de natuur goed horen.

 

Zaterdag kon ik eindelijk eens met de hele familie skypen. Iedereen was hard aan het werken bij de bomma in de tuin. Die kleine dingen begin ik steeds meer en meer te missen. Nu pas besef je hoe gezellig dat eigenlijk wel niet altijd is. Omdat ik nog steeds goed ziek was, besloot ik in het hotel te blijven terwijl Hannelore en Charlotte op uitstap gingen. Heel jammer dat ik dit moest missen, maar mijn gezondheid ging even voor. Ooit kom ik nog terug naar Guatemala en dan haal ik dit allemaal wel weer in. (Hannelore zorgde er trouwens voor dat ik er toch een beetje bij was, check zeker de foto hieronder.) ’s Avonds maakte de kok voor mij een hoopje rijst in de hoop dat ik dit wel zou kunnen verdragen. Net toen we in ons bed kropen, zag ik iets bewegen op de rugzak van Charlotte. ‘Het is toch niet waar eh! Een super mega dikke kakkerlak kroop over haar rugzak. Charlotte lag drie verdiepen hoog in het stapelbed maar kwam er terug uit om hem te vangen. Even later volgden nog een super snelle grote spin en nog enkele vriendjes van kakkerlak nummer 1. Wat een avond! Toen ook nog eens de jongen naast ons vertelde dat hij de avond vooraf een spin (zo groot als zijn hand) had gevangen, wist ik het zeker. Ik slaap vannacht niet!

  

Op zondag genoot ik nog van een douche met een prachtig uitzicht. De douche is half open en je kan dus de hele natuur goed zien. Daarna vertrokken we terug richting Antigua waar onze taxichauffeur ons stond op te wachten. Oh wat was ik blij toen ik Sonja, Dina en de anderen terug zag. We kropen meteen ons bedje in. Het was een fijne en mooie week maar omdat alles ver uit elkaar lag, hebben we heel veel uren in die kleine busjes gezeten. Dat voel je wel na een week.

 

Vandaag (maandag) stonden we weer gewoon zoals anders vroeg op om naar school te vertrekken. Eenmaal aangekomen kwam Alejandra meteen naar me toe gelopen om te knuffelen en even later volgde het petekindje van mama en papa ook. Fijn om te zien dat de kinderen weten dat je hun meter bent en dat je hen gaat helpen. Je krijgt zo veel terug van hen! Ik ben nog steeds heel moe en ik voel me nog niet 100% maar hiermee kon mijn dag wel goed beginnen. Ook onze kleuters uit de klas waren blij dat ze weer naar school konden. ‘Juf, ik heb wel heel lang moeten wachten en heel veel moeten slapen voordat ik weer naar school mocht komen!’

 

Ik ga nog even verder genieten van ons klasje!

Dikke zoen!

Elien