Ondertussen zijn we weer een week verder en is er heel wat gebeurd hier in het mooie Comalapa.
Op zaterdag gingen we naar een trouw (boda) kijken. We wilden wel eens weten of dit anders is dan in België. Er zijn wel enkele gelijkenissen maar ook heel veel verschillen. Om 9u begon de viering in de kerk. Tijdens de viering, konden we zoals in België naar voor gaan voor een hosti, al is dit wel een beetje anders dan in België. Hier soppen ze deze in de wijn, en leggen hem daarna op je tong. Was dat even schrikken seg, daar stond ik dan met mijn handjes in een mooi kommetje. Na de viering in de kerk werden er zoals in België foto’s getrokken, maar dan wel IN de kerk. Dit leek wel uren te duren. Na de foto’s, liep iedereen samen naar het huis van het getrouwde koppeltje. Daar stonden allemaal stoelen klaar (op rijtjes, dus niet zoals in België aan tafels). Even later volgde het eten, anders, maar wel super lekker! En na het eten, was het tijd om te dansen!
Op zondag was Katy jarig. Ik vertelde al dat we een cadeau kochten voor haar achtste verjaardag. Tijdens het aansnijden van de taart telde de hele familie tot zeven. HU? TOT ZEVEN? Blijkbaar zaten we er een jaartje naast (oeps, daar lachen ze nu nog steeds mee). Die dag aten we super lekkere lasagne, pizza en taart (een beetje te veel van het goede want ik ben een hele week ziek geweest). We speelden ook wat met de kinderen in onze familie en gooiden met confetti (inclusief vettig haar achteraf). Zondag was ook de dag dat we voor de eerste keer onze was gingen doen. Wat was dat? Ik ga hier armspieren krijgen van al dat wassen! Het is anders, maar het hoort bij het leven hier. ’s Avonds moesten Marie en Dina van onze familie nog gaan voetballen, wij gingen met hen mee. Het voetbalveld is veel kleiner dan in België, al zijn de beentjes van de mensen hier ook niet zo lang.
Het weekend vloog voorbij en het was al snel weer maandag. Charlotte voelde zich niet zo goed en bleef dus thuis. Hannelore en ik waagden het toch om naar school te vertrekken. Samen met Adalberto, de directeur, maakten we een weekplanning. In de voormiddag gingen we nog wat helpen in de keuken (de kinderen van het bergdorpje Paya verbleven twee dagen op de school en kregen hier een warme maaltijd). In de namiddag gingen we samen met Lidea op huisbezoeken. Hier waren we toch even niet goed van. Ik vind het zo erg om te zien hoe deze families en kinderen leven. Kinderen zijn ziek en krijgen niet de verzorging die ze nodig hebben. We bezochten een ziek kind waarvoor Lidea nu gaat uitzoeken hoe ze kan helpen. We merken ook wel dat de centjes van de peetouders goed terecht komen. Zo gingen we samen met Lidea inkopen doen voor een gezin met acht kinderen. Het is wel een beetje gek om te zien hoe blij kinderen zijn met een beetje eten. Onderweg naar huis was het heel stilletjes, we hadden heel wat te ‘verwerken’.
Op dinsdag een nieuwe dag. We vierden de verjaardag van Sonja en het was Valentijn. De kinderen komen hier met Valentijn verkleed naar school (vaak zelf gemaakt). We beginnen de dag met een wedstrijd. De kinderen mogen op het veldje gaan dansen en telkens de beste (en met de mooiste kledij) gaan door naar de volgende ronde, totdat de winnaar over blijft. De kinderen van de lagere school gingen een beetje vroeger naar huis dan anders en ’s middags speelden we met de leerkrachten spelletjes en deelden we cadeautjes uit. Voor wie ik een cadeau moest kopen? Voor Adalberto (de directeur). Hopelijk is hij blij met de chocolade. In de namiddag deden we hetzelfde maar dan met de leerlingen en leerkrachten van het middelbaar. Natuurlijk kon op deze dag de confetti ook niet ontbreken. De kinderen stoppen hier ook confetti in eitjes en slaan deze dan stuk op je hoofd. Gelukkig konden we na school gaan douchen. (Al heb ik nog steeds confetti in mijn haar).
Al snel was de week weer half, op woensdag werkten we in de voormiddag wat voor onze klas. We maakten al symbooltjes, een aanwezigheidsbord, verjaardagskalender, weekkalender, weerkalender,… In de namiddag gingen we weer op huisbezoeken, nog steeds even confronterend.
Op donderdagvoormiddag werden we even juffen van de preprimaria A (kleuterschool). We gaven een lesje turnen (of fysica) zoals dat hier noemt. Een hele uitdaging in het Spaans, maar zowel wij als de kinderen hebben genoten. In de namiddag werkten we nog wat verder voor ons klasje dat op 6 maart zal starten.
Vandaag (vrijdag) stonden we opnieuw voor de klas, deze keer voor preprimaria B. We gaven deze keer een lesje Engels, veel kinderen (en ook juffen,…) hier willen graag Engels leren. We oefenden op het begroeten, de dagen van de week en de kleuren. In de preprimaria of kleuterklas hier, werken ze allemaal aan tafeltjes. Wij wilden tijdens deze les aantonen dat kinderen ook goed kunnen leren door te spelen of door de leerstof op een speelse manier aan te brengen. We speelden dus wat spelletjes om de kleuren te leren, zongen liedjes voor de dagen en deden wat gek (lees: speelden dialoogjes) om het begroeten onder de knie te krijgen. Deze namiddag werken we nog wat verder aan de materialen voor onze eigen klas.
Het tijdverschil begint eindelijk wat te wennen, al ben ik vaak nog vroeg wakker. Maar het tempo hier…. Da’s toch helemaal anders dan in België.
Dit weekend gaan we Antigua verkennen. We hebben al een hotel geboekt en we gaan ook zeker eens langs McDonald’s passeren (ja, je kent mij eh). Volgende week dinsdag gaan we ook op bezoek in het bergdorpje Paya, ik neem dan ook zeker de kleedjes mee die ik van tante Natalie heb meegekregen.
Weer heel wat om naar uit te kijken dus!
Dikke zoen en tot snel!
Elien
(Voor meer foto’s kan je terecht op mijn facebookpagina!)