Weg van het vertrouwde

Ik had me voorgenomen om vrij korte blogs te schrijven om het niet te langdradig te maken, maar al deze nieuwe indrukken deze week namen toch meer woorden in beslag dan gedacht. Ik denk wel dat dit de langste van allemaal zal zijn omdat alles heeeel nieuw is. Als ge ’t lezen beu zijt, dan stopte maar en kijkt ge maar naar de fotookes hé!

Zondag nam ik afscheid van mijn allerliefste vrienden en familie. Gepaard met dikke tranen, dik verdriet & gepaard met het gevoel ‘waarom doen ik dees toch?’. Ik ben écht slecht in afscheid nemen. Met kleine oogjes en een gemengd gevoel stapte ik dan ook op het vliegtuig. Man, ik wist dat we lang moesten vliegen, maar dit ging erover. Al bij al was ’t wel een vlotte en goede vlucht. Na ongeveer 20u vliegen kwamen we aan in Guatemala stad en daar moesten we wachten op onze chauffeur van het hotel. Dieje stond er nog niet, niemand had bereik op zenne gsm en er waren opdringerige mannelijke taxichauffeurs. Elien en ik voelden ons toen echt niet veilig. Charlotte natuurlijk wel, die had al erger gezien. Uiteindelijk kwam onze shuttle eraan en sliepen we snel in ons zalig hotelleke. Volgende ochtend een goei warm regendoucheke en een Guatemalteeks ontbijtje (eieren, gebakken bananen, vieze bonen & brood zonder zout. Wennen ma al bij al, cava). We hebben even gaan wandelen in de stad. Het plan was eigenlijk om naar de zoo te gaan en volgens ’t boekske van Charlotte koste da maar 15 quetzal (net geen 2€), maar daar aangekomen was ’t toch de volle 4€. Jammer, hadden we ni op zak. Dan maar ne cola van 354ml gedronken op een ‘terrasje’.

Om 11u kwamen Adalberto (de algemene directeur van de school), Elsa (directrice) en Jonathan (onze chauffeur) ons halen met een busje. Suuuper vriendelijke mensen. Stuk voor stuk. Het eerste wat ons opviel is dat ze enorm klein zijn/. Denk dat ‘k ne kop groter ben dan den directeur. Onderweg een stop bij de Mc Donalds en dan een hele mooie rit naar Comalapa.

We kwamen er aan & de mama en kinderen + kleinkinderen stonden ons op te wachten. Ook heel vriendelijk. Bij de rondleiding in het huis, moest ik slikken. Ik had het anders verwacht, maar het feit dat wij een mooie net geschilderde kamer krijgen met een goei dak, maar een baby van 10 dagen moet slapen in een ‘hutje’ zonder fatsoenlijk dak… ik weet het, die mensen leven zo en die zijn écht gelukkig (kunnen wij nog iets van leren) maar toch had ik het moeilijk geen medelijden te krijgen. Ze maakten zelfs hun kasten leeg zodat wij er wel zouden hebben. De papa maakte nen super schone spiegel. Wat goed is, is dat ik kan wennen aan het primitieve. Het heeft wel iets. Afwassen in zo nen bak (zie foto’s), tanden daar in poetsen, buiten en binnen tegelijk leven,… Het is soms wel een beetje ne knop omdraaien. Het enige dat moeilijk went is het feit dat er genen bril is op ’t wc en dat ge uw wc-papiertje in een emmertje (vuilbakje) moet zwieren na gebruik en dan moet doorspoelen met een emmerke water… Ja daaraan wennen zal nog wel eventjes duren.

Den 8ste gingen we al meteen naar El Liceo Nuevo Horizonte (de school van het mayakind). Andrea, onze lieve beschermengel, kwam ons halen om te stappen naar de school. Amai, wat een wandeling. Als we dat de komende maanden elke dag 6 keer doen… ik zal nogal een kontje krijgen. Al zijn de tuctucs verleidelijk om te nemen, we hebben het nog maar ene keer gedaan!

Maar WAUW wat een school! De kinderen verwelkomden ons met zen allen en we mochten onverwacht zelf ook een woordje zeggen, oeps gênant! De kinderen komen nog veel knuffels geven en staren en lachen en grijpen vooral naar het haar van Elien en Charlotte. Ik val het minste op met mijn ‘zwart’ haar. Iedereen is super lief en iedereen doet er alles aan om ons thuis te laten voelen. Ze vragen ook vaak of we zeker niets tekort komen in het gastgezin. We kregen al yoghurt met aardbeien en bananen en donderdag kregen we hamburgers. In de school gaat het er rustig aan toe. De kinderen zijn enorm vrij en er lijken weinig regeltjes te gelden, maar dat stoort echt niet. Voor ons is het wat afkicken van ons opgejaagd en stressvol ritme… het kan dus degelijk anders manne! In de voormiddag hebben de kleuters (preprimario – 6 jarige) en de lagere school (el primario) les. Het middelbaar (el basico) in de namiddag. Daar werden we ook voorgesteld.

 

We kregen onze eigen bureau met WiFi. Joepie!! Ik was eigenlijk al aan ’t afkicken, want niet 24u op 24u, 7 dagen op 7 bereikbaar zijn… Het leek onmogelijk voor mij, maar ’t valt eigenlijk wel mee.

Het leuke is dat, ook al was de taal dag 1 een struikelblok, het wordt meer en meer een mini struikelblokje. We doen ons best om te communiceren en het gaat echt al beter. We proberen waar we kunnen al te helpen op school; helpen in het winkeltje (daar vertel ik nog wel eens een ander keertje over), helpen in de bib,..

We hebben ook namen getrokken met de leerkrachten voor el dia de K’riño (valentijnnnnn). voor die persoon kopen we een cadeautje en maken we een kaartje voor op de 14de af te geven! Super tof da wij al mee mogen doen

Ik heb echt al geblèt, geblèt van ’t lachen. Samen met Elien, Charlotte, Andrea en Theresa vooral. Ze vinden ons ook wel tofkes denk! Al zal het soms ook wel lachen zijn met ons gebrekkig Spaans. Wij zijn hier enorm groot en dat blijft ook grappig. Een meter gaat hier maar tot ne meter 70. Lachen geblazen dus, want wij komen der bijna bovenuit.

‘Thuis’, ja ’t wordt meer en meer een thuis, wordt er ook enorm goed voor ons gezorgd. Ze wisten al wel van Mies da we ni zot zijn van bonen en ze kennen enkele gerechtjes. Tot nu toe hebben we best bekende gerechten gegeten: gebakken bo’kes, spaghetti, rijst met kip & PATATTEN, cornflakes, hesp, confituur op toast, eitjes, pasta met mayonaise en kip in een krokante,… Ook maakt Sonja (22 jaar, al twee kinderen & dochter van de mama) ons ook altijd een lekker drankje. ’s Middags eten we dus altijd warm thuis (we hebben altijd ong 2u pauze nu) en dan ’s avonds toastjes en ’s morgens cornflakes. We worden echt verwend. De namen zitten er nog niet allemaal in. Ze zijn met 24 in totaal  we hebben ook al geproefd van de dingen die ze zelf eten. Dat valt, buiten de bonen gerekend, echt goed mee zenne! Het gekke is hier dat niet iedereen tezamen eet. Iedereen eet precies wanneer em honger heeft. Ook hebben we geen messen, die eten hier zowat met hun handen. Ik val dus ni zo op dat ik niet fatsoenlijk kan eten… weer een pluspunt ! Ook maken die hier precies ganse dagen tortilla’s… en da eten ze ook dag in, dag uit.

Vanmorgen hebben we eindelijk gedoucht. Men haar was echt echt vettig en ik voelde me vies. Het was een pierestraaltje water maar wel warm. Om men haar af te spoelen pakte ik dan een emmertje liet da vol lopen en kapte het dan over men hoofd. Moeilijk gaat ook ik voel me stukken beter zo gewassen, al heb ik liever mennen douche van thuis. Maar ook dit zal wel wennen.

Vandaag kwam Andrea ons om 8:30u halen om samen naar el mercado (de markt te gaan). Dat is hier heel groot. Vooral fruit, kleren, schoenen,… kijk maar eens op de foto’s. Dan zijn we gaan observeren in een kleuterklasje (preprimario, kindjes zijn 6 jaar) van hier. Wat een groot verschil! Ik wist dat het anders was, maar het is echt totaal anders en totaal tegenstrijdig met onze manier van werken met kleine kinderen. Hierover later meer!

Morgen gaan we samen met Andrea naar een trouw, joepieeeee ! En voor de rest gaan we ’t rustig houden in ’t weekend en misschien is een wasje doen. Zondag is Kathy, dochter van Sonja, kleindochter van de mama, jarig! We weten al dat we dan lasagne eten. We zijn al een cadeautje voor Kathy en voor Sonja gaan kopen

Deze namiddag zijn we vrij, dus ben ik mijn blog aan het schrijven. Het is vandaag de eerste dag ‘slecht weer’. De zon is er niet en tis wel frisjes. Het plan was om in de zon te gaan liggen, maar we gaan dan al maar wat knutselen voor ons klasje. Wat we volgende week moeten doen gaan we maandag bespreken. Alles op zennen tijd dus

Je leest het dus goed. Ik kan hier mennen draai wel vinden. Ik ben echt gelukkig en heel relaxed. Ik heb al veel gelachen & lachen is belangrijk. Aan ’t weer was ik meteen gewend: da zonnetje doet deugd! Ik mis jullie uiteraard wel, maar door de WiFi kan ik toch wat contact houden hé! Ik denk ook dat het gemis nog wel groter zal worden, ik ben tenslotte nog maar 5 dagen weg. Al denk ik hier liever nog niet aan! Tot nu toe gaat het goed.

Ja hoor je bent helemaal beneden geraakt, proficiat doorzetter  Sorry voor men vele geschrijf, maar ik moet men verhaal kwijt! Ik zal op facebook nog een album aanmaken met meer foto’s. (en excuses voor eventuele schrijffouten, ik ben te lui om nog eens te controleren)

Volgende week zal men volgend blog(je) wel verschijnen.

Dikke zoenen en tot snel xxxxxxxxx