Zaterdag gingen we na ons ontbijtje in ’t hotel op pad in San Cristobal de las casas. Oh mannen, ik at voor den eerste keer terug boter tussen mijn boterhammeke! San Cristobal is een enorm leuke stad, met nog leukere souveniertjes. Wat ben ik trots op mezelf dat ik niet al die kraampjes heb geplunderd. Al heb ik natuurlijk wel wat souveniertjes geshopt. Voor de rest vertellen de foto’s veel meer dan woorden. Ik kan ook niet goed uitleggen wat de stad met je doet. Maar wat het met me deed: ik werd er zo gelukkig van. Zalig weer, leuke straten, pleinen, levendige, drukke maar enorm gezellige stad,… ’s Avonds werd de stad nog levendiger en was er overal muziek, theater,… ook het eten is hier zo zo lekker. Ik at echt iets kei lekker: quesadilla al pastor. Mexicaans eten, wel men ding: vleeeeeees! 
Wat was ik meteen verkocht aan Mexico. Geniet zelf maar mee!
Zondag besloten we om de cañon del sumidero te gaan bewonderen. Met zo een tourbusje vertrokken we mooi om 9u. Na een korte rit kwamen we aan en mochten we in onzen boot stappen. Wauw, wat een boottocht. Het bleef verbazen. Ik werd er zelfs stil van. Zo mooi, dat zelfs onze mooie foto’s een understatement zijn. Echtig waar één van de mooiste dingen dat ik al had gezien. Ennnn ik heb ne krokodil kunnen spotten. Dan deden we een stop in een dorpje en daar konden we eten. Terug in San cristobal onszelf opgefrist, toch nog wat meer souveniertjes gaan halen en zoals altijd weer gaan eten. Deze keer stopten we in een lekkere Italiaan!
Maandag maakten we een uitstap naar ‘cascades de agua azul’, ofwel de watervallen van agua azul. Dit deden we met een taxi omdat we er voor kozen om eens een dag te luieren. De tourbusjes deden daar allemaal maar een korte stop. Dit was een wat langere rit. Best goede wegen. Tot er ineens een stuk (geen stukje hoor) wegverzakking was. Wat hier typisch is, is dat mensen zich hier gewoon wegzetten met een kegel, band of eender wat en pas als ge betaalt halen ze die weg zodat je verder kan… Ik ben er tegen, maar iedereen betaalt uiteraard want ge wilt verder en die staat daar met een mes te zwieren. Aan de watervallen weer volop verwondering voor al het moois de natuur te bieden heeft. Helderblauw water (zoals de naam het zelf zegt) en weer zo wondermooi. Eerst naar boven gewandeld. Jammer genoeg mochten we het bovenste stukje niet doen. Waarom? Geen idee! Terug naar beneden en een plonsje gedaan aan de watervallen. Heerlijk, maar toch wel friskes. Daarna ons nog wat met een mooi uitzicht neergelegd in de zon! Weer een hele mooie dag, met als afsluiter weer eten in de lekkere Mexicaan en een pizza met choco en fruitjes als dessert in de Italiaan
Dinsdag vertrokken we heel vroeg met de bus naar Palenque. Dit zou eigenlijk geen lange rit worden, maar blijkbaar reed die bus langs allemaal steden met tot gevolg een enorme omweg. Aangekomen in Palenque waren de bussen naar Flores dus al weg. Pech, want eigenlijk was ons plan om nog in Flores te geraken dinsdagavond. Dan maar hotelleke gezocht en gevonden, busje vastgelegd voor woensdag en nog wat genoten aan het zwembad van het hotel. Flexibel zijn, dat kan ik hier wel. Het grappige is dat ik in België voor zo iets echt zou stressen; nu denk ik gewoon: planning aanpassen Vermeylen.
Wat me opviel aan Mexico was dat alles precies meer gestructureerd verliep dan in Guatemala. Zoals bv het verkeer: terug stoplichten, rijstroken… misschien hebben we net het ‘goeie’ stuk Mexico gezien, maar zelfs in Guatemala stad is het niet zo. Ook zijn de Mexicanen precies trotser op hunne cultuur. Al die typisch Mexicaanse restaurants,… Mexico is ook een land waar ik zeker meer van wil zien. Misschien ooit… wie weet.
Woensdag zoals al gezegd, de busrit naar Flores. Weer een lange busrit, maar te doen. Ook het ‘overstappen’ aan de grens ging vlotter dan op heenweg. We moesten niet wandelen en alles werd voor ons overgeladen in het andere busje. Flores is een eilandje. We kwamen aan in het hotelletje waar ze super vriendelijk waren! Mega proper en een zwembadje en jacuzzi + zicht op het meer. Omdat we nu alles donderdag moesten doen hebben we eerst alle tours geregeld en in orde gebracht. Dan gegeten, jacuzzi en bed in.
Donderdag stonden we op om 3u in de nacht om de zonsopgang op de tempel in tikal te zien. Heel vroeg… onze gids was een enorme babbelaar, maar zelfs ik vond dat hij wel efkes wat meer mocht zwijgen. De zonsopgang werd weer verpest door wolkjes, maar het was gewoon enorm graaf om al de dieren wakker te horen worden: apen, vogels & vele andere. Daarna deden we een tour door tikal met onze babbelende gids, die ook zijn pilleke voor den ADHD was vergeten denk ik. Of kennen ze hier genen ADHD? Tikal was ook enorm mooi EN we hebben apen int wild gezien. Ik dolgelukkig. Elien was al enkele dagen niet zo goed, maar werd op het eind van onzen tour wel heel slecht. Ik werd er echt heel ongerust van. Onze adhd-gids handelde dan ook wel sneller dan de gemiddelde Guatelmateek en belde een auto die Elien en ons in ’t midden van tikal kwam halen en ons naar de dokterspost bracht. De dokter vond al snel de oorzaak en behandelde Elien en stuurde mij, Charlotte en de security op pad voor een drankje dat zou helpen. Elien was daarna even terug een beetje beter. Al een geluk, want ik zag ons eventjes in ’t ziekenhuis terechtkomen.
Elien ging rusten, maar Charlotte en ik zijn, zoals we gepland hadden gaan canopyen in tikal. Toen ik het bordje ‘de canopy is op eigen risico’ las had ik het al niet breed en toen ik het trapje en de platformen zag waar wij op moesten… Ik ken men eigen, ik wil dat echt allemaal doen, maar ik moet dan echt een knop omdraaien. Met trillende beentjes deed ik dit dan ook. Ik weer een geweldige ervaring rijker. We mochten ook eens als ‘superwomen’ vliegen. Vond ik heel plezant! In Flores nog wat rondgelopen nadien, zonsondergang gezien en dan met drietjes gezellig gaan eten aan ’t water. Wat een zalig eilandje.
Vrijdag vertrokken we naar onze laatste bestemming: Semuc Champey! Een lange rit in een busje met niet veel beenruimte en geen hoge rugleuning. Het voorspelde niet veel goeds, maar de tijd ging goed vooruit. Alleen mijn rug & knie maakte wat van hunnen tak. Aangekomen in Lanquin kwam iemand van het hotel ons halen. Op de foto’s leek het echt een paradijsje! En het zwembad en uitzicht was het dan ook. Echt WAUW! We mogen niet klagen hé, ’t was er super mooi. Maar jammer van het vele volk en de luide muziek. We dachten eigenlijk dat we in iets kei rustig zouden terecht komen. Ook het bed was genen topper.Heel vriendelijk waren ze er ook niet en het was echt op toeristen gericht; ze hadden er zelfs ‘broodje shoarma’.
In het hotel voelde ik meteen veel pijn van mijn val. Een enorm slechte nacht volgde dus ook. ’t Kan ook wel zijn dat de gevonden kakkerlakken en enorme spin daarmee aan de basis lagen. Dat wou ik in de nacht niet tegenkomen. Al hebben we wel gegierd van ’t lachen met onszelf en onze ‘bangheid’. Wat zullen we doen? Om de beurt de wacht houden? Of?…
Zondag vertrokken we na ons ontbijt met de shuttle naar Antigua. De rit van 9u was gene lacher voor men rug, poep en humeur. Wat wilde ik even gewoon thuis zijn. Thuis thuis, in Zandvliet. Om te bekomen, Maarja… in Antigua nog iets gegeten en dan met onze held van een taximan naar Comalapa. Daar dan maar direct in ons bed want vandaag, is het weer werkendag. En btw: zo rondreizen, niet te onderschatten. Ik ben stikkapot, maar wel heel voldaan!
traveling is like flirting with life. It’s like saying; ‘I would stay and love you, but I have to go’
Ik heb deze week wondermooie plekjes gezien en weer een beetje meer de wereld ontdekt. Mede dankzij alle zalige tips van Marieke! Het is altijd gek om ergens te komen wetende dat je die plek weer achterlaat. Je weet niet voor hoe lang en of je ooit wel terug zal komen. Toch heb ik echt wel mijn hart verloren: aan Guatemala, maar ook aan Mexico. Wat een schoonheid heeft de wereld te bieden. 
Dikke kussen en tot vrijdag !