Home away from home

Ik begin stilletjes aan heel wat mensen en materialen te missen. Uiteindelijk ben ik hier nu al 25 dagen. Dus vanaf nu mag ik dat wel zeker..

Ik mis mijn thuisje, mijn familietje en men vriendjes. Maar toch voel ik me hier al erg thuis. Op zaterdag 25 februari vooral. Emily (een zusje van ons) organiseerde toen een verkleedwedstrijd. Natuurlijk hebben wij hier aan meegedaan. Met een beetje creativiteit en handige winkeltjes in de buurt hebben we elk een pracht van een costuum gemaakt! haha..

Rarara in wat.. haha.. “Home away from home” verder lezen

Take every chance you get in life, because some things only happen once!

Vorige week vrijdag sloten we de week lekker af! We besloten om onze familie te trakteren op pannenkoeken. Maar omdat we hier met zo’n 24 personen samen leven en de pannenkoeken erg in de smaak vielen, leek het wel een pannenkoekenslag (ja, we zijn drie uur aan het bakken geweest!). Maar goed, ze hebben genoten. “Take every chance you get in life, because some things only happen once!” verder lezen

Het leven nemen zoals het komt

Vrijdagavond maakten we voor onze familie hier pannenkoeken. We hebben uiteindelijk 3u aan een stuk gebakken en ik denk dat er toch zeker 200 pannenkoeken zijn gebakken geweest. Die van ons familie hebben niet gegeten maar gefret. Het was super leuk om hen zo gelukkig te zien en het was even een avond iedereen samen. Leuke avond waar we echt een deeltje van de familie waren. In ’t weekend gingen we naar Antigua, waarover een aparte blog is. Na ons weekendje vlogen we er terug in. Op school maakten we met directeur Adalberto onze rooster voor die week. Deze keer hadden we zelf meer inbreng dan de andere weken

“Het leven nemen zoals het komt” verder lezen

Weekendje weg naar Antigua

Zaterdag vertrokken we gepakt en gezakt met een typische Guatemalteekse bus richting Antigua. Heel schoon zo’n bus. Maar handig en veilig? we wisten dat het eerste wat we moesten ondergaan de bergbochtjes waren. Op de weg naar Comalapa twee weken geleden viel dit goed mee dus ik had er goeie hoop in om niet mottig te worden. Den buschauffeur dacht er echter anders over. Gelijk in ne rallway zoefde dieje daar naar beneden. Veel mensen, bochtjes op speedtempo, rammelende bus. Ik had het helemaal gehad en we waren nog niet eens in 1/3. Overstappen in Chimaltenango ging vlot. Mensen staan als je van de bus stapt meteen te roepen en loodsen je zo naar de juiste volgende bus. Die bus was voller gevuld, maar wij hadden nog een goei plaatske. Begon daar ne zanger die niet kon zingen daar een optreden te geven. Lachen uit miserie. Al bij al wel een vlotte rit.

“Weekendje weg naar Antigua” verder lezen

Viaja!

Hola!

De week is al weer gepasseerd. De tijd gaat hier zo snel… Ergens vind ik dat niet erg omdat ik jullie allemaal al erg mis, maar anderzijds vind ik dit wel minder omdat hier zoveel te beleven is.

Een dag als deze gaat zo;

Sneeeeel duss!

“Viaja!” verder lezen

Don’t let the world change your smile, let your smile change the world!

Ondertussen zijn we weer een week verder en is er heel wat gebeurd hier in het mooie Comalapa.

Op zaterdag gingen we naar een trouw (boda) kijken. We wilden wel eens weten of dit anders is dan in België. Er zijn wel enkele gelijkenissen maar ook heel veel verschillen. Om 9u begon de viering in de kerk. Tijdens de viering, konden we zoals in België naar voor gaan voor een hosti, al is dit wel een beetje anders dan in België. Hier soppen ze deze in de wijn, en leggen hem daarna op je tong. Was dat even schrikken seg, daar stond ik dan met mijn handjes in een mooi kommetje. Na de viering in de kerk werden er zoals in België foto’s getrokken, maar dan wel IN de kerk. Dit leek wel uren te duren. Na de foto’s, liep iedereen samen naar het huis van het getrouwde koppeltje. Daar stonden allemaal stoelen klaar (op rijtjes, dus niet zoals in België aan tafels). Even later volgde het eten, anders, maar wel super lekker! En na het eten, was het tijd om te dansen!

“Don’t let the world change your smile, let your smile change the world!” verder lezen

Add a little confetti to each day!

Zaterdag zijn we naar een trouw geweest samen met Andrea. Allereerst naar de mis om 9u in de kerk. Deze is op veel vlakken zoals bij ons, maar dan op sommige vlakken weer heel anders. Ze trouwen hier bijvoorbeeld 2 koppels tegelijk, de priester zingt, de mensen zingen, het duurt lang, weinig/geen eigen inbreng en geen gekus op ‘t einde. Daarna gingen we in stoet mét fanfare (oh wat voelde ik me even thuis) naar het huis van de bruidegom waar we lekker typisch eten kregen (vlees! Eindelijk) en ’s avonds een danske gingen placeren. Veel zatte mannen, nuchtere vrouwen, allemaal dansen per twee of met meer en live muziek. Goed gelachen, maar na een halfuur dansen hadden we het wel gezien. Uitgebreid verslag kan je altijd lezen bij Charlotte.

“Add a little confetti to each day!” verder lezen

La tienda

We hebben al (bijna) elke dag op school geholpen in het winkeltje (in het Spaans: la tienda) De school zorgt voor eten en drinken en dit kunnen de kinderen kopen tijdens de speeltijd. Ze kunnen hier tostada’s met tomatensalsa of bonensaus, tortilla’s, broodjes, donuts, fruit met chocolade,… kopen. Het verschilt soms wat van dag tot dag wat er te kopen valt. De kinderen kunnen iets kopen voor 0,50; 1,00 of 1,50 quetzal. Wetende dat 8 quetzal 1 euro is, kan je zelf al bedenken dat dit enorm goedkoop is. Zo kan elk kind eten kopen en zorgt de school er voor dat elk kind gegeten heeft overdag. Als ze thuis bijvoorbeeld te weinig eten krijgen door de armoede hebben ze toch zeker iets gegeten. Weeral een enorm mooi initiatief van dit project! Meer foto’s volgen nog.

(null)

“La tienda” verder lezen

Boda in Comalapa

Omdat we Comalapa echt volledig willen verkennen zijn we zaterdag (11 feb) al naar een trouw (Boda) geweest.  Dit is toch vrij verschillend tegenover een trouw bij ons in België. De priester trouwt namelijk meerdere koppels tegelijkertijd in zijn kerk. De ene bruid en bruidegom met familie aan de linkerkant en de andere bruid en bruidegom met familie aan de rechterkant. Dit geeft een heel raar zicht.

“Boda in Comalapa” verder lezen