Vrijdagavond kwamen we te weten dat de uitnodiging die we van de week kregen dus niet voor het maken van kleren was (wat wij dachten) maar voor een carnavalsfeest/wedstrijd bij ons thuis. Leve de taal. Zaterdagvoormiddag zijn we dan maar snel wat gerief gaan kopen om een schoon en goeikoop bijenpakske in elkaar te steken. Creatief en flexibel denken, dat leer ik hier wel. Ook hebben we van ons Sonja geleerd hoe ge ‘tostadas’ en ‘dobladas con papas’ moet maken. Megaaaaa lekker en ’t is hier al een verslaving. Maaaaar nu weet ik hoe ik het thuis moet maken dus dan kunnen jullie er ook eens van genieten en kan ik er af en toe nog is van smullen en me in Guatemala wanen.
Tussendoor heb ik veel gevideochat met mijn lieve schatten van de gans. Super leuk om te kunnen mee volgen. In de namiddag was het hier dan verkleedwedstrijd. Wij drie werden bekroond tot jury. De kinderen, groot en klein, moesten dansen en wij beslisten wie het beste was. Een leuk en grappig namiddagje als deel van de familie Cali-cux. Uiteindelijk nog eens even gevideochat tijdens het feest in ’t ganzehof. Dan zijn de eerste traantjes toch wel gerold. Niet perse van veel verdriet, alhoewel ik er echt graag had geweest, maar eerder van ’t gevoel zo een leuke en lieve vrienden te hebben daar in België. Ze zeggen altijd da ge pas beseft wat ge hebt als ge het moet missen. Awel, ik wist al dat het schatjes waren voor ik vertrok ze, maar ’t is waar, ge beseft het eens zo hard. Den hemel huilde trouwens met me mee. Den eerst regen in 3 weken was een feit. Het viel er met bakken uit.
Zondag was het nog een rustigere dag. We zijn naar de markt gegaan om fruit te kopen voor van de week en naar de winkel om onze chips en koekenvoorraad aan te vullen. Van het uithalen van Alexander kreeg ik veel fotootjes en filmpjes. Super plezant te zien. Dan werd het spannend in Berendrecht en kon ik weer via de videochat mee volgen. Ik voelde de spanning helemaal tot in Guatemala. Maar echt. Ik stond precies op ’t solftplein. Uiteindelijk trok de Vincent de kop. Ik sprong een gat in de lucht en de tranen van vreugde volgden. Wat zou ik toen graag even in Berendrecht zijn geweest! Voor de mensen die dit lezen en het ganzerijden niet kennen, ge weet niet wat ge mist! Voor de rest nog gedoucht en niet veel uitgestoken. Ik ben toch meer voor de gevulde weekendjes eerlijk gezegd, ’t is zo verloren tijd in dit mooi land.
Ik wist dat dit weekend niet makkelijk ging zijn, but I’m still alive mannen! Moeilijke momenten horen erbij. Ik heb een groot feestje gemist in de polder, ik mis jullie enorm. Maar volgend jaar ben ik er weer bij en mijn avontuur gaat hier weer gewoon verder.
Maandagvoormiddag maakte we de rooster weer. Met een plan in ons hoofd stelden we het voor aan de directeur. In m’n beste Spaans. Hij keurde dit goed!
Maandagvoormiddag hebben we kinderen met moeilijkheden rond taal geholpen. We hadden een spelletje over de klinkers. Eerst de klinkers herhalen. Bij diegene die dit konden dan het prentje bekijken, luisteren naar ons en zeggen met welke klinker het begon. Dit ging bij vele heel moeizaam. Ze leken het wel leuk te vinden. En alle kleine beetjes helpen. Ik denk dat ze in de klas te weinig oefenruimte bieden om genoeg te herhalen. Zorg is echt helemaal mijn ding. Ik weet nu wel zeker wat ik volgend jaar ga bij studeren. Hier merk ik nog maar eens dat dat ook echt is wat ik graag doe. I’ve found my fire!
Op de middag aten we zoals altijd thuis. Dit keer kwamen we aan en waren het zelfgemaakte frietjes met kip in een krokantje en broccoli. Keilekker! Ons Sonia heeft dat allemaal gemaakt in de hoop dat Elien na 3 maand hier zal blijven. Ahja, Elien is vrijgezel en dus willen ze die hier voor hunne Melvin. Elien is anders gene fan van de Melvin. Maar laat ze maar denken, dan maken ze vanaf nu alleen nog maar patatjes. Hmmmm!
In de namiddag namen we even tijd om aan onze bachelorproef te werken. Niet zo plezant als de andere dingen, maar ’t moet ook gebeuren. ’s Avonds aten we is hetzelfde als hen (Again pasta, maar wel keilekker) en dronken een warm bananensapke. Echt ook ‘muy rico’. Sandra had enkele Engelse brieven die vertaalt moesten worden naar ’t Spaans. Hebben we dan ook maar gedaan. Ze waren ons dankbaar en zo oefenen wij weeral wat Spaans he!
Dinsdagvoormiddag gingen we normaal meubels kopen. We hebben van de stad Herentals subsidies gekregen om ons projectje hier te kunnen realiseren. Het geld was er nog niet, maar we zijn al wat gaan kijken wat we waar kunnen kopen. Bij het stappen naar huis in de middag wilden we nog ne papaya kopen. Vorige keer hadden ze ons in ’t zak gezet want we hadden 8 quetzal betaalt en ’t kost maar vijf. Deze keer niet van da ze: we vroegen aan een kraampje hoeveel het koste en meneer zei na aarzelen 8 quetzal. Wij lachen en maar zeggen: ‘No, es 5 quetzal.’ En dan was em toch snel ‘5 es bien’. Goe geregeld!
In de namiddag gingen we voorbereiden voor ons klasje. Er was dus een misverstand gebeurd waardoor ons klasje in de namiddag zou doorgaan en we geen jeugdbeweging en huiswerkklas zouden kunnen opstarten. Eventjes met Adalberto gaan praten en we hebben het weer mooi geregeld dat het gaat zoals we eerst wilden.
’s Avonds hebben we Sandra weer geholpen met Engelse brieven. Ze zijn blijkbaar van de klas, maar de Engelse leerkracht is het afgetrapt. Sandra kan zelf geen Engels, maar de kinderen moeten hun brief wel kunnen lezen. Het is een projectje met correspondenten. Zaten we wel efkes aan, maar we helpen graag.
Woensdagvoormiddag hebben we kindjes met moeilijkheden rond wiskunde en knippen/scheuren geholpen. We bouwden verder op wat we vorige week te weten kwamen. Welk kindje hoe ver stond en waar het exact moeilijkheden mee heeft. Weer leuk om te doen en ook enorm interessant.
In de namiddag hadden we normaal eens een namiddagje kindjes om chirospellekes mee te doen. Blijkbaar waren er toch geen kinderen en belde Adalberto dat we thuis moesten blijven en moesten wachten op Teresa en de kinesist. Ik had in ’t begin van de week gevraagd aan Teresa of er hier ergens een kine was, want ik heb al enkele weken enorm veel last van mijn rug. ’t Was dus ineens geregeld en ik kreeg een zalige kinebeurt in ons huis. Dan gingen we nog even naar school om nog wat voor te bereiden.
Donderdagvoormiddag hebben we nog wat voorbereid voor onze klas volgende week en in de namiddag zijn we gaan ‘shoppen’ voor speelgoed voor de klas. Dit ook met het geld van Herentals. We kochten al wat autootjes, een keukensetje en poppen. De rest gaan we volgende week nog wel halen.
Deze voormiddag gingen we met de leerkrachten van de lagere en kleuterschool naar den basket. ’t was namelijk geen school. Waarom? Dat weten we zelf niet. Dat kan hier allemaal. We wisten weer niet goed wat verwachten van den basket, maar we gingen mee. Na een eindje te stappen en een tussenstopje op de begraafplaats (heel kleurrijk en anders dan bij ons) kwamen we in een andere school. Zo zien we den andere kant van Comalapa ook eens. In de school aangekomen snapten we, nadat Teresa ons even had up-ge-date, eindelijk dat het een wedstrijd was tussen scholen met de leerkrachten. We moesten afwachten of we wel moesten basketballen. Wie tegen wie moest spelen, moest namelijk nog getrokken worden met papiertjes. Uiteindelijk werden we wel getrokken om te basketten. De collega’s vroegen of we mee wilden doen en eigenlijk had ik niet zoveel goesting, maar Elien en ik gaven ons toch op. Eerst nog kijken naar een basket- en voetbalwedstrijd van andere scholen en dan was ’t aan ons. Nadat we gegierd van ’t lachen hadden met Elien, de reuzin, haar basketbalkunsten (lees: geen) beseften ze volgens mij dat het geen goed idee was om om mij nog te laten basketten, dus ik moest niet meer. Fjoew! Daarna aten we nen advocado, een fruitslaatje en dan nog taco’s met limoen en geplette pompoenpitten. Echt rare combinaties sewijle, maar het smaakte echt. Weeral een leuke voormiddag!
Vrijdagnamiddag ging ik eigenlijk deze blogpost posten, maar het waaide in Comalapa en het leven lag eventjes stil. Geen bereik, geen Wifi, genen elentric…
Vrijdagavond maakten we spaghetti op zen Vlaams voor bijna heel de familie. Eerst was ’t nog spannend, want er was geen gehakt aangezien de molen van de slager niet werkte zonder elentric. Uiteindelijk kwam Comalapa terug tot leven en hadden we toch geluk! We maakten echt lekkere spaghetti en de familie heeft weeral goed gegeten en genoten. De familie gaat het ook eens zelf maken als ‘ons bomma’ jarig is. Dat is wel in mei dus dat zullen we niet meer meemaken!
Dit weekend zijn we naar Monterrico geweest. Daar vertel ik later nog wel meer over. Ik kan al verraden dat we enorm genoten hebben.
Vandaag startte ons klasje op, ook hoe dat is verlopen krijgen jullie aan ’t einde van de week te horen!
We zitten in 1/3 van ons avontuur. Wat vliegt den tijd.
De volgende blog komt vrijdag. Normaal hé, want de plannen veranderen hier wel is!
Lieve kusjes en dikke dikke knuffels voor iedereen die ze nodig heeft
xxxxxxxxxxxx
Hannelore