Zaterdag vertrokken we gepakt en gezakt met een typische Guatemalteekse bus richting Antigua. Heel schoon zo’n bus. Maar handig en veilig? we wisten dat het eerste wat we moesten ondergaan de bergbochtjes waren. Op de weg naar Comalapa twee weken geleden viel dit goed mee dus ik had er goeie hoop in om niet mottig te worden. Den buschauffeur dacht er echter anders over. Gelijk in ne rallway zoefde dieje daar naar beneden. Veel mensen, bochtjes op speedtempo, rammelende bus. Ik had het helemaal gehad en we waren nog niet eens in 1/3. Overstappen in Chimaltenango ging vlot. Mensen staan als je van de bus stapt meteen te roepen en loodsen je zo naar de juiste volgende bus. Die bus was voller gevuld, maar wij hadden nog een goei plaatske. Begon daar ne zanger die niet kon zingen daar een optreden te geven. Lachen uit miserie. Al bij al wel een vlotte rit.
In ons hotel zetten we onze rugzakken weg, deden we snel een shortje en topje aan (Yes, eindelijk blote benen) en vertrokken we op ‘citytrip’ in Antigua. Wat een mooie stad & wat een warmte! Natuurlijk zijn we tegen de middag iets gaan eten. Mama van Pieter en Hanne had nen tip gegeven en ineens stonden we voor café condesa. Dat restaurantje. Daar moesten we toch iets eten? Een broodje met kaas gegeten (met mes!) en terug vertrokken.
Wat mij opviel in Antigua was dat je plots terug in een bekendere wereld kwam. Er waren terug mensen gelijk ons, er was weer meer luxe, er waren cafeetjes,… Het was allemaal terug een beetje bekend. Ook al is het helemaal anders als België. We waren precies uit het verleden, terug in den moderne tijd gekomen. Dat voelde even heeeeel goed!
We kwamen in de loop van dag 1 voorbij een pannenkoekending waar er duizenden potten Nutella stonden. Gene pannenkoek gekocht, maar wel gevraagd waar we Nutella konden kopen (speciaal voor ons Elien). Wij naar dieje winkel, hadden ze daar toch ook kaas zeker! Ik dan ook maar een pakje Gouda kaas gekocht. Charlotte een pakske zoutjes. Gelukkig als drie klein kinderen.
Tegen 16u zijn we dan naar ’t hotel gegaan om ons op te frissen. Amai, zo ne goeien douche. Deed enorm deugd. Daarna vertrokken naar een restaurantje. Heel lekker gegeten! Dan zijn we nog iets gaan drinken, want een cocktailtje mocht wel na 2 weken. We wilden blijven voor een danske te placeren maar om 22u was er nog geen volk en wij waren poempaf! Dan maar naar ons hotelleke. Wel in nen tuctuc (lees: discotuctuc) aangezien we ons toch niet heel veilig voelde om dat laatste stukje alleen te doen.
Antigua was volgens het gezin heel groot. Maar wij hadden het meeste van Antigua wel ongeveer op nen dag gezien. Dus zondag hebben we nog wat rondgewandeld in de zon & heel hard genoten. Nog eens door de superleuke winkels (wij weten al waar we souveniertjes gaan kopen zenne) en nog veel gegeten 
Ik nam panqueques de andres (terug in café condesa, waar de mama van Hanne en Pieter dit 16 jaar geleden ook at en die zei dat ik het zeker moest proberen. En ik ben niet de grootste fan van pannenkoeken, maar ’t waren de beste da ‘k al heb gegeten) Elien een ijsje en Charlotte een stuk taart. Tegen 14u zijn we dan toch nog in de mc donalds gaan genieten van ne vettigen hamburger en een pakje frieten voor we vertrokken. Dan maar onze rugzakken gaan oppikken en terug op de bus naar huis!
Net op de momenten dat ge denkt dat ge nu wel alles hebt gezien, komt ge weer dingen tegen waar ge van denkt. Hoe kan dit? En waar we dan ook enorm om moeten lachen. Zo zaten we eerst op terugweg echt met een brute chauffeur. We voelden ons echt niet veilig! We waren blij dat we moesten overstappen in Chimaltenango. Dit keer minder vlot dan den eerste keer. Iedereen maar zeggen: ‘hier wachten, hier komt de bus.’ Om dan na een half uur te zeggen: ‘Ah nee, hier komt de bus.’ Ondertussen zagen we het verkeer in het drukkere Guatemala. Hier durven wij niet rijden ze, wat een gekte! Straf dat wij nog geen accident hebben zien gebeuren. Uiteindelijk kwam de bus waar we eerst stonden. We klommen op de bus en die zat al overvol. Gelijk nen echte hebben we ons bij op dat bankske gepropt. Wat een helse rit. gewoon ook onverantwoord hoeveel man daarop zat. Ge moogt echt niet nadenken wat er daar allemaal zou kunnen gebeuren, maar toch doet ge dat. Het bleef duren en het enigste wat ik dacht was: gewoon ondergaan, Vermeylen. Gewoon ondergaan. Ik die dacht dat een overvolle lijnbus het ergste was. Verkeerd gedacht dus. We zijn er wel geraakt. Heelhuids en goedkoop. Het hoort bij het leven in Guatemala zeker? Al probeerde ze ons op terugweg wel af te zetten door meer te vragen. We hielden voet bij stuk dat we maar 7 quetzal per man moesten betalen, want als goed ingeburgerde comalapanaars hadden we ons ook hierover bij onze kennissen en familie van hier geïnformeerd. Uiteindelijk hebben we ook niet meer betaald. We hadden eigenlijk ook geen geld niet meer om extra te betalen. Het is nog wat wennen precies die quetzals. We waren maar op stap met ne pot van 100€ (maar in quetzal leek dat veel meer) en we moesten het hotel blijkbaar cash betalen (oeps, hadden we niet gelezen). Ieder had nog wel wat geld zelf bij maar ook dit was maar opt nippertje. Achja we hebben ons weeral gered en ons goed geamuseerd.
Antigua is echt een enorm gezellige stad waar we zeker nog naar terugkeren (misschien wel in taxi dan, haha). Het heeft iets charmants en iets rustgevend en het deed goed om even weg te zijn met ons drietjes. Ik ben echt verliefd geworden op Antigua. Ook was de vulkaan niet goed zichtbaar door wolken aan de bergen. Dit moeten we zeker nog zien! We zijn ook weer een tintje bruiner. Zeker voor herhaling vatbaar dus.
Meer foto’s komen in de loop van de week wel op menne facebook. Wat we deze week gaan doen blijft voor jullie nog een verrassing. Ons lijkt het alvast weer een boeiende en leuke week. In de loop van vrijdag of in ’t weekend lees je er zeker meer over!
Hele dikke kussen xxxxx