Vrijdagavond maakten we voor onze familie hier pannenkoeken. We hebben uiteindelijk 3u aan een stuk gebakken en ik denk dat er toch zeker 200 pannenkoeken zijn gebakken geweest. Die van ons familie hebben niet gegeten maar gefret. Het was super leuk om hen zo gelukkig te zien en het was even een avond iedereen samen. Leuke avond waar we echt een deeltje van de familie waren. In ’t weekend gingen we naar Antigua, waarover een aparte blog is. Na ons weekendje vlogen we er terug in. Op school maakten we met directeur Adalberto onze rooster voor die week. Deze keer hadden we zelf meer inbreng dan de andere weken
Weekendje weg naar Antigua
Zaterdag vertrokken we gepakt en gezakt met een typische Guatemalteekse bus richting Antigua. Heel schoon zo’n bus. Maar handig en veilig? we wisten dat het eerste wat we moesten ondergaan de bergbochtjes waren. Op de weg naar Comalapa twee weken geleden viel dit goed mee dus ik had er goeie hoop in om niet mottig te worden. Den buschauffeur dacht er echter anders over. Gelijk in ne rallway zoefde dieje daar naar beneden. Veel mensen, bochtjes op speedtempo, rammelende bus. Ik had het helemaal gehad en we waren nog niet eens in 1/3. Overstappen in Chimaltenango ging vlot. Mensen staan als je van de bus stapt meteen te roepen en loodsen je zo naar de juiste volgende bus. Die bus was voller gevuld, maar wij hadden nog een goei plaatske. Begon daar ne zanger die niet kon zingen daar een optreden te geven. Lachen uit miserie. Al bij al wel een vlotte rit.
Add a little confetti to each day!
Zaterdag zijn we naar een trouw geweest samen met Andrea. Allereerst naar de mis om 9u in de kerk. Deze is op veel vlakken zoals bij ons, maar dan op sommige vlakken weer heel anders. Ze trouwen hier bijvoorbeeld 2 koppels tegelijk, de priester zingt, de mensen zingen, het duurt lang, weinig/geen eigen inbreng en geen gekus op ‘t einde. Daarna gingen we in stoet mét fanfare (oh wat voelde ik me even thuis) naar het huis van de bruidegom waar we lekker typisch eten kregen (vlees! Eindelijk) en ’s avonds een danske gingen placeren. Veel zatte mannen, nuchtere vrouwen, allemaal dansen per twee of met meer en live muziek. Goed gelachen, maar na een halfuur dansen hadden we het wel gezien. Uitgebreid verslag kan je altijd lezen bij Charlotte.
La tienda
We hebben al (bijna) elke dag op school geholpen in het winkeltje (in het Spaans: la tienda) De school zorgt voor eten en drinken en dit kunnen de kinderen kopen tijdens de speeltijd. Ze kunnen hier tostada’s met tomatensalsa of bonensaus, tortilla’s, broodjes, donuts, fruit met chocolade,… kopen. Het verschilt soms wat van dag tot dag wat er te kopen valt. De kinderen kunnen iets kopen voor 0,50; 1,00 of 1,50 quetzal. Wetende dat 8 quetzal 1 euro is, kan je zelf al bedenken dat dit enorm goedkoop is. Zo kan elk kind eten kopen en zorgt de school er voor dat elk kind gegeten heeft overdag. Als ze thuis bijvoorbeeld te weinig eten krijgen door de armoede hebben ze toch zeker iets gegeten. Weeral een enorm mooi initiatief van dit project! Meer foto’s volgen nog.
De eerste wist-je-datjes
- de bussen uit ongeduld gaan spookrijden en iedereen moet maar ontwijken
- Tuctucs ineens langs rechts voorbijsteken
- Wc papier hier in de vuilbak moet, en we dan moeten doorspoelen met een emmerke water, jakkebah.
- Ze hier cola hebben van 354ml. Waarom?
- De zoo toch net iets duurder bleek als 2€… de volle 4€ (wij gingen op stap met 20 quetzal aka 2€ en een beetje, oeps!)
- de voetpaden erbij liggen als een hindernissenparcours, maar dat de wegen minder gaten hebben dan die in België
- Een simkaartje met 3G/internet zoeken moeilijker bleek dan verwacht
- Ge hier internetcafés hebt zonder WiFi
- Ge met 7 in nen tuc tuc kunt?!
- Tortilla’s maken moeilijk bleek voor Hannelore (ze heeft een bolleke deeg laten vallen tijdens het klappen)
- We hier echt reuzen zijn
- We elken avond buikspieren gingen doen, maar het nog maar ene keer hebben gedaan.
- Melk voor de cornflakes wordt gemaakt met warm water en poeder. Dus ge eet hier cornflakes in warme ‘melk’
- Dat kribbels hier vormen zijn
Weg van het vertrouwde
Ik had me voorgenomen om vrij korte blogs te schrijven om het niet te langdradig te maken, maar al deze nieuwe indrukken deze week namen toch meer woorden in beslag dan gedacht. Ik denk wel dat dit de langste van allemaal zal zijn omdat alles heeeel nieuw is. Als ge ’t lezen beu zijt, dan stopte maar en kijkt ge maar naar de fotookes hé!
Het meervoud van lef is leven
Het is bijna zo ver. Morgen hang ik nu hoog in de lucht op weg naar Guatemala. Met ongelooflijk veel goesting wil ik vertrekken, maar dat gaat gepaard met een enorm klein hartje. Ik laat hier eventjes mijn thuis, mijn veilig nest achter voor een groot avontuur, voor een unieke ervaring, een eenmalige kans.