Vrijdagavond maakten we voor onze familie hier pannenkoeken. We hebben uiteindelijk 3u aan een stuk gebakken en ik denk dat er toch zeker 200 pannenkoeken zijn gebakken geweest. Die van ons familie hebben niet gegeten maar gefret. Het was super leuk om hen zo gelukkig te zien en het was even een avond iedereen samen. Leuke avond waar we echt een deeltje van de familie waren. In ’t weekend gingen we naar Antigua, waarover een aparte blog is. Na ons weekendje vlogen we er terug in. Op school maakten we met directeur Adalberto onze rooster voor die week. Deze keer hadden we zelf meer inbreng dan de andere weken
Op maandagvoormiddag hebben we 2 lesjes Engels geobserveerd in het eerste leerjaar. Bij de ene juf ging het er heel chaotisch aan toe: de kinderen liepen rond, riepen door de klas, konden niet volgen enz. Bij de andere juf ging het er heel wat speelser aan toe en het leek ook allemaal beter te gaan. Eerst schrijven, dan herhalen en dan op speelse manieren nog herhalen. Wel leuk! Het enige gekke is wel dat de juffen zelf echt niet goed voorbereid zijn en ze zelf geen of althans echt niet goed Engels kunnen. Ze spreken het niet juist uit, schrijven foutjes, er staan ook foutjes in de schriftjes… Het is echt iets wat in België niet zou kunnen, maar het is hier nu zo en wij hebben de juf wat geholpen met het Engels.
In de namiddag was Elien niet goed en bleef thuis. Charlotte en ik hebben vooral gevideochat met vrienden en familie uit België. Ik heb dan ook maar een blog gemaakt over Antigua. Een hele rustige en luie namiddag dus. Moet ook eens kunnen zeker? ’s Avonds aten we zoals altijd boterhammen, maaaaaar deze keer met onze kaas en onze choco. Dat smaakte zo!
Dinsdagvoormiddag gingen we zoals afgesproken naar Paya. We mochten achterin de jeep zitten. Zo zit iedereen hier ‘in’ den auto. Super mooie rit naar het bergdorpje Paya waar ook een ‘wijkschooltje’ is van Liceo Nuevo Horizonte. Ik genoot van het mooie uitzicht en de stralende zon! Daar aangekomen was er niet zoveel volk. Er wordt dit jaar blijkbaar geen les gegeven in Paya. Vorig jaar en de jaren ervoor wel elke dag. Volgens wat we er van verstonden gaf het ministerie van onderwijs geen toestemming door papieren die niet in orde waren of niet klopten (ofzoiets toch althans) Nu komen dus af en toe een groepje kinderen van Paya voor 3 dagen naar Comalapa om daar les te volgen en eten te krijgen. Volgend jaar gaan ze hier wel terug de 2 klasjes hernemen. We werden goed onthaald en kregen als afsluiter cake en een drankje. Ik had me Paya anders voorgesteld. Het schooltje lag in de natuur en voor de rest zagen we geen huisjes. Ik had het me meer als een dorpje voorgesteld.
We waren ietsje vroeger thuis voor onze middag dus heb ik nog maar eens kleren gewassen. Volgende keer beter een beetje sneller de was doen, want amai ’t was veel. Mijn kleren zitten ook nog vol zeep, want het uitspoelen gaat hier al niet vlot en mijn krachten waren op. Achja, nu ruiken ze lekker zeker?
In de namiddag bereidden we onze wiskundeles voor het eerste leerjaar voor en onze Engelse les voor het eerste middelbaar. Niet gemakkelijk aangezien we het schriftje van wiskunde wel kregen maar niet wisten wat we moesten geven en de leerkracht er niet meer was. Ook voor de middelbare les was dit niet gemakkelijk aangezien we geen ervaring hebben daar. We zijn wel even gaan vragen wat we daar moesten geven: de cijfers van 1-2000. Ook deze keer trokken we verder onze plan. Al een chance da ‘k al wat ne plantrekker ben.
Woensdag gaven we in de voormiddag onze wiskunde les. Dit ging heeeeel vlot en was echt enorm leuk. we herhaalden de cijfers op speelse manieren. Eerst het aantal hartjes tellen en wie het juiste cijfer op zijn bankje had liggen in de lucht steken, dan ook nog een bingo. Daarna hebben we ons gewaagd aan optellen. De leerkracht zei dat ze hier nog niet waren maar we mochten het doen op een ander blaadje (niet in het schriftje). We leerden het eerst buiten speels aan met legoblokken en de kinderen waren er heel snel mee weg. Daarna hebben we ze zelfstandig laten werken aan sommetjes tot 6. De meeste kinderen konden dit echt goed. Sommige deden het met tellen op de vingers, sommige met de legoblokjes en sommige al uit het hoofd. Ik denk dat ze die kinderen hier enorm onderschatten. Ze vonden het echt leuk uitgedaagd te worden.
Dan gingen Elien en ik naar de kapper. Spannend! Teresa ging met ons mee. De puntjes, drie vingers voor mij en twee voor Elien, wilden we geknipt. Ze waste ons haar wel niet, maar spoot het met een plantenspuit nat en knipte dan zorgvuldig (maar hoe, dat leg ik thuis nog wel is uit) onze puntjes eraf. Ach, ge kunt ni sukkelen voor een knipbeurt van €2,5 
al een chance rekende ze niet per uur, want ’t was knippen op haar gemak. Gelijk alles hier. We voelden ons weer wat netter en toch een beetje verwend. We kunnen er tegen voor die 9 weken die nog komen.
In de namiddag gingen we normaal Engelse les aant eerste middelbaar geven maar das blijkbaar op vrijdag dus dat is voor volgende week dan maar. Dan hebben we de leerkracht van Engels op vraag van haar geholpen met the present continuous uit te leggen. Alee ‘helpen’, uiteindelijk moesten we zelf de les geven en ineens nog het verschil uitleggen tussen the simple present en the present continuous. Ik als Engels wonder… graven in ’t geheugen en toch even voor de zekerheid graven op internet. ‘k Heb gemerkt dat men Engels nog niet zo slecht is. We legden het met drie uit en zo kwamen we er wel. Na nen tijd leken de leerlingen het toch te snappen aan de ‘aahs’ te horen. Ik heb wel gelachen en vond het nog wel plezant. Daarna hebben we ook nog wat klaargemaakt voor onze ‘clase de plastica’ van donderdag met de kleuters.
Donderdag gaven we in de voormiddag een knustelles aan de kleuters. We lieten ze maskers (antifaces) maken. Echt super leuk om de kleuters zo te zien openbloeien. Met enkel crêpe papier, lijm, kleurtjes en een schaar en ze waren vertrokken. Vele vroegen wel; ‘juf in welke kleur moet ik het inkleuren?’ Of ze durfden niet goed verschillende kleuren crêpe papier nemen… na een tijdje hadden ze door dat het mocht en de resultaten waren stuk voor stuk schitterend. Zoveel creativiteit dat er in de kinderen schuilt, maar zo jammer dat ze dit niet veel mogen uiten. Je zag de kleuters zo genieten en als hun masker af was waren ze ontzettend trots. Zo merk ik weer dat kleuterjuf zijn echt mijn ding is en dat ik echt uitkijk naar 6 maart om er met ons eigen klasje in te vliegen. Volgens ons Andrea hier worden we ook 3 topjuffen.
In de namiddag was het sportdag hoor het middelbaar. In een strak sportbroekske van Elien (want da heb ik niet bij) gingen we mee voetballen. Weeral wachten en nog eens wachten om ineens te horen dat we moeten basketballen. Help, ik kan da ni! We hebben toch geregeld gekregen da we nen halven time basket deden en halven time voetbal. Het waren gemengde ploegen van leerkrachten. Mijn conditie is een ramp en met die warmte. Puffen ze. Maaaaaaaaaar met ne penalty heb ik gescoord. En we hebben ons weer goed geamuseerd. Hoe er hier voor de leerkrachten wordt gezorgd en hoe een goede en leuke sfeer er hier hangt, dat is iets dat ik al weet dat ik zal missen.
Na school ging ons Teresa (zie fotootje hieronder) weer met ons mee want slapen in ne slaapzak waren we beu: onderlaken en een dons gaan kopen. Hopende op betere nachten . Ik heb er ne schone roze me bloemekes zenne (echt men kleur) en ik heb geslapen gelijk een roosje 
Deze voormiddag hadden we voorgesteld om kinderen met moeilijkheden; zoals rekenen, taal,… een beetje te helpen. Op vraag van ons kregen we gisteren een hele mooie lijst met namen van kinderen per klas (preprimaria en primaria) met daarachter steeds hetgeen wat moeilijk gaat. Daar konden we wel iets mee! We hebben gewerkt met kindjes met knipmoeilijkheden en met kindjes van het eerste leerjaar met tellen (cijfers van 1-9). Dit was leuk en we willen volgende week zeker verder werken met deze en andere kindjes waarbij sommige dingen moeilijk gaan.
Deze middag maakten we smosjes, want we gingen wandelen met Ana en hadden dus geen tijd om langs huis te gaan. Toen ze klaar waren moesten we vertrekken dus we namen ze mee. We gingen ergens picknicken. Uiteindelijk bleek ook dat het een uitstap was met alle collega’s van de lagere en kleuterschool. Na een tijdje te stappen kwamen we uiteindelijk in een klein paradijsje; een zwembad, leuke bankjes,… een echt vakantiegevoel. eerst een plonkse, wel als enige in onzen bikini, want de rest had shortje en topje aan om te zwemmen. Daarna werd er gebarbecued: patatjes, vlees, saus. Heerlijk. Daarna wandelde we een stuk naar beneden en daar was een watervalletje. Terug naar boven en toen heb ik me gewaagd aan een mega hoge schommel. Eerste keer goed gegild, maar toen wilde ik nog wel een keertje. We sloten ons namiddagje af met een stukje papaya. We hebben zoveel plezier gehad met de leerkrachten. Nog maar eens: de sfeer dat er hier hangt en hoeveel plezier de leerkrachten met elkaar hebben. Ongelofelijk plezant! Grenzen verleggen en genieten! Uiteindelijk waren de smoskes wel wa plat en heb ik er maar eentje opgegeten, zonde van de kaas, maar achja wat een leuke namiddag.
Ik pak het leven hier zoals ge leest dus gelijk dat het komt. Ik leer hier echt gewoon te genieten en niet te veel te stressen. Het kan dus degelijk. Alles komt wel in orde en verandert het plan, awel dan verandert toch gewoon het plan?
Ik zet deze blogpost er wel op met een dubbel gevoel, want ik weet dat ik het dit weekend best moeilijk ga hebben. Ik heb hier den tijd van mijn leven en dit is echt wat ik graag doe en dit is echt de juiste keuze, maar dit weekend zou ik toch graag eventjes snel heen en weer een weekendje naar huis gaan. Het leukste weekend van de polder is er eindelijk en ik ben er niet. Misschien zullen de tranen dan toch eens komen? Misschien ook niet… Ik hoop vooral dat heel de polder, maar vooral die van de gans van Berendrecht uiteraard (ik ga jullie zo missen!) den tijd van z’n leven heeft. Ik probeer het op de voet te volgen en ik zal hier wel meejuichen en wie weet wel een traantje wegpinken. Trekt ze, drinkt ze, danst ze!
Zoals altijd volgen meer foto’s op facebook
Dikke zoenen vanuit het verre Guatemala xxxxx
Hannelore