Het meervoud van lef is leven

Het is bijna zo ver. Morgen hang ik nu hoog in de lucht op weg naar Guatemala. Met ongelooflijk veel goesting wil ik vertrekken, maar dat gaat gepaard met een enorm klein hartje. Ik laat hier eventjes mijn thuis, mijn veilig nest achter voor een groot avontuur, voor een unieke ervaring, een eenmalige kans.

Met mijn thuis bedoel ik niet letterlijk mijn huis. Alhoewel ik het stromende warme water van den douche, mijn badje, de gezellige tv avonden in de zetel, mama’s eten, en dat van de keren dat papa kookt ook, de luxe, kei goeie WiFi, mijn zalig bed, het zalig bed van Alexander,…wel ga missen natuurlijk, bedoel ik eerder de mensen waarbij ik mij thuis voel:

de mama en de papa, ons Marjolein en Jeroen, de allerliefste Alexander, de vriendinnetjes van 2040, de chiroleiding en mijn allerliefste chiroschatjes, de ganzerijders, die liefste vriendinnen van Kalmthout, die van Vorselaar, mijn familietje,… Ik laat jullie allemaal eventjes achter, ik laat het vertrouwde leven achter & dat is spannender dan ik ooit had verwacht.

Gewoon omdat ik, a ge me kent, overal graag bij ben & niets wil missen (lees: ganzerijden, carnaval, keizerrijden, etentjes, feestjes, men vriendjes, avondjes in de zetel met men gezinnetje…) Toch zal ik die dingen missen in die drie maanden. Ik denk dat het normaal en goed is dat ik dat zal missen. Dat ik besef wat ik hier heb & dat ik het hier echt goed heb. Het zou, denk ik, heel gek zijn moest ik dit gevoel van heimwee niet hebben.

Ik hoor jullie denken ‘waarom gaat die dan in godsnaam naar dare?’

Wel, ook al ga ik dingen hier missen in die drie maanden, ik ben er zeker van dat ik er ontzettend veel voor ga terugkrijgen in het verre Guatemala. Ik ga zoveel andere dingen te doen hebben en er zal zoveel nieuws zijn om te ontdekken. Ik ga zoveel ‘rijker’ terugkomen (ons mama en ons papa wel niet, oeps) Dit is wat ik altijd wou doen en dit is wat ik moet doen. de goesting heeft altijd enorm blijven overheersen & soms moet ge u in een avontuur smijten ook al bent ge een beetje bang. Om volop te leven heb je nu eenmaal een beetje lef nodig. Ik wil zoveel meer zien dan de scholen en de cultuur hier in België, dus ik moet wel springen in het diepe… En dat is exact wat ik ga doen. Mét heel mijn hart. En met twee toppers van grieten ?

We houden contact, ik hou jullie op de hoogte, jullie houden mij op de hoogte & na mijn reis, mijn stage, mijn avontuur is het tijd voor een reünie (dikke party welteverstaan met pintjes, wijntjes, frietjes) waar jullie al mijn verhalen zullen moeten aanhoren en waar ik jullie allemaal doodknuffel ❤️

Adiós (saluukes), abrazo (knuffel) en ‘tot snel’ schatjes!

(null)