Think a little less, live a little more!

Vorige week vrijdag zouden Hannelore en ik nog wat huisbezoeken doen in de voormiddag zodat we in de namiddag met drie naar Rio Dulce en Belize konden vertrekken. Net nadat we onze blogs klaar hadden, werd Hannelore heel ziek. Het leek erg op wat ik tijdens onze vorige vakantie had en dus besloot ik om Lidea te gaan halen. Zij begon meteen de buik van Hannelore te masseren net zoals de dokter in Tikal dit bij mij deed. Lidea leek er heel wat van te kennen en na een tijdje ging het al een beetje beter. Omdat we zo niet naar Rio Dulce konden vertrekken, belde ik de taxi af. Uiteindelijk kreeg Hannelore vrijdag verplichte rust en hadden we nog een gezellige avond met de familie.

’s Nachts werd ik plots ook weer ziek. Weer hetzelfde als de vorige keer en dus dezelfde klachten als Hannelore. Daar lagen we dan met z’n twee. Gelukkig had ik deze keer wel mijn antibiotica bij de hand en waren we nog thuis zodat we eerst konden uitzieken. Uiteindelijk deden we zaterdag niets anders dan in bed liggen. Ondanks dat ik zaterdag de hele nacht in bed lag, had ik voor het eerst echt heel goed geslapen. Dat mocht ook wel eens na 2,5 maand. Ik voelde me weer helemaal beter en kon even de hele wereld aan.

Zondagvoormiddag ging ik nog met Hannelore naar de bank en de winkel. Aangezien we zaterdag enkel ons bed gezien hadden, deden de frisse lucht en het zonnetje ons echt goed. We kochten nog wat drinken en aardbeien en hebben ons dan even op het pleintje aan de kerk gezet, heel gezellig! We kwamen ook enkele kleuters uit onze klas en Teresa tegen. Heel leuk want zo voelen we ons hier nog meer thuis. Tijdens de middag trokken we met de familie naar het veldje achter ons huis. Daar gingen we barbecueën met de hele familie. Het was heel lekker en gezellig en ook de kinderen (zowel de kleine als de iets groteren) hadden hun bezigheid. Met een groot touw hadden ze een kabelbaan gemaakt en ook met een grote berg zand amuseerden ze zich te pletter. We wilden graag nog een familiefoto maken maar toen de drank boven gehaald werd, veranderden de plannen. De mensen hier kunnen niet zo goed tegen de drank, of kennen hun grenzen niet. Meteen werd ook duidelijk waarom we van de familie en de school ’s avonds niet alleen over straat mogen wandelen. Deze week doen we nog een nieuwe poging voor een familiefoto.

 

Maandagochtend vertrokken we heel vroeg met de taxi richting Puerto Barios om van daaruit met de boot naar Punta Gorda in Belize te reizen. Van daaruit namen we nog een bus naar Placencia. Het was al donker toen we aankwamen in ons hotel maar het uitzicht was prachtig! We genoten nog van een lekker maaltijd aan het water en van onze kamer. We hadden een hele grote kamer met een groot, zacht bed (alsof je op een wolkje lag) en een zalige douche!

Dinsdag kon ik voor één keer gemakkelijk uit mijn bed. Meteen toen ik wakker was, besloot ik om op het terras te gaan genieten van het uitzicht maar dit hield ik niet lang vol. Ik deed snel mijn kleren aan en ging met Hannelore al naar beneden. Even in de hangmat van de warme ochtendzon genieten. Amai, ik zou daar kunnen gaan wonen!

 

 

 

 

Na het ontbijt ging Charlotte duiken en Hannelore en ik vertrokken met een boot naar een eilandje in de zee. Ranguana Caya, echt een klein paradijs! Helblauwe zee, palmbomen,… we wisten niet waar eerst kijken. We waren met een groepje van 12 mensen naar het eiland gegaan en waren ook de enige die er die dag naartoe zouden komen. Het is geen groot eiland (na drie minuten verkennen waren we overal al geweest) dus het was echt leuk om met zo weinig mensen te gaan. In de voormiddag gingen we snorkelen. Onze gids liet ons precies naar België zwemmen maar het was echt de moeite waard! We zagen een gigantische krab (waarvan ik eerst dacht dat het een octopus was… oeps, nog ne keer goed kijken dan!) en daarna zwom ik opeens naast een rog! Ik dacht zeker dat ik bang zou zijn van al die grote (en kleine) vissen, maar ik vond het echt fantastisch om te zien. Jammer genoeg hadden we geen onderwatercamera en konden we geen foto’s maken. Na het snorkelen was het etenstijd. Niet echt lekker, maar daar trek ik me al lang niets meer van aan… Gewoon opeten! Na het eten was het tijd om even te zonnen en niets te doen. Al bleek ‘niets doen’ toch moeilijker dan gedacht want voor we het wisten stonden we op ons paddleboard. Ik dacht dat ik hier nooit op zou kunnen blijven rechtstaan maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit want ik ben exact NUL keer in het water gevallen. Wat was ik fier op mezelf! Zelfs onze leraar (den beste van de hele wereld) heeft een flinke totter gemaakt.  De start was iets moeilijker… door de golven gingen we steeds verder en verder weg van het eiland. Na een tijdje leek het alsof Hannelore wel vooruit geraakte en dat ik ter plaatse bleef hangen. Volgens onze leraar was het Hannelore die ter plaatse bleef hangen en ging ik alleen maar achteruit… (oeps, even die spierballen boven halen…). Na een tijdje hadden we het goed onder de knie en hadden we de tijd van ons leven! Het was echt een super leuke dag en zeker voor herhaling vatbaar!

Woensdag hielden we een rustige dag. In de voormiddag lagen we aan het strand en in de namiddag verhuisden we naar het zwembad. Tot nu toe was ik nog niet echt verbrand geweest, maar Elien Driesen drie maanden in de zon zonder te verbranden? Het moest er nog eens van komen… woensdag had ik weer een mooi rood kleurtje (achja, dan heb ik dieje aftersun toch niet voor niets meegesleurd). Woensdagavond bracht de taxichauffeur ons naar de luchthaven van Placencia. Van daaruit zouden we het vliegtuig nemen naar Punta Gorda. Op de heenweg deden we dit traject met de bus, maar dan ben je weer veel langer onderweg. Eenmaal aangekomen op de ‘luchthaven’ moesten we wel even lachen. De luchthaven is even groot als onze slaapkamer in ons gastgezin en er werken maar enkele mensen. Wij waren ook de enige die stonden aan te schuiven om een vliegtuig te nemen. Als een vliegtuig hier wil opstijgen of landen, moeten de auto’s even stoppen aangezien de weg en de landingsbaan een deel overlappen. Het vliegtuig zelf was ook een hele ervaring. Er konden maar een paar mensen in en rechtstaan gaat daar ook niet. Een hele ervaring maar na 15 minuutjes stonden we al in Punta Gorda.

Donderdagochtend namen we de boot van Belize naar Guatemala. Opnieuw moesten we aanschuiven voor een stempel (we zouden niet willen dat er iets mis gaat en dat we niet meer terug naar België mogen!). Toen we even later op onze boot stonden te wachten, begon het opeens te regenen. Niet zo maar regenen maar echt een stortbui die uit het niets kwam. En toen moesten we nog met ons bootje over de zee… Met onze reddingsvest aan en bedekt met plastiek, konden we uiteindelijk toch vertrekken. Eenmaal aangekomen in Guatemala kwam meteen de zon er weer door en was het al snel 33 graden. Daar zaten we dan in onze taxi of rijdende privésauna. Na enkele uren rijden, besloten we aan onze goede vriend ‘de taxichauffeur’ (ja, hij brengt ons altijd overal naartoe!) te vragen of hij even bij Mc Donalds kon stoppen. We trakteerden hem dan ook maar ineens op wat kip met frieten en konden er dan weer even tegen tot in Antigua.

We gingen al vaker naar Antigua, maar deze keer was het echt gekte! Het was super druk (het is hier deze week Semana Santa) en door de vele processies was het overal aanschuiven. We waren dan ook blij als we ’s avonds in ons bed lagen. Ook dit was gewoon bij mensen thuis aangezien alle hotels en hostels volzaten.

Vrijdagochtend spraken we met de familie af op het plein in Antigua. Samen keken we nog naar processies die voorbij kwamen en naar de tapijten die gemaakt worden in de straten. Het is leuk om te zien hoe deze gemaakt worden en er zitten soms echt hele mooie dingen tussen! De rest van de dag keken we nog naar processies, aten we een beetje en hielpen we familie van ons mama in haar kraam op de markt. ’s Avonds besloot de familie om even naar het huisje te gaan waar we zouden gaan overnachten. David moest namelijk om drie uur ’s nachts meelopen in een processie en wilde nog even rusten. Hannelore, Charlotte en ik besloten om in Antigua te blijven en al wat te gaan eten en drinken. Naomie ging ook met ons mee. Om 22u wilden we terug afspreken met de familie maar door de drukte was het niet mogelijk om te bellen. En begin maar eens vijf kleine mensen te zoeken in een super drukke stad! Da’s niet simpel maar uiteindelijk hebben we elkaar terug gevonden. We keken opnieuw naar processies die passeerden en gingen dan wachten totdat David ook moest meelopen. Ik was zo moe en kon mijn ogen niet meer open houden. Ik heb dan maar in het midden van het plein op de grond een dutje gedaan. Uiteindelijk zijn we dan naar het huisje gegaan waar we zouden overnachten en daar sliepen we met vier op de grond. Het is eens iets anders dan dat zalige bed in Belize. David stapte de hele nacht met de processie en ging niet slapen, hij liever dan wij!

 

Op zaterdag stelden we voor om de familie te trakteren op een ontbijt bij Café Condesa. Hier komen we vaker en het eten hier is super lekker! De familie was onder de indruk van het restaurant en het eten. Het is duidelijk dat ze het niet gewoon zijn om op restaurant te gaan. Rond de middag was het tijd om weer naar huis te gaan. Eenmaal aangekomen thuis was het tijd om wat te rusten en om al wat aan onze blog te typen. Na die twee vermoeiende dagen sliep ik eindelijk nog eens goed.  

Zondag na het ontbijt vertrok ik richting school om te skypen met mijn familie. Op school is de wifi beter en zo proberen we ook thuis wat te besparen op het internet. Charlotte ging niet mee en Hannelore was al op school om haar blog te typen. Natuurlijk reden net vandaag de tuktuk’s niet en die hele afstand naar school alleen stappen is ook maar saai. Daarom besloot ik om halverwege even binnen te springen bij Teresa. Die ga ik echt nog missen als ik terug in België ben, zo een lieveke! Na het skypen gingen Hannelore en ik nog naar de markt om groenten te kopen. We beloofden de familie om soep te maken, maar voor 24 personen heb je heel wat groenten nodig. We zorgden meteen voor entertainment toen we stonden te sukkelen met onze zakken. We snappen nu wel waarom de mensen hier alles maar op hun hoofd zetten. We stopten ook nog even bij de bakker en namen (bijna) alles (twee grote zakken vol) mee voor 21 quetzal. Omgerekend is dit ongeveer een dikke 2,5 euro, de prijzen hier blijven ons soms verbazen. Eenmaal thuis aangekomen begonnen we aan onze tomaten-groentesoep. Zowel wij als de familie genoten van de lekkere soep.

Na de soep was het tijd voor onze spa. Toen we met Emilie en Katy in Antigua waren, vertelde Katy ons dat ze daar ook wel eens graag naartoe zou gaan. Het is wat duur om iedereen mee naar de spa te nemen en daarom maakten we er thuis zelf een. We hadden voetbadjes, handmassages, gezichtsmaskers,… voorzien. Het was een gezellige namiddag met de familie en die oogjes van Katy… die bleven maar blinken!

Morgen (maandag) beginnen we aan onze laatste twee weken in de klas. De tijd gaat opeens zo snel! Het lijkt wel alsof we hier nog maar pas zijn en nu moeten we al bijna naar huis. Ik weet zeker dat ik deze twee weken nog meer van de klas, kleuters en collega’s ga genieten! Ook met de familie staan er nog leuke dingen op de planning. Wat dat allemaal gaat zijn, lees je volgende keer!

Hele dikke zoen en tot snel!

Ocean air, salty hair

Wauw onze vakantie is al weer voorbij.. Hier kan je terug lezen wat ik allemaal gedaan en gezien heb!

Normaal vertrokken we vrijdag op reis maar omdat  Hannelore zich nog steeds geen 100% voelde gingen we pas op maandag vertrekken. Ook Elien had weer last van haar buik. Dat is natuurlijk nu het nadeel als je in het buitenland woont. Je lichaam blijft tegenwerken aan de nieuwe leefmethode. Ander eten, de warmte, hygiëne.. Enzovoort.  Op zaterdagnamiddag had ik samen met heel de kinderbende een film gezien met mijn Popcorn Time. Dat wilt hier wel werken en thuis niet. Hier hebben we geen tv waar we samen iets kunnen bekijken. De kinderen vonden het geweldig. Dit maken ze hier niet veel mee. “Ocean air, salty hair” verder lezen

Geniet nooit met mate

Tien minuten na ik mijn vorige blogpost online zwierde, ging het me-niet-goed-voelen van kwaad naar erger. Ik had heel veel pijn in mijn maag. Een pijn die ik niet kende en die echt veel zeer deed. Ik had me dan ook tijdens de speeltijd op de mat in de klas gelegd, waarna Elien binnenkwam en meteen zag dat het niet goed ging. Elien Lidea gaan halen. Lidea schoot direct in actie en masseerde mijn buik. Ik had een koliek. Ik kreeg pillekes, ze masseerde nog, ik mocht enkel warm water drinken en de taxi chauffeur kwam me halen in school om ons naar huis te doen. Daar gekomen moest ik rusten. Een ding was zeker, vrijdag op reis vertrekken zat er niet in. Vervelend, maar soms moet je naar je lichaam luisteren. Elien en Charlotte besloten om ook niet te vertrekken. Vrijdagnamiddag en zaterdag hebben we heel de dag gerust want ook Elien was niet goed geworden vrijdagnacht. Heel jammer want het was semana santa dus ons weekje vakantie begon best slecht. Jammer genoeg kan je er niet veel aan veranderen. Het grappige is dat ik hier al vaak heb gedacht dat ik best een flinke ben en alles zo zelf kan regelen. Awel, toen ik zo ziek was, ik voelde me weer even een heel klein kindje dat naar huis wilde, naar haar mama en papa. Den titel van den blog moet je bij deze vrijdag en zaterdag dus maar even wegdenken, want ik heb die dagen echt niet genoten. “Geniet nooit met mate” verder lezen

Live your dreams!

 Vrijdagavond hadden we nog een leuke avond met de familie. Voor het avondeten wilde Katy graag nog een ‘toerke’ gaan lopen. Tegen dat snoetje kunnen wij geen nee zeggen, dus trokken we onze sportbroekjes aan. Ook na het eten hadden we nog veel plezier met Katy, Emilie, Naomie en Angie. Iedereen deed gek met heel veel gelach als gevolg. Leuk om onze week op deze manier af te sluiten.

“Live your dreams!” verder lezen

I got it from my mama

Zaterdag gingen we met Emelie en Katy naar Antigua. Voor hen een hele grote uitstap aangezien ze nooit echt uit huis weggaan. Voor hen en voor de mama en Sonja best spannend dus! We begonnen onze dag met een autoritje. We hadden maar zakskes meegenomen want blijkbaar kunnen ze er niet goed tegen. Al een chance bleef alles binnen ? in Antigua hadden we een hele leuke dag met de meisjes. En ik denk zij ook. We hebben gelachen. Enorm veel. ’s Morgens zijn we pannenkoeken (ons Katy tiramisu) gaan eten. Daar spraken we af met de mannen en vrouwen achter ViaPanam. Gezellig en leuk om nog is met Vlamingen te praten. Daarna gingen we in de grote souvenierwinkel binnen. Daar mocht Katy iets kleins kiezen en Emelie iets groters voor haar verjaardag. Vonden ze heel leuk. Daarna 2 pizza’s gedeeld in een Italiaans restaurant. Giere van het lachen, want die vonden alles ‘wauw’. Het concept mes was ook nieuw. Toen we wilden helpen zeiden ze dat ze  het wilden leren. Ook het toilet zorgde voor verwondering: ‘Kijk Emelie, hoe een mooi toilet’. Ze hebben zeker 5 minute hun handen aan de wauw-kraan gewassen. Daarna rondgewandeld in Antigua en naar de belangrijkste dingen gaan kijken. En natuurlijk foto’s genomen als herinnering aan deze dag. ’s Avonds sloten we af in de Mc Donalds. De eerste keer in hun 7&11 jarig bestaan. Zalig om die zo te zien genieten. “I got it from my mama” verder lezen

Met heel mijn hart

Wow weer een week voorbij. Voor je het weet sta ik weer te dansen in het hof! Hier even een zo kort mogelijk verslag van de week met heel wat fotootjes.

Op zaterdag waren we samen met Emily en Katy naar Antigua gegaan. Dit was hun verwendagje. Om 8 uur ’s ochtends waren we vertrokken met een taxi. En na 10 minuten was Katy al een beetje autoziek. Algoed had Elien enkele zakjes mee, maar uiteindelijk waren deze dan toch niet nodig. Na ander halfuur rijden kwamen we aan in Antigua. Het plan was om eerst Panqueques te eten in café Condesa. Hier hadden we ook afgesproken met de mensen van Via PanAm (voor To Walk Again). Zij lopen al een jaar iedere dag marathons vanaf Alaska tot Argentinië. Nu waren ze toevallig ook in Antigua. Het was erg fijn om nog eens met iemand te praten dat Vlaams kan. Hier is een link voor als je interesse moest hebben in hun avontuur .

http://viapanam.be/

“Met heel mijn hart” verder lezen

Kids make life the best kind of busy

Onze vakantie vloog misschien wel voorbij maar deze week ook! We werken hier iedere dag van 8 uur ’s ochtends tot 18 uur ’s avonds. En toch gaan de dagen vliegensvlug voorbij. Maar ik voel het wel, ik ben dagelijks erg moe en heb nooit echt honger.

Na zondag zijn het nog maar 4 weken en dan ben ik terug thuis. Wow… 3 Weken in ons klasje en nog 1 week paasvakantie. Ik weet nu al dat de maand mei voorbij gaat vliegen.

Deze week was weer een bewogen week. Op maandag begonnen we met het thema ‘el cuerpo’ (‘het lichaam’). Natuurlijk waren de kinderen hier heel enthousiast over. Met de materialen van hier hebben we weer heel wat activiteitjes ineen kunnen puzzelen. “Kids make life the best kind of busy” verder lezen

Van gelukkige leraren leer je de allermooiste dingen

Maandag vlogen we er na onze vakantie weer in. Met nog wat moeheid en veel pijn in mijn spieren, maar al die lachende gezichtjes, die knuffels, het geroep ‘las madrinas’, de collega’s,…maakten de start van deze dag al helemaal goed! Om de beurt typten we onze blog. We hadden ook gehoopt dat ons lamineertoestel er ging zijn, want normaal gingen ze dat vorige week kopen. Ik dat gaan vragen, maar Adalberto ging het dinsdag pas kopen in Guatemala-city. Ah ja, dat lamineertoestel dat sponsoren wij. Zo kunnen wij lamineren, maar is ook het werk dat de leerkrachten hier doen niet voor niets en kunnen ze dit bijhouden voor de volgende jaren. Nu knutselen ze vaak iets voor bijvoorbeeld aan de muur buiten en gooien ze dit daarna weg… Hopelijk zet dit ook aan om dingen te maken voor in de klas. Maar dus, dit was er nog niet dus konden we al onze spelletjes nog niet lamineren. Deze week gaan we werken rond het lichaam. Met een beetje flexibiliteit verzonnen we even andere activiteiten waarvoor we niet hoefden te lamineren. We lieten de kleuters hun handen al tekenen, we keken wie hoe groot was op onze meter & we zongen ook het liedje van cabeza, hombros, rodillas, pies,… voor jullie beter bekent als hoofd, schouders, knie en teen. Vonden ze heel leuk! Ook voel je dat ze de dagen van de week al vele beter kennen en het ochtendritueel gaat ook al vlot. Ze kennen de routine van de dag. Leuk om te zien. Vandaag kon ik ook nog geen zorg geven aangezien er nog geen lijst was van kinderen en omdat de kinderen van de kleuter en lagere school weer spelletjesvoormiddag hadden. Toen maakte ik even tijd om de weekschema’s uit te typen in het Spaans, alsook de uitleg bij de spelletjes die we maken. Zo weten de leerkrachten achteraf (wanneer wij er niet meer zijn) wat nu weer de bedoeling was van welk spelletje.

The future of the world is in my classroom today!

Maandag begonnen we weer aan een nieuwe week in onze klas. Ik was nog heel moe en nog niet helemaal beter, maar het deed echt deugd om terug op school te zijn en in de klas te staan. Deze week gaan we werken rond ‘het lichaam’. Op maandag moesten we al meteen onze planning aanpassen. We hadden namelijk enkele activiteiten voorzien waarvoor we moesten lamineren. Eerst deden we dit met een grote rol tape, maar dat was in dit geval geen optie. Pas op dinsdag kon de directeur het lamineermachine, dat we voor de school aankochten, ophalen in Guatemala-stad. Flexibel als we zijn, zochten we andere activiteiten. De kleuters tekenden hun hand over. Bij de ene ging dat al wat beter dan bij de andere, maar wat hadden ze er plezier in. We maakten ook tijd om de kleuters te meten. Wie is de grootste? Welke kleuter is groter? Brandon is sowieso de kleinste van de klas en Hugo Emanuel steekt er hoog bovenuit. Een fijn en rustig begin van onze nieuwe klasweek. “The future of the world is in my classroom today!” verder lezen

Make the time

Hier eventjes een blog over onze mooie trip doorheen Centraal America.

 

Op donderdagnamiddag waren we met een grote rammelbus naar Antigua vertrokken. Deze rit verliep erg vlot. Wanneer we hier aankwamen wilden we eerst met een tuktuk naar onze hostel (Wichoo & Charlies) om onze rugzakken kwijt te spelen. Voor we eindelijk aan dit hostel aankwamen hebben we wel door heel Antigua gereden omdat de tuktukchauffeur het natuurlijk niet meteen vond. Ook was hij een echte oplichter. Voor deze rit vroeg hij wel Q100.. Terwijl je steeds maar Q3 per persoon moet betalen. We lieten ons niet doen en gaven hem uiteindelijk dan maar Q15 (€1,88). Hij was er niet blij mee en bleef maar klagen. Echt ne zeveraar.

Toen we in ons hostel binnenkwamen hing er een erg gezellige sfeer. Echt een zalige plek in zo’n drukke stad. Ieders kreeg een eigen hokje om in te slapen. Echt leuk maar het gaf wel een claustrofobisch gevoel. In het vierde hokje sliep een Duitser die bijna doodging in het water van Hannelore.

“Make the time” verder lezen