Vrijdagnamiddag vertrokken we naar Antigua om daar verder een shuttle bus te nemen naar San Pedro de la laguna. We kwamen door druk verkeer pas aan in Antigua om iets na 4. Oeps, de laatste shuttle vertrok blijkbaar om 16u. Al een chance was er nen toffe mens in een reisbureau die eens wou rondhoren voor ons en met (weeral) veel geluk, want er was nog één busje dat naar San Pedro moest vertrekken. De weg verliep goed en zo’n shuttle busje is niet duur, maar vele comfortabeler als zo een bus van hier. Het laatste stukje naar San pedro was er één met veel hobbels en bobbels, veel schudden en goed vasthouden. In het hotel aangekomen waren we best moe. Omdat het al laat was zorgde de mens van het hotel dat er eten werd geleverd vanuit hun restaurant en zette ze op hun dak een tafel met drie stoelen en een kaars. Zalig! Volgens mij dacht em écht dat we k3 waren, want hij wilde ook een foto van ons.
Zaterdag waren we zoals steeds enorm vroeg wakker. Rustig opgestaan, douchke genomen in onzen zalige douche en vertrokken om te ontbijten. Daarna hebben we kajaks gehuurd om naar San Marcos te kajakken. Charlotte in ene en Elien en ik in den andere. Wel wat schrik dat we gingen kantelen dus Elien en ik hadden besloten om het op ’t gemakske te doen. Ook gewoon omdat het daar zooo schoon was en lekker warm. San Marcos was een één-straat-dorpje maar wel super gezellig. Daarna weer in de kajak en gaan. Het ging al wat vlotter. Dachten we, maar toen kwam er plots nen hele grote boot. Elien en ik op de vlucht van den boot en zijn gigantische golven. Beetje water in de kajak, poep en broek nat… Achja dat droogt wel! Weer goed gelachen. Ons middageten hadden we nu wel verdiend. Daarna trokken we naar Santiago. Niet per kajak, maar wel per boot. Dat dorpje stelde qua schoonheid niet zoveel voor, maar je had er wel enorm veel typische souvenirwinkeltjes. Zo heb ik al enkele souvenirtjes gevonden. Een lekkere smoothie en dan met de boot naar San Pedro om ons te douchen en te gaan eten. Wederom lekker gegeten. Ik denk dat hier alles smaakt.
Zondagnacht stonden we om 3u op om om 4u te vertrekken naar ‘Indian Nose’. Een berg langs het meer. We gingen met een busje al ver omhoog. Het laatste stuk moesten we wandelen. Opzich niet ver, maar wel zwaar en spannend. Zo in den donkere, smalle padjes, klimmen… Wel leuk! Boven aangekomen kregen we thee en een stukje brood. Er waren veel wolken en konden dus jammer genoeg de zonsopgang niet zien zoals het hoort. Normaal moesten we het meer zien met 8 vulkanen. Achja, het hoort erbij. Je hebt het weer niet in de hand. Wel jammer natuurlijk, maar ook met de wolken was het uitzicht helemaal niet slecht. Terug naar beneden en toch nog maar gaan eten. We hadden niet genoeg met dat broodje van boven.
Daarna namen we onze laatste zalige douche en pakten we onze rugzakken en trokken naar Santa de La Cruz. Nog een ander dorpje langs het meer. Ook niet veel te zien, maar wel weer gezellig. Een smoothie met uitzicht gedronken en dan gingen we verder naar Panajachel. Onze laatste stop voor het weekend. Daar boekten we eerst onze shuttle en liepen we wat rond in het dorp met weer veel souvenirwinkeltjes, maar ook gewone winkels. Nog lekker gegeten. Goed gekruid vlees met puree patatjes en groentjes. Ik voelde me echt efkes thuis en dat deed zo deugd! Als nagerechtje namen we nog een portie frietjes. Dan de shuttle op en weer naar Antigua. We liepen in Antigua voorbij ne kei schone winkel met echt normale en hippe kleren. Natuurlijk was ’t wel wat nen dure, maar Elien en ik vonden allebei ons goesting en kochten een kleedje. Shoppen was eeeeecht te lang geleden! Nog avondmaaltje en dan op zoek naar de taxi. We hadden afgesproken aan het centrale plein, maar ineens was daar een processie aan de gang. Een processie is hier iets voor de semana santa. Massaal veel volk een een stoet met beelden en kruis door de stad. Dan maar even naar Adalberto gebeld en zo konden de taxi chauffeur en wij elkaar vinden. Naar huis en in ons bed, want we waren dood op!
Maandag was ’t weer school. Alleen voor onze klas, want de rest van de school had vrij. We hadden niet gedacht dat we écht helemaal alleen gingen zijn. Geen directie, geen juffen,… We hadden dan ook maar 8 kindjes. Een rustige voormiddag dus. We hebben in de namiddag wel al alles kunnen maken voor ons thema van deze week: ‘Formas y colores’ beter bekent als: ‘vormen en kleuren’. Hier kunnen de kleuters veel uit leren en dit is ook een thema dat de juffen van hier hopelijk later kunnen en zullen hergebruiken. We zijn uiteindelijk met het laatste geld van Herentals nog wat uitbreiding van het speelgoed gaan kopen: extra keukenmateriaal, een buggy, heel veel blokken, een gereedschap set,… We legden zelf nog een beetje bij, want het geld is nu wel op. Ook Chino van de familie was jarig en voor hem kochten we een speelgoedauto. Hij was er blij mee en al goed mee aan het spelen.
Dinsdagvoormiddag hadden we 13 kindjes. Er waren enkele zieken voor zo ver we weten. We hebben de kleuters vierkanten laten schilderen en hebben we ook spelletjes gespeeld: een domino en patroon namaken. De kinderen amuseren zich en we zien ook dat de meeste kindjes vooruitgang boeken. We hebben ook enkele hele sterke kleuters. Weer een leuke en rustige voormiddag.
Mama en papa hebben een petekindje genomen. Bij dit kindje zijn we al eens thuis geweest om eten te brengen. Het is een rood kindje en heeft dus een peetouder broodnodig. Het is een schatje! Gloria is haar naam. Hieronder een fotootje.
In de namiddag hadden we bijwerkklas. We hadden maar één kindje. Dezelfde van vorige week. Hem helpen we met schrijven want dat gaat echt niet vlot. We zien wel al verbetering en dat is fijn. De mama is ook heel content en ook thuis oefenen ze verder. We zullen nog eens reclame gaan maken voor onze bijwerkklas voor kindjes met moeilijkheden en hopelijk komen er meer kindjes.
Tante Els heeft er ook een petekindje genomen waarvan hieronder ook een fotootje.
Zij heet Evelyn.
Zelf heb ik ook een petekindje genomen. Vanuit België vind ik moeilijk om te beslissen of een project dit waard is of niet. Na deze weken in Guatemala ben ik er meer dan 100% zeker van dat dit geld in goede handen is en dat het allemaal écht naar het kindje gaat. Deze morgen hadden we dus een lijst gevraagd aan Lidea en ze vertelde bij één kindje dat het geen ouders had. Dit vond ik meteen erg triest, dus ben ik haar in de namiddag in de klas van juf Brenda gaan opzoeken. Ook echt een schatje. Ik heb mijn keuze dus gemaakt. Hieronder een fotootje van mij en mijn dropje, Ángela Gabriela.
Het voelt goed te kunnen helpen, ook als ik hier weg ben. Voor ons een kleine kost, maar voor hen een wereld van verschil!
Het is hier trouwens enorm koud deze week. We moesten zelfs ne frak aandoen. Alee, ik die van Elien, want ik had geen regenjasje mee. Ineens zagen we er terug uit als echte Belgen. We hebben ook een bakkerke ontdekt waar we nu af en toe genoeg vieruurtjes kopen voor heel weinig geld, njammie!
Woensdagvoormiddag speelden we weer in de klas. Andere spelletjes en knutselactiviteiten dan gisteren, maar nog steeds in ons thema ‘formas y colores’. Driehoek maken met papiertape en waskrijt, kleuren mengen, een combinatie spel voor wiskundig inzicht… Ook speelden we nog even buiten in de speeltuin. De kleuters zijn nu heel open en vertellen al veel. Ook komen ze al zot doen en knuffelen. ’t is fijn om ze echt te leren kennen. Waar hun sterke punten liggen en waar hun zwakke.
Vanaf na ons vakantietje ga ik zorg geven in het eerste en tweede leerjaar. Aangezien met drie in ons klasje staan vaak wat veel is, heb ik voorgesteld aan Adalberto om dit te doen. Ik vind zorg echt plezant en interessant en dan kan ik weer ergens anders extra hulp bieden. We hebben afgesproken dat ik drie voormiddagen 10-15 kindjes doorheen deze weken die nog resten begeleid bij hun moeilijkheden. Ik kijk er al naar uit!
In de namiddag kwam ons kinesistje weer. Een enorm toffe en echt een goei. Voor Elien en mijne rug en ook voor mijn knie. Daarvoor snel gewassen en daarna snel naar school om nog wat in orde te brengen en Marieke en Werner hun petekinderen, en ook de petekinderen van hun ouders (want ’t zijn er al grote) eventjes op te zoeken.
Daarna gingen we met ons mama van hier en Emilie naar de begraafplaats van de mama van Angie (18), Naomi (14) en Emilie (10). Zij is 8 jaar geleden overleden aan ziekte. Ze was amper 30 jaar. We hadden het er in de week over gehad en hebben dan gevraagd om samen eens te gaan. Dit vonden ze oké. Emilie herinnert zich niets van haar mama. Angie heel veel en gaat niet graag naar het kerkhof. Zoals ik al had vertelt is de begraafplaats hier anders: veel kleuren, hoge begraafplaatsen (vele mensen op elkaar) en ook heel chaotisch. Sommige graven zijn gewoon zand met een kruis op. Je staat soms plots per ongeluk op een graf (had ik vorige keer voor, oeps)… Toen we een kaarsje hadden aangestoken haalde ons mama van hier yoghurt en banaantjes uit haar tas. Het is hier dus de gewoonte om samen iets te eten aan het graf. Best een mooi gedacht vind ik, zo nog een keertje samen eten.
’s Avonds maakten we voor heel de familie croque monsieurs. Ik heb al wel is vertelt dat ze hier bijna nooit een mes gebruiken hé? Ineens begonnen ze hier hunne croque te knippen met een schaar. We hebben alle rare gewoonten precies nog lang niet gezien. We sloten af met een verrassing: chips, spekjes, snoepjes,… Hoe gelukkig dat die mensen daar van worden. Super tof! Ze waren ons heel dankbaar en we hebben weeral goed gelachen !
Deze morgen was het weer gewoon klasje. Wat cirkels gestempeld, memory gespeeld,…
Het is nu donderdag tegen de middag. Deze namiddag vertrekken we naar Antigua om morgen door te reizen naar Mexico. We hebben een week vakantie. Na 6 weken hard werken, mag dat wel eens hé? Wat we allemaal gaan zien, dat lezen jullie in een volgend blogbericht, dat toch iets langer op zich zal laten wachten dan een weekje.
De tijd vliegt hier ineens snel vooruit, binnen 5 dagen zitten we in den helft van ons avontuur. Het is natuurlijk met een dubbel gevoel. Ik ben hier kei graag en ik ben hier nog lang niet klaar naar mijn gevoel, maar ik kijk ook al uit om iedereen terug te zien en iedereen te kunnen vastpakken. Ik kijk echt uit naar het eten van thuis, naar mijn bed, naar mijn bad… MAAAR das voor over 6 weken en een beetje. Eerst ga ik hier nog genieten van al het schoons Guatemala en Mexico te bieden heeft en na ons vakantietje vliegen we er weer in om kinderen hier de tijd van hun leven te geven en om ons verder te ontplooien tot topjuffen..
De tijd vliegt, dus ik zal maar meevliegen.
Dikke kussen en heel veel liefde vanuit het verre Guatemala xxx
Hannelore